 John Gilmore (1986) | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 września 1931 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 sierpnia 1995 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| The Sun Ra Arkestra | |
John Gilmore (ur. 28 września 1931 w Summit, zm. 29 sierpnia 1995 w Filadelfii) – afroamerykański, awangardowy saksofonista i kompozytor jazzowy.
Kiedy miał trzy lata, jego rodzina przeprowadziła się z południa kraju do Chicago. W wieku czternastu lat zaczął grać na klarnecie. Uczęszczał do prestiżowej DuSable High School, w której kształcił się muzycznie pod kierunkiem Waltera Dyetta, nauczyciela wielu gwiazd jazzu.
W latach 1948–1951 służył w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Był solistą w orkiestrach wojskowych, grając na klarnecie i saksofonie tenorowym. Po zakończeniu służby kontynuował karierę muzyka. W 1952 został przyjęty do zespołu Earla Hinesa, z którym pojechał na krajowe tournée w ramach widowiska towarzyszącego występom drużyny koszykówki Harlem Globetrotters. W 1953 został jednym z pierwszych członków szybko powiększającej skład formacji Arkestra, powołanej przez awangardowego muzyka Sun Ra. Grupa kilkakrotnie zmieniała nazwy: The Myth-Science Arkestra, The Solar Arkestra, The Astro Infinity Arkestra, żeby ostatecznie występować jako The Sun Ra Arkestra. Kiedy do niej wstępował, była triem. Pozostał w niej ponad czterdzieści lat aż do swojej śmierci.
Jego gra w latach 50. miała duży wpływ na rozwój artystyczny późniejszego giganta jazzu – Johna Coltrane’a. Pod koniec dekady „Trane”, który był o pięć lat starszy, pobierał nawet u niego nieformalne lekcje gry na saksofonie tenorowym. Występując z Arkestrą, jednocześnie współpracował z innymi muzykami. W 1957 razem z saksofonistą Cliffordem Jordanem prowadził zespół, z którym nagrał płytę Blowing In from Chicago. W 1959 grał z wybitnymi postaciami jazzu: trębaczem Milesem Davisem, saksofonistą Johnnym Griffinem, wokalistką Diną Washington i pianistą Andrew Hillem, kolegą ze szkoły podstawowej.
W 1960 przeniósł się z pozostałymi członkami orkiestry Sun Ra z Chicago do Nowego Jorku. Tam w następnych latach pracował poza Arkiestrą jako sideman z luminarzami jazzu i bluesa: trębaczem Freddiem Hubbardem, gitarzystą i wokalistą B.B. Kingiem, pianistami Paulem Bleyem, McCoyem Tynerem, George’em Russellem, Elmem Hopem i Chickiem Coreą, perkusistami Artem Blakeym (Art Blakey’s Jazz Messengers), Artem Tayloren i Pete’em La Rocą, kontrabasistą Charlesem Mingusem i puzonistką Melbą Liston.
Na początku lat 70. osiadł w Filadelfii, dokąd Sun Ra przeprowadził swoją formację. Arkestra pozostała głównym polem jego działania przez całą karierę. Koncertował z nią w wielu krajach świata, m.in. kilkakrotnie odwiedził Polskę. Był jednym z jej głównych solistów, równie biegły w ekspresyjnych partiach free jazzowych, jak stylowej grze be- i post-bopowej. Kiedy w 1993 Sun Ra umarł, przejął po nim prowadzenie orkiestry.
Zmarł w szpitalu Germantown w Filadelfii. Przyczyną śmierci były komplikacje wywołane rozedmą płuc. Miał 63 lata.
Zestawienie wg dat wydania płyt
