Liczba (liczba Eulera, liczba Nepera, podstawa logarytmu naturalnego) – stała matematyczna wykorzystywana w wielu dziedzinach matematyki i fizyki. Jest to liczba niewymierna, podobnie jak liczba π. W przybliżeniu .
Liczba może być zdefiniowana na kilka równoważnych sposobów.
Liczba stanowi granicę ciągu
Wykażemy, że ciąg , gdzie jest niemalejący i ograniczony z góry, a zatem jest zbieżny.
Przypomnijmy, że dla dodatnich liczb zachodzi następująca nierówność Cauchy’ego między ich średnią arytmetyczną a geometryczną:
(1) |
Rozważając oraz otrzymujemy
a stąd
Czyli ciąg jest niemalejący.
Podłóżmy i zauważmy, że
Z nierówności (1) zastosowanej do oraz otrzymujemy, że:
Stąd a więc też
Czyli ciąg jest niemalejący. Ponieważ to możemy wywnioskować, że ciąg jest nierosnący, a stąd
Ciąg jest więc niemalejący i ograniczony z góry (np. przez ), a więc jest zbieżny, cnd.
(1) Obliczenia za pomocą kalkulatora
Wykorzystując zwykły kalkulator, podstawiamy do wzoru na wyrazy ciągu , czyli obliczamy wyraz , co daje już znakomite przybliżenie liczby z dokładnością do .
(2) Obliczenie numeryczne
Poniższy prosty kod w języku Python oblicza wybrane wyrazy ciągu , zaczynając od i zwiększając je co 5000 aż do liczby n_ max. Na końcu drukuje liczbę z 20 cyframi po przecinku dla porównania.
import math
n_max = 1000000
for n in range(1, n_max + 1, 5000):
e_przyblizenie = (1 + 1/n) ** n
print(f"n = {n:3d}, e ≈ {e_przyblizenie}")
print(f"Dokładnie e = {math.e:.20f}...")
Liczba jest równa suma szeregu potęgowego
gdzie jest silnią liczby

Liczbę można także zdefiniować jako jedyną liczbę rzeczywistą taką że:
(to znaczy, że liczba to taka, że pole powierzchni pod hiperbolą od do jest równe ).

Liczbę można również zdefiniować jako taki argument funkcji
dla którego jej wartość jest największa.
(oba to tzw. wzory Stirlinga)
gdzie to podsilnia, definiowana kombinatorycznie jako liczba nieporządków zbioru -elementowego, algebraicznie zaś jako
W 1980 roku, Nick Pippenger udowodnił wzór
gdzie n!!, to silnia podwójna.
W celu zapamiętania kolejnych cyfr dziesiętnych liczby tworzone są wierszyki, a nawet opowiadania (podobnie jak o liczbie π), w których długość każdego kolejnego słowa równa się kolejnej cyfrze w rozwinięciu dziesiętnym :
„We present a mnemonic to memorize a constant so exciting that Euler exclaimed: '!' when first it was found, yes, loudly '!'. My students perhaps will compute e, use power or Taylor series, an easy summation formula, obvious, clear, elegant!”
Wkładamy do pewnego banku jedną złotówkę. Załóżmy, że oprocentowanie wkładu (stopa procentowa) w skali rocznej wynosi 100%. Ale odsetki mogą być doliczane do kwoty podstawowej w różnorodny sposób. Jeśli będą obliczane po upływie roku, to na koniec roku będziemy mieli 2 złote. Jeśli będą dwa okresy kapitalizacji (czyli odsetki obliczane dwa razy w roku), to na koniec roku będziemy mieć czyli 2,25 złotego. W przypadku kapitalizacji co kwartał otrzymamy co w przybliżeniu wynosi 2,44 zł. Jeśli kapitalizacja odbywała się w sposób ciągły (czyli liczba okresów dąży do nieskończoności) to na koniec roku otrzymamy czyli złotych.
Używamy -tego przybliżenia liczby , które będziemy zapisywać, dalej, przez :
Szacujemy błąd
Z tego wynika, że , gdzie
Dowód przez sprowadzenie do sprzeczności:
Załóżmy, że jest liczbą wymierną. Czyli da się ją przedstawić w postaci gdzie
W tym wzorze bierzemy tak duże żeby było większe od
Wówczas:
Mnożąc stronami przez dostajemy:
więc
więc
Zostały same liczby całkowite poza , która całkowita nie jest.
To dowodzi sprzeczności, a więc i nieprawdziwości twierdzenia, że „ jest wymierne”.