Lekcjonarz

Otwarty lekcjonarz

Lekcjonarz – księga liturgiczna używana w Kościele katolickim. Zawiera czytania biblijne, psalmy responsoryjne, śpiewy przed ewangelią, sekwencje i ewangelię na poszczególne dni roku liturgicznego.

Historia

Lekcjonarz jako osobną księgę liturgiczną wprowadzono po Soborze Watykańskim II. Przedtem czytania umieszczone były razem z innymi tekstami liturgicznymi w Mszale.

Pierwsze wydanie lekcjonarzy mszalnych w języku polskim ukazało się w 1972 r. 22 października 2015 w sprzedaży pojawiło się drugie wydanie.

Wydanie pierwsze przeznacza do czytania w niedziele 164 fragmenty zawierające ogółem 5,7% tekstu Starego Testamentu oraz 388 fragmentów zawierających 41,3% tekstu Nowego Testamentu. Lekcjonarz niedzielny nie zawiera cytatów z 13 ksiąg Starego (włącznie z księgami deuterokanonicznymi) oraz 3 ksiąg Nowego Testamentu.

Lekcjonarz jako zbiór tekstów biblijnych funkcjonuje także w Kościele ewangelicko-augsburskim, czytania odbywają się w cyklu sześcioletnim.

Podział

Tomy

II wydanie

Lekcjonarz dzieli się na tomy:

Cykle

Czytania w lekcjonarzu są podzielone na cykle:

Czytania w dni powszednie Okresu Zwykłego

Obowiązuje cykl dwuletni, który pozwala określić rok liturgiczny w ten sposób:

Czytania w niedziele, niektóre uroczystości i święta

Obowiązuje cykl trzyletni – A, B, C – litera określa rok liturgiczny, rozpoczynający się w I Niedzielę Adwentu. Rok A jest wtedy, gdy reszta z dzielenia numeru roku przez 3 wynosi 1, rok B, gdy wynosi 2, a rok C, gdy wynosi 0.

Na przykład w roku liturgicznym 2021-2022 obowiązywały czytania według cyklu C.

Czytania w ramach poszczególnych cykli: A, B i C, zdeterminowane są przez Ewangelię, z której wybrane fragmenty przeważają w niedziele danego roku liturgicznego. W roku A przeważają fragmenty z Ewangelii Mateusza, w roku B – z Ewangelii Marka, zaś w roku C – z Ewangelii Łukasza.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Informacje dotyczące drugiego wydania Lekcjonarza mszalnego. [dostęp 2015-11-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-17)].
  2. ↑ Henryk Sławiński, Znaczenie lekcjonarza mszalnego w kaznodziejstwie, „Studia Włocławskie”, 6, 2003, s. 392.

Linki zewnętrzne