Życiorys
Objęcie rządów w Lotaryngii
Po śmierci swojego ojca, cesarza Lotara I, w 855 roku, na mocy aktu z Prüm (Divisio regni), państwo Śródfrankijskie zostało podzielone między trzech braci. Lotar II otrzymał północną część tego terytorium, rozciągającą się od Morza Północnego po Alpy. Obejmowała ona m.in. doliny Renu, Mozy i Mozeli, dawną stolicę Karola Wielkiego w Akwizgranie oraz miasto Metz, które król uczynił swoją główną rezydencją.
Gdy w 863 roku zmarł bezpotomnie jego najmłodszy brat, Karol z Prowansji, Lotar II usiłował przejąć całe jego dziedzictwo, jednak pod naciskiem stryjów musiał zadowolić się jedynie częścią ziem obejmującą Vienne i Lyon.
Kryzys małżeński i spór z papiestwem
Panowanie Lotara II zdominował długotrwały i brzemienny w skutki polityczne kryzys małżeński. W 855 roku poślubił on Teutbergę, córkę możnego hrabiego Bozona. Związek ten miał charakter ściśle polityczny i pozostawał bezdzietny.
Lotar dążył do jego unieważnienia, aby móc legalnie poślubić swoją wieloletnią partnerkę, Waldradę, z którą miał już syna Huga oraz córki. W tym celu oskarżył Teutbergę o kazirodztwo i dawne relacje pozamałżeńskie. Zwołane przez monarchy synody biskupie w Akwizgranie (w latach 860–862) – obradujące pod silną presją króla – orzekły unieważnienie małżeństwa z Teutbergą, co otworzyło Lotarowi drogę do ślubu z Waldradą.
Teutberga odwołała się jednak do papieża Mikołaja I. Papież stanowczo potępił decyzję frankijskich biskupów, uznał rozwód za nieważny i nałożył ekskomunikę na arcybiskupów Kolonii i Trewirsu, którzy poparli działania króla. Sprawa ta urosła do rangi jednego z największych skandali religijno-politologicznych IX wieku. W sporze tym Lotarowi aktywnie kibicował jego starszy brat, cesarz Ludwik II.
Pod koniec życia, uginając się pod presją dyplomatyczną nowego papieża Hadriana II, Lotar musiał udać się do Rzymu i złożyć przysięgę potwierdzającą powrót do prawowitej żony, Teutbergi.
Śmierć i podział królestwa
W drodze powrotnej z Rzymu, w sierpniu 869 roku, Lotar II zachorował i zmarł nagle 8 sierpnia w Piacenzie.
Ponieważ nie pozostawił prawowitego męskiego potomka (papież i stryjowie odmawiali uznania praw Huga Ślepego), jego królestwo natychmiast stało się obiektem rywalizacji. Stryjowie monarchy – król zachodniofrankijski Karol II Łysy i król wschodniofrankijski Ludwik II Niemiecki – wkroczyli do Lotaryngii i 8 sierpnia 870 roku zawarli traktat w Meerssen, na mocy którego trwale podzielili między siebie terytorium zmarłego bratanka.
