W 2011 sklasyfikowany na ósmym miejscu listy trzydziestu najlepszych polskich raperów według magazynu „Machina”. Rok później znalazł się na pozycji jedenastej analogicznego zestawienia serwisu Porcys.
Życiorys
Rodzina i edukacja
Urodził się 18 marca 1978 w Jeleniej Górze w rodzinie robotniczej. Jego ojciec pracował w hucie, a matka była sprzątaczką. Kiedy miał trzy lata, przeprowadził się z matką i siostrą na Górny Śląsk. Hip-hopem zainteresował się w 1991, będąc uczniem siódmej klasy szkoły podstawowej. Początkowo rapował na podwórku i pobliskim boisku z kolegą, Marcinem Martenem. Zgodnie ze słowami jego matki, Łuszcz w okresie nauki w szkole podstawowej często oglądał kanał muzyczny MTV oraz interesował się głównie twórczością czarnoskórych wykonawców i amerykańskim hip-hopem. Rodzice, zauważywszy pasję syna, kupili mu komputer Commodore 64, na którym tworzył muzykę. Podkłady do swoich tekstów tworzył również na komputerze domowym Amiga 500.
Ukończył Technikum Elektromechaniczne w Zespole Szkół Technicznych im. gen. Sylwestra Kaliskiego w Katowicach. Po zakończeniu nauki w technikum wielokrotnie podejmował prace dorywcze, nie był jednak w stanie sprostać rygorowi pracy zawodowej i poświęcił się muzyce.
W 1992 nawiązał współpracę z raperem Jajonaszem, z którym założył grupę Young Rappers. W 1993 obaj dołączyli do grupy Kaliber 44, powstałej z inicjatywy Michała Martena i Marcina Martena. Zespół zadebiutował w 1996 utworem „Do boju Zakon Marii”, który ukazał się na kompilacji pt. S.P. wydanej nakładem wytwórni muzycznej S.P. Records. W tym samym roku, nakładem S.P. Records, ukazał się pierwszy album grupy, pt. Księga Tajemnicza. Prolog, który cieszył się dużą popularnością i uznaniem wśród krytyków, jak i fanów, sprzedając się w nakładzie prawie pół miliona egzemplarzy, zostając drugim pod względem wielkości sprzedaży albumem hip-hopowy w Polsce. Zapowiedzią albumu był maxi-singielMagia i Miecz, który składał się z trzech utworów w tym „Plus i minus” którego treść dotyczyła obaw Łuszcza przed zarażeniem wirusem HIV. Członkowie grupy wykonywaną muzykę określili jako hardcore psycho rap.
W listopadzie 1997 na kompilacji Hip-Hopla został opublikowany utwór „Może tak, może nie”, który był zapowiedzią drugiego albumu grupy. W 1998 roku ukazał się odmienny stylistycznie w stosunku do debiutanckiego album pt. W 63 minuty dookoła świata, promowany singlem „Film”. Tytułowy utwór z singla był także notowany na listach przebojów Polskiego Radia Szczecin i Programu Trzeciego PR, oraz awansował na 2. miejsce listy bestsellerów. Do utworu zrealizowano także teledysk. Drugi album grupy również cieszył się powodzeniem, w ciągu ośmiu miesięcy uzyskując status złotej płyty, przekraczając nakład 100 tysięcy sprzedanych egzemplarzy, w 2020 uzyskując platynę.
W 1998, w wyniku nieporozumień na tle artystycznym z pozostałymi członkami grupy, Łuszcz odszedł z grupy Kaliber 44.
Po jednorazowym występie w magazynie "Klan", Łuszcz nawiązał ponowną współprace z Sebastianem „Rahimem” Salbertem, z którym kilka tygodni później założyli zespół Paktofonika z Wojciechem „Fokusem” Alszerem. W październiku 1998 kolektyw napisał pierwsze wspólne piosenki: „Priorytety”, „Ja to ja” i „Gdyby”, a wiosną 2000 podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Gigant Records. Łuszcz następnie wyjechał z Fokusem i Rahimem do Witten, gdzie nagrali utwór „2 kilo” z niemieckimi artystami. Nagrali również freestyle’e, w których uczestniczyli Magik, Fokus, Kams i L.O. 18 grudnia 2000 wydali album pt. Kinematografia, zawierający 16 utworów. W pochodzącym z albumu utworze „Jestem Bogiem” wykorzystano fragment wulgarnej wypowiedzi telefonicznej anonimowej osoby, która pojawiła się w audycji na żywo w Radiu Maryja, znanej jako Trzy słowa do ojca prowadzącego.
Pomimo sukcesów dochodziło do konfliktów na tle artystycznym pomiędzy Łuszczem a Alszerem.
Śmierć Magika
Fragment nagrobka Piotra Magika Łuszcza na cmentarzu przy ul. Leopolda w Katowicach-BogucicachGrób Piotra Magika Łuszcza na cmentarzu przy ul. Leopolda w Katowicach-Bogucicach
26 grudnia 2000, osiem dni po premierze płyty Kinematografia, rankiem o godz. 6:15 Łuszcz wyskoczył z dziewiątego piętra przez okno swojego mieszkania w Katowicach-Bogucicach. W stanie ciężkim został przetransportowany do szpitala, gdzie ok. godz. 6:45 zmarł. Domniemaną przesłanką jego działania, zasugerowaną przez „Rahima”, była próba uniknięcia zasadniczej służby wojskowej poprzez symulowanie złego stanu zdrowia psychicznego, które w konsekwencji doprowadziło do rzeczywistego uszczerbku na zdrowiu. Rahim w wywiadach podawał także opcję, że Magik popełnił samobójstwo, ponieważ cierpiał na depresję maniakalną.
Magik miewał niekiedy ciężkie dni. Trudno było do niego dotrzeć i z nim rozmawiać. My nauczyliśmy się żyć z tymi jego „dołami psychicznymi” i wtedy nazywaliśmy go Psychotatą. Niedawno rozmawiałem z przyjaciółką, która na co dzień pomaga leczyć ludzi psychicznie chorych. Gdy opisałem jej, jak się zachowywał, od razu oznajmiła, że był to typowy przypadek depresji maniakalnej. Która w końcowej fazie najczęściej prowadzi do samobójstwa.
Rahim,wywiad Nikt Magika nie zastąpi, 9 marca 2001
Po śmierci Magika niektórzy słuchacze uznali utwór „Plus i minus” Kalibra 44 za zapowiedź późniejszego samobójstwa Łuszcza, a niektórzy doszukiwali się nawet ukrytego znaczenia piosenki, puszczając utwór od tyłu.
Teksty
Był autorem i współautorem kilkudziesięciu tekstów na potrzeby grup Kaliber 44 i Paktofonika. Napisał m.in. utwory „+ i -” oraz „Usłysz mój głos”, które również wyprodukował. Ponadto był autorem tekstów do utworów „Nasze mózgi wypełnione są marią” i „Psychoza”, opublikowanych na albumie Księga Tajemnicza. Prolog Kaliber 44. Jako producent przy nagraniach grupy współpracował z raperem Jajonaszem, z którym zrealizował m.in. utwory „Bierz mój miecz i masz” i „Do boju Zakon Marii”.
Na debiutancki album grupy Paktofonika pt. Kinematografia był współautorem tekstów do utworów: „Rób co chcesz”, „Lepiej być nie może”, „Jestem Bogiem”, „Nie ma mnie dla nikogo”, „Chwile ulotne”, „ToNieMY”, „Ja to ja”, „Gdyby…” i „Priorytety”, poza tym samodzielnie napisał utwory: „Nowiny” i „Wc [Sot]”.
Spuścizna
W 2002 ukazał się album Paktofoniki pt. Archiwum kinematografii, na którym zostały opublikowane m.in. nagrania z udziałem Łuszcza, które nie ukazały się na albumie Kinematografia. 21 marca 2003 w katowickim Spodku odbył się pożegnalny koncert zespołu, po którym jego członkowie Fokus i Rahim ogłosili rozwiązanie grupy. Gustaw, właściciel wytwórni muzycznej Gigant Records, opisał rapera jako człowieka, który bez przerwy zajmował się muzyką i nie umiał oddzielić sztuki od rzeczywistości.
Mieszkał w Katowicach w dzielnicy Bogucice. Miał żonę Justynę, którą poznał w 1993 na koncercie rockowym w Mega Clubie w Katowicach. Urodził mu się syn Filip, który również został raperem, posługującym się pseudonimami Fejz oraz Fejzjestm.
Do utworu „+ i -” z albumu Księga Tajemnicza. Prolog – Kaliber 44 (1996)
Do utworu „Magia i miecz” – Kaliber 44 (1996)
Nagrody i wyróżnienia
1996: Nominacja do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii album Album roku – muzyka alternatywna za album Księga Tajemnicza. Prolog – Kaliber 44.
1996: Nominacja do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii album Fonograficzny debiut roku – Kaliber 44
1998: Nominacja do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii Album Roku – Rap / Hip-Hop za album W 63 minuty dookoła świata – Kaliber 44.
1998: Brum, nagroda w kategorii Album Miesiąca za album W 63 minuty dookoła świata – Kaliber 44.
1998: Paszport Polityki, nominacja w kategorii Rock-pop-estrada za album W 63 minuty dookoła świata – Kaliber 44.
2001: Nagroda polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk w kategorii Album Roku – Hip-Hop za album Kinematografia – Paktofonika.
2002: Magazynek, nagroda polskiej sceny hiphopowej za całokształt osiągnięć (wraz z grupą Paktofonika).
2026: nominacja do nagrody Popkiller w kategorii Album 35-lecia za album Księga Tajemnicza. Prolog – Kaliber 44.
2026: nominacja do nagrody Popkiller w kategorii Album 35-lecia za album W 63 minuty dookoła świata – Kaliber 44.
Filmografia
„Kielce – Czyli Polski Bronx” (1995, film dokumentalny, reżyseria: Bogna Świątkowska, Marek Lamprecht)
Uwagi
↑Podany rok 1995 odnosi się do okresu produkcji filmu. Oficjalna premiera obrazu powstałego na rzecz Telewizji Polskiej nigdy się nie odbyła. Projekt został odrzucony ze względu na liczne wulgaryzmy. W 2011 roku produkcja po wcześniejszym dopracowaniu technicznym przez Marka Lamprechta została upubliczniona w Internecie. Odbyło się tego jednak bez wiedzy jego autorów.
