Brown urodziła się 13 lipca 1979 roku (bądź w 1981 roku) w Masterton w Nowej Zelandii. Pochodzi z muzykalnej rodziny – jej matka Jillian Brown była piosenkarką i gitarzystką, a ojczym Frank Bain perkusistą jazzowym w zespole surfingowym.
W dzieciństwie różne choroby i alergie sprawiały, że często przebywała w szpitalu. W wieku dziesięciu lat zaraziła się różycą, chorobą powszechną u mew i rekinów, nieobserwowaną wówczas u ludzi w Nowej Zelandii od dwudziestu lat. Jej alergie na antybiotyki i leki przeciwhistaminowe znacznie skomplikowały wysiłki związane z leczeniem i prawie doprowadziły ją do śpiączki, a ona sama była bliska śmierci.
Gdy Brown była już dorosła, zdiagnozowano u niej zespół Aspergera. Była przekonana, że to właśnie to zaburzenie było powodem tego, iż swoje dzieciństwo spędziła w większości słuchając radia oraz płyt rodziców, w tym zespołów The Beatles i The Pretenders. Będąc nastolatką słuchała także dużo Nirvany i britpopu. Była też fanką The Smashing Pumpkins.
Zaczęła grać muzykę od jedenastego roku życia. Wtedy też sięgnęła po perkusję. W wieku czternastu lat potrafiła już grać na gitarze, basie i syntezatorze. By grać więcej, dołączyła do orkiestry dętej swojego rodzinnego miasta, której liderem był jej ojczym. Grała w nim wraz z siostrami, a ona sama była perkusistką.
Planowała rozwijać się w kierunku projektowania, stolarstwa i w przedmiotach artystycznych. Podczas edukacji w Chanel College(inne języki) w Masterton grała już w szkolnych zespołach grunge’owych. Po ukończeniu szkoły, w wieku 18 lat przeprowadziła się do Wellington.
Z zespołem nagrała trzy minialbumy: w 2001 roku Live i Mechanic Demos oraz rok później The Mechanic. Występowali w Nowej Zelandii i Australii. Zagrali także kilka koncertów w Stanach Zjednoczonych, występując w Nowym Jorku (w klubie CBGB) i Los Angeles. Po powrocie do Nowej Zelandii, nagrali w 2003 roku album The Girl, który ostatecznie nie został wydany. W tym samym roku wydali także singel „The Rat” w wytwórni In-Fidelity(inne języki), który grany był w audycji radiowej Johna Peela.
W tym okresie Brown studiowała fotografię i projektowanie.
Pod koniec 2003 roku Two Lane Blacktop rozpadło się, gdy ich wokalista Matthew Harrop i perkusista Phil Smiley opuścili zespół na dwa dni przed zaplanowaną trasą koncertową po Australii z grupą Modey Lemon(inne języki), po której mieli zagrać na festiwalu SXSW w Austin w Teksasie. Brown podjęła wtedy spontaniczną decyzję o locie do Australii i przeprowadzce do Melbourne.
Teenager
W Melbourne Brown grała jako DJ w klubach nocnych i prowadziła wieczory koncertowe z artystką Sarah Larnach(inne języki), która tworzyła w późniejszych latach wszystkie grafiki wokół debiutanckiego solowego albumu Ladyhawke. Jakiś czas po jej przeprowadzce, pochodzący z SydneyNick Littlemore z zespołu Pnau (późniejszy założyciel Empire of the Sun) zapytał, czy byłaby zainteresowana dołączeniem do założonego przez niego zespołu art rockowegoTeenager(inne języki). Spodobała się jej muzyka Littlemore’a i w 2004 roku zdecydowała się do niego dołączyć jako gitarzystka i wokalistka. Grali oni razem przez dwa lata, a jeszcze w 2004 roku Brown przeprowadziła się do Sydney, aby być bliżej zespołu i innych osób, z którymi lubiła grać i tworzyć muzykę.
Po dwóch wydanych w 2006 roku singlach, „Pony” i „Bound and Gagged” duet Teenager wydał jeszcze w tym samym roku swój debiutancki album studyjnyThirteen. Craig Mathieson(inne języki) z magazynu Mess+Noise opisał go jako „płytę popową, aczkolwiek szczególnie egzotyczny gatunek, który w równym stopniu sugeruje kreatywną przebiegłość i nuty samouwielbienia [...] Pony jest najbliższy temu albumowi, jeśli chodzi o tanie wakacje gatunkowe, zbliżając się do rockowej postawy, podczas gdy organiczny i desperacki rozwój Bound And Gagged jest o wiele bardziej imponujący”.
Zespół promował płytę w rozszerzonym składzie, a niedługo jego premierze Brown odeszła, aby skoncentrować się na karierze solowej. Littlemore wrócił natomiast do zespołu Pnau.
W 2023 roku Ladyhawke wspomniała o przyszłych planach z zespołem Pnau podczas trasy po Australii. W sierpniu 2024 roku na scenie w Sydney, grając swój debiutancki album w całości, potwierdziła odnowienie współpracy z Littlemore’em nad ich projektem Teenager, którego premiera miała nastąpić wraz z wydaniem nowej muzyki. Kilku widzów wykrzykiwało wówczas tytuły utworów z projektu, takie jak „Alone Again”, na co piosenkarka odpowiedziała jednemu z widzów, potwierdzając projekt.
Do reaktywacji duetu Teenager doszło w 2025 roku. Pod koniec maja ukazała się ich pierwsza po prawie dwudziestu latach piosenka „AA”, zapowiadając jednocześnie minialbum Fourteen. Płyta, wydana 8 października 2025 roku, została nagrana w Los Angeles, Sydney, Londynie i San Antonio.
Kariera solowa
Ladyhawke (2007–2009)
Ladyhawke podczas występu na festiwalu Nevereverland 2008 w Perth
Jeszcze w czasie tworzenia muzyki z Nickiem Littlemore’em Brown zdecydowała się opuścić grupę Teenager, skupiając się na solowym projekcie. Przyjęła pseudonim Ladyhawke, pochodzący od tytułu filmu z 1985 roku (pol. Zaklęta w sokoła), w którym jedną z głównych ról zagrała Michelle Pfeiffer. Brown wyznała, iż jej celem było tworzenie muzyki, którą mogłaby przekazać to, co czuje. Po nagraniach demo w domu, wydała w 2008 roku singel „Back of the Van”, który stał się hitem w Internecie. Brown wkrótce podpisała duży kontrakt płytowy australijską wytwórnią Modular(inne języki), a następnie z brytyjskim wydawnictwem Island. Jeszcze w tym samym roku przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii – do Londynu, gdzie zamieszkała w Soho, a następnie w Brick Lane(inne języki).
Płyta uzyskała pierwsze miejsce na liście przebojów w Nowej Zelandii, a zarówno w Australii, jak i w Wielkiej Brytanii sięgnęła szesnastego miejsca, uzyskując certyfikat złotej płyty. Jej największym przebojem była piosenka „My Delirium(inne języki)”, która znalazła się w pierwszej dziesiątce w Nowej Zelandii i Australii. W Polsce piosenka ta osiągnęła 38. pozycję na liście przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia.
Ladyhawke w Club Capitol (2009)
Ladyhawke pojawiła się również w zestawieniu Triple J Hottest 100(inne języki) 2008 ze swymi dwoma utworami: „My Delirium” na miejscu 11. oraz „Paris Is Burning” na miejscu 26. Utwór Pnau „Embrance”, który był wynikiem współpracy z Ladyhawke, uplasował się wówczas 12. miejscu. Limitowana, 7-calowa wersja singla „Back of the Van” – każda z nich ręcznie malowana przez Sarah Larnach(inne języki) – została sprzedana na eBayu, a cały dochód został przekazany na rzecz organizacji Parkinsons Society of New Zealand.
Hity przyniosły za sobą zapotrzebowanie na jej występy na koncertach i festiwalach w całej Europie, w tym na Glastonbury. 20 czerwca 2008 roku zagrała wspólnie z grupą Florence and the Machine w Barcelonie podczas festiwalu Sónar(inne języki) na swoim pierwszym koncercie w tym mieście. 26 sierpnia 2009 roku zorganizowała występ dla jednego ze swoich fanów i jego przyjaciół w Relentless Garage(inne języki) w londyńskim Islington, wpierając w ten sposób inicjatywę „Skindividual” organizacji SunSmart(inne języki), której celem było zachęcenie młodych ludzi do ochrony skóry przed nadmiernym promieniowaniem UV. W sierpniu 2009 roku ogłoszono, że będzie współgwiazdą trasy koncertowej po Ameryce Północnej z Idą Marią, rozpoczynającej się 10 września w Atlancie i kończącej się 3 października w Los Angeles. Trasę tę sponsorował bloger Perez Hilton.
Ladyhawke na występie w Metro Theatre w Sydney (2012)
W kwietniu 2011 roku Ladyhawke oświadczyła, że przygotowuje się do wydania nowego materiału w przeciągu kolejnych miesięcy wspólnie z Pascalem Gabrielem(inne języki) w jego domu na południu Francji. Początkowo jej drugi album miał się ukazać w październiku 2011 roku, ale we wrześniu jej rzecznik stwierdził, że nie ukaże się on przed 2012 rokiem. Później ogłoszono, że album ma się ukazać 19 marca 2012 roku i że będzie nosił tytuł Anxiety(inne języki). Pełna lista utworów została ujawniona 19 stycznia 2012 roku. Datę wydania Anxiety przesunięto później na maj tego samego roku.
„Black White & Blue” został wydany jako główny singel Anxiety 24 stycznia 2012 roku. Utwór znalazł się w ścieżkach dźwiękowych gier wideo Forza Horizon, FIFA 13 i Sleeping Dogs. W kwietniu tego samego roku ukazał się singel „Sunday Drive”, a kilka miesięcy później, w lipcu trzeci singel, „Blue Eyes”. Pojawił się on w serii reklam firmy Verizon. Jej trzy single z albumu nie znalazły się na lokalnych listach przebojów, lecz teledysk do piosenki „Black White & Blue”, inspirowany filmem Oczy Laury Mars, cieszył się dużą frekwencją w programach muzycznych.
Album został ostatecznie wydany 25 maja 2012 roku. Był mroczniejszy i bardziej rockowy od debiutanckiego krążka. W wywiadzie dla Digital Spy Ladyhawke powiedziała: „Nagrałam album, z którego jestem naprawdę dumna, więc nie mogę się doczekać, aż znów zacznę grać z zespołem, jeździć w trasy i dobrze się bawić. Nie mogę się doczekać, aż znów się do tego zabiorę”. Na albumie odnosiła się m.in. do zespołu Aspergera, u której zdiagnozowano w 2006 roku.
Album nie osiągnął takiego sukcesu, jak Ladyhawke – zadebiutował na 12. miejscu na lokalnych listach przebojów i znalazł się w pierwszej dwudziestce w Australii. W Wielkiej Brytanii osiągnął on 36. miejsce. Ladyhawke promowała swój drugi album międzynarodową trasę koncertową, a jej londyński koncert w Shepherd’s Bush Empire(inne języki) wyprzedał się w pięć minut.
O długiej, prawie czteroletniej przerwie między pierwszym a drugim albumem, mówiła, iż z powodu wyczerpania po zakończeniu trasy koncertowej porzuciła plany szybkiego wydania kolejnego albumu i że kiedy po raz pierwszy zabrała się za nagrywanie, nie była fizycznie w stanie tego zrobić.
Wild Things (2013–2019)
28 marca 2013 roku Ladyhawke ogłosiła, że wróci do studia, aby nagrać swój trzeci solowy album, lecz cały materiał został następnie usunięty przed premierą, o czym w wywiadzie dla The New Zealand Herald w 2016 roku mówiła, że materiał nie był w jej stylu: „Był zbyt mroczny czy coś… Nigdy nie wydałam niczego, z czego nie byłabym dumna. To dla mnie ważne”. W tym okresie Ladyhawke odstawiła alkohol, przeszła na zdrowszy tryb życia i zaczęła współpracować z producentem Tommym Englishem(inne języki).
W pierwszej połowie 2016 roku ogłoszono, że płyta będzie nosiła tytuł Wild Things(inne języki). W oczekiwaniu na ten moment udostępniono dwie piosenki, „A Love Song” i „Sweet Fascination”. Pierwszej z nich towarzyszył teledysk, w którym wykorzystano animację Paula Robertsona(inne języki). Album ukazał się w 3 czerwca 2016 roku. Był współprodukowany przez Scotta Hoffmana z Scissor Sisters oraz bliskiego przyjaciela Ladyhawke, producenta Tommy’ego Englisha, którego poznała za pośrednictwem swojej przyjaciółki, tatuażystki Kat Von D. Wydany został przez amerykańską wytwórnię Polyvinyl(inne języki).
Trzecia płyta Ladyhawke, najbardziej popowa w swojej dotychczasowej dyskografii, zyskała mieszane recenzje. Magazyn Q uznał ją za „sympatyczną, ponieważ jest nowatorska”, a na portalu Pitchfork stwierdzono, iż „z łatwością mogłaby zostać stworzona przez komputer, którego zadaniem jest tworzenie typowej muzyki z list przebojów XXI wieku”.
W maju 2019 roku wydano ponownie debiutancki album Ladyhawke, zremasterowany na białym winylu. Zawierał on wcześniej niepublikowany utwór „Private Broadcasts”. Również w tym samym roku opublikowała singel „Colours in the Dark” z charakterystyczną okładką autorstwa Sarah Larnach(inne języki).
24 września 2020 roku Ladyhawke ogłosiła, że miksuje w studiu nowy album, który wkrótce będzie dostępny. Rozpoczęła proces nagrywania czwartej płyty podczas pandemii COVID-19, a sesje odbywały się podczas rozmów wideo z producentami Tommym Englishem(inne języki) i Joshem Fountainem. W marcu 2021 roku ujawniła, że podpisała umowę z wytwórnią BMG(inne języki).
Pierwszy singel z albumu, „Guilty Love”, który był efektem współpracy z wokalistką Broods(inne języki), Georgią Nott, został wydany 5 marca 2021 roku.
27 maja 2021 roku ujawniono tytuł czwartego albumu – Time Flies(inne języki), a także miał premierę teledysk do drugiego singla „Mixed Emotions”. Album miał pierwotnie ukazać się 8 października 2021 roku, ale datę premiery przesunięto na 19 listopada tego samego roku.
Ladyhawke w wywiadach stwierdziła, że jest „szczęśliwa i uprzywilejowana, że żyje i jest w pokoju, w którym tworzy muzykę” po tym, jak w 2018 roku zdiagnozowano u niej czerniaka IV stopnia w skali Clarka wkrótce po narodzinach jej córki. Mówiła: „Było kilka tygodni, kiedy nie mogli mi powiedzieć, czy przeżyję... to, że się nie rozprzestrzeniło, było czymś w rodzaju cudu. Stopień zaawansowania był tak zły, że powinien był rozprzestrzenić się wszędzie”.
Na przełomie lipca i sierpnia 2024 roku Ladyhawke z okazji 15. rocznicy premiery jej debiutanckiego albumu wyruszyła w trasę koncertową po Australii.
Piąty album studyjny (od 2026)
Po pięciu latach przerwy, 1 września 2026 roku Ladyhawke wydała swój kolejny singel „Bad To The Bone”, zapowiadając jej piąty album studyjny z premierą przewidzianą na początek 2027 roku. Utwór ten został po praz pierwszy zaprezentowany roku podczas festiwalu Bigsound w klubie Crowbar, jego współautorem i producentem był Dom Dias, a teledysk do utworu wyreżyserował Sam Emerson.
Tim Burgess(inne języki) z The Charlatans powiedział we wrześniu 2010 roku, że współpracuje z Ladyhawke oraz członkami The Horrors i Klaxons nad swoim drugim solowym albumem. „Pracuję z Joshem [Haywardem], gitarzystą z The Horrors i Stefanem [Halperinem], perkusistą z The Klaxons i teraz możemy robić coś tylko wtedy, gdy nasze inne zespoły nie robią nic. Ale kiedy już się spotkamy, będzie naprawdę wybuchowo i zdecydowanie warto będzie na to czekać. Mam tam też Ladyhawke jako wokalistkę”. W grudniu 2011 roku ujawnił, że współpracował z nią nad piosenką zatytułowaną „Just One Kiss”, która ostatecznie ukazała się na jego albumie As I Was Now z 2018 roku.
W 2011 roku roku pracowała z nowozelandzkim piosenkarzem Nikiem Brinkmanem, lepiej znanym jako Junica, przy singlu „Living in My House”, a także zremisowała piosenkę „Sister Wife” amerykańskiej piosenkarki Alex Winston. W 2014 roku pojawiła się na albumie TiëstoA Town Called Paradise z utworem zatytułowanym „Last Train(inne języki)”. W utworze tym wystąpił także zespół Firebeatz.
W grudniu 2020 roku Ladyhawke wydała „River(inne języki)”, swój drugi wspólny utwór z Pnau. Wokalista Pnau, Nick Littlemore, opowiedział o ich ponownej współpracy, stwierdzając: „Wydaje się, że za każdym razem, gdy z nią współpracowaliśmy, było to coś ognistego. Poznaliśmy się dawno temu; już po kilku chwilach od spotkania było jasne, że łączy nas głęboka więź”.
W 2021 roku Ladyhawke nawiązała współpracę z Broods(inne języki) przy utworze „Guilty Love”, który znalazł się na czwartym albumie Ladyhawke zatytułowanym Time Flies(inne języki). Utwór ten znalazł się na szczycie listy najczęściej odtwarzanych utworów radiostacji Triple J w Australii.
25 marca 2026 roku ukazał się wykonany przez nią remiks utworu zespołu Bec Sandridge „At Last”, zmieniając styl piosenki na funkowy z dominacją basu. Wystąpiła gościnnie w piosence Genesisa Owusu(inne języki) „Falling Both Ways” z płyty Redstar Wu & the Worldwide Scourge(inne języki), którego premiera miała miejsce 15 maja tego samego roku. 29 maja 2026 roku ukazał się singel „Meltdown” nowozelandzkiego zespołu Dateline, którego Ladyhawke była producentką i odpowiadała za jego miksowanie.
Styl muzyczny
Ladyhawke na koncercie w Perth w listopadzie 2009 roku
Ladyhawke jest zafascynowana latami 80. XX wieku, co przełożyło się na jej muzykę. W 2009 roku powiedziała: „Po prostu chciałam sprawdzić, czy potrafię napisać piosenki, które wywołają u ludzi nostalgię, nawet jeśli słyszą je po raz pierwszy”. Dodała: „We wszystkich moich utworach czuć pop i klimat lat 80. zmieszany z nowoczesnym electro”. Brown czerpie inspirację również z muzyki lat 90. XX wieku, w tym Nirvany. Wspominała: „Słuchanie Nirvany przenosi mnie do czasów, gdy miałem czternaście lat i byłem na szkolnej dyskotece. Zespoły z lat 90. mają na mnie taki wpływ”.
Ladyhawke zagrała samą siebie w trzecim odcinku brytyjskiego sitcomuFM(inne języki) stacji ITV2, pierwotnie wyemitowanego 11 marca 2009 roku.
Również w 2009 roku zaprojektowała etykiety inspirowane sztuką muzyczną na limitowane edycje butelek Beck’s(inne języki). Etykiety zostały zilustrowane przez mieszkającą w Sydney artystkę Sarah Larnach(inne języki), która mieszkała z Ladyhawke, gdy ta dopiero zaczynała swoją karierę muzyczną.
W 2016 roku pojawiła się w filmie instruktażowym Air New ZealandLato bezpieczeństwa (ang. Summer of Safety) jako część grupy wyruszającej w podróż samochodem.
W 2021 roku wydała limitowaną edycję breloka z grą wideo w formie kartridża, w związku z premierą swojego czwartego albumu, Time Flies(inne języki). Gra zabiera Ladyhawke w podróż, której celem jest dokończenie albumu, podczas której spotyka postacie z „Uniwersum Time Flies”, a ścieżkę dźwiękową stanowią zdigitalizowane wersje utworów z albumu.
Życie prywatne i osobowość
Jest lesbijką. 9 stycznia 2015 roku związała się z nowozelandzką aktorką, komiczką i reżyserką Madeleine Sami(inne języki). Ogłosiły one koniec związku w 2023 roku.
W 2013 roku przeprowadziła się z Londynu do Los Angeles. Po tym, jak w pobliżu jej mieszkania w Runyon Canyon Park(inne języki) doszło do strzelaniny z udziałem policji, przeniosła się do Auckland w Nowej Zelandii w 2017 roku. Jej pierwsze dziecko, córka Billie Jean, urodziła się później w tym samym roku.
Wliczana jest do nowego ruchu wokalistek pop zwracających uwagę swoim oryginalnym ubiorem, a w wywiadach przyznała, że nie nosi damskich ubrań – w 2008 roku dla The Guardian powiedziała: „Mam taką przypadłość, że odmawiam noszenia czegokolwiek stworzonego dla kobiet, bo nie lubię ulegać stereotypom płciowym. To takie przewidywalne, że noszę dziewczęce dżinsy i bluzki. Noszę męskie ubrania: kurtki, koszule i buty. To nie umniejsza mojej kobiecości”. Jej innymi charakterystycznymi elementami swojej stylistyki są eyeliner i cieniowane blond włosy, które są nawiązaniem do lat 80. XX wieku.
Uważa się za osobą dosyć nieśmiałą. W 2009 roku mówiła: „W Wielkiej Brytanii rzadko brałam udział w jakimkolwiek wydarzeniu modowym czy imprezie, a jeśli już, to nigdy nie przeszłam po czerwonym dywanie. Szukałam innej drogi, nie lubię być w centrum uwagi”. O występach na żywo mówiła w 2008 roku: „Nie mogę nikomu spojrzeć w oczy. Jestem tak świadoma, że wszyscy się na mnie gapią. Zaczynam myśleć, że jestem beznadziejna albo że fałszuję. Robię się chorobliwie zdenerwowana przed występem. Wymiotuję, trzęsę się i pocę. W chwili, gdy wychodzę na scenę, to uczucie znika, a adrenalina zaczyna działać. Staram się nie patrzeć na nikogo na widowni, bo to mnie przeraża. Zwłaszcza, gdy się uśmiechają”.
123Who is Ladyhawke?, „NZ Herald”, nzherald.co.nz, 8 października 2009 [dostęp 2026-02-04](ang.).
1234JamieJ.MortonJamieJ., Ladyhawke coming home for holiday, „Wairarapa Times-Age”, times-age.co.nz, 28 września 2009 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-28](ang.).
12ConorC.LochrieConorC., The Welcome Return of Ladyhawke, „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 27 października 2023 [dostęp 2026-02-04](ang.).
↑TimT.ChippingTimT., People with Ladyhawke tattoos, „Holy Moly”, holymoly.com, 8 września 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-18](ang.).
↑Ladyhawke Returns, „Xfm”, xfm.co.uk, 28 października 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-31](ang.).
_(4120556247).jpg)
.jpg)
_(53532274060).jpg)
