Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 10 lat od nauki gry na skrzypcach, w rodzinnym Forssa, na południu Finlandii. Już wtedy podejmował pierwsze próby kompozytorskie. W 1968 wyjechał do Helsinek by kontynuować naukę gry na skrzypcach i studiować kompozycję w Akademii Sibeliusa pod kierunkiem Einojuhaniego Rautavaary. Dyplom otrzymał w 1971. Następnie przez rok (1971–1972) kontynuował studia kompozytorskie w Staatliche Hochschule für Musik und darstellende Kunst w Berlinie u Borisa Blachera.
W latach 1974–1988 wykładał muzykologię na Uniwersytecie Helsińskim, a w latach 1988–1993 piastował stanowisko profesora kompozycji w Akademii Sibeliusa. W 1992 został kompozytorem-rezydentem Orkiestry Symfonicznej Lahti. Dyrygent Osmo Vänskä wraz z tą orkiestrą nagrał wiele jego ówczesnych kompozycji. W 1993 zdecydował się zrezygnować z dalszej działalności pedagogicznej i całkowicie poświęcić się twórczości kompozytorskiej.
W 1994 otrzymał 15-letnie stypendium twórcze od rządu fińskiego.
Twórczość
W swojej twórczości Aho preferuje wielkie formy orkiestrowe – symfonie, koncerty. Komponuje też opery, utwory kameralne i instrumentalne. Jego utwory z tych czasów wykazują powiązania z neoklasycyzmem jak np. wykorzystanie kontrapunktu (głównie fugi) i stylizacje na starsze formy, takie jak walc. W następnej dekadzie komponował w stylach modernistycznym oraz postmodernistycznym. Użycie przez niego ironii oraz zestawienie kontrastujących nastrojów, stylów muzycznych i gatunków jest porównywane do twórczości Gustava Mahlera i Alfreda Sznitke. W twórczości widać również wpływy Einojuhaniego Rautavaary i Dmitrija Szostakowicza.
Nagrody i wyróżnienia
1974 – Leonie Sonning Prize (Dania)
1990 – Henrik Steffens Prize (Niemcy)
1996 – Nagroda Flisaka – III Międzynarodowy Festiwal Muzyki i Sztuki Krajów Bałtyckich „Probaltica” w Toruniu
2015 – ECHO Klassik Award (Concert Recording of the Year) – za Koncert na theremin i Koncert na róg
Kompozycje
(na podstawie źródeł)
Opery
Avain (The Key) – monolog dramatyczny na baryton, zespół kameralny i orkiestrę (1979)
Hyönteiselämää (Insect Life) (1987)
Salaisuuksien krija (The Book of Secrets) (1998)
Ennen kuin me kaikki olemme hukkuneet (Before We Are All Drowned) (1999)
Symfonie
Symfonia nr 1 (1969)
Symfonia nr 2 (1970/1995)
Symfonia nr 3, symfonia koncertująca na skrzypce i orkiestrę (1973)
Symfonia nr 4 (1973)
Symfonia nr 5 (1976)
Symfonia nr 6 (1980)
Symfonia nr 7 Insect Symphony (1988)
Symfonia nr 8, na organy i orkiestrę (1993)
Symfonia nr 9, symfonia koncertująca na puzon i orkiestrę (1994)
Symfonia nr 10 (1996)
Symfonia nr 11, na 6 perkusjonistów i orkiestrę (1998)
↑Flisak dla Fina i Litwina.[w:] Gazeta Wyborcza nr 108, Kultura [on-line].1996-05-10.s. 13.[dostęp 2018-01-24].[zarchiwizowane z tego adresu(2018-01-24)].(pol.).