Morgan Fairchild, właśc. Patsy Anne McClenny (ur. 3 lutego1950 w Dallas) – amerykańska aktorka, określana jako efektowna diva oper mydlanych lat 80. XX wieku. Kiedy zdecydowała się na karierę w przemyśle rozrywkowym, wybrała pseudonim sceniczny „Morgan” pochodzący od imienia agresywnego marzyciela – bohatera brytyjskiej komedii Karela ReiszaMorgan: przypadek do leczenia (Morgan: A Suitable Case for Treatment, 1966), którego zagrał David Warner, i „Fairchild”, ponieważ to brzmiało nieźle. Zaangażowana w działalność charytatywną na rzecz AIDS i ochronę środowiska. Uznano ją za następczynię Farrah Fawcett i Bo Derek.
W 2008 została uhonorowany przez Texas Film Hall of Fame w Austin w Teksasie.
Wczesne lata
Urodziła się w Dallas w Teksasie jako starsza córka Marthy Jane Hartt, nauczycielki języka angielskiego w Texas School District w Richardson, i Edwarda Miltona McClennya, inżyniera Texas Instruments. Dorastała wraz z młodszą siostrą Cathryn Hartt (ur. 1952).
W wieku 11 lat jej iloraz inteligencji był wysoki i wynosił 147. W dzieciństwie była brzydkim kaczątkiem z okularami, kiedy uczestniczyła w kółku teatralnym prowadzonym przez jej matkę. Mając 10 lat zaczęła występować w przedstawieniach dziecięcych, a dwa lata później występowała na scenie teatru obiadowego Theatre Three i produkcjach Highland Park Children’s Theatre w Dallas. W wieku 14 lat rywalizowała o koronę Miss Nastolatek Dallas i występowała na scenie ze sztuką George’a Bernarda ShawaŚwięta Joanna (St. Joan). Miała zamiar zostać paleontologiem lub lekarzem.
Początki kariery
Mając 17 lat po raz pierwszy zetknęła się z kinem jako dublerka Faye Dunaway na planie biograficznego melodramatu kryminalnego Arthura PennaBonnie i Clyde (Bonnie and Clyde, 1967).
W 1968 ukończyła szkołę średnią Lakelands High School w Dallas, gdzie podjęła studia na Południowym Metodystycznym Uniwersytecie.
Zdecydowała się na karierę w telewizji, grając bohaterki o mocnym charakterze. Od 24 grudnia 1973 do 21 listopada 1977 grała efektownie rolę maniakalnej Jennifer Pace Phillips, morderczyni żony jej kochanka, w operze mydlanejCBSSearch for Tomorrow (Poszukiwanie jutra). W 1977 przeniosła się do Los Angeles. Niedługo potem wystąpiła gościnnie w sitcomie ABCHappy Days (1977) z Ronem Howardem i Henrym Winklerem, serialu kryminalnym Sierżant Anderson (1978) z Angie Dickinson oraz sitcomie ABC Mork i Mindy (1978–1979) u boku Robina Williamsa. W telewizyjnym horrorze ABC Inicjacja Sary (The Initiation of Sarah, 1978) z udziałem Shelley Winters, Roberta Haysa, Tony’ego Billa i Morgan Brittany zagrała „złą dziewczynę” przewodniczącą stowarzyszenia Alpha Nu Sigma (ANS). Jennifer Lawrence wywołała pewne kontrowersje po początkowej emisji w telewizji, ponieważ miała na sobie mokrą koszulkę po wrzuceniu do fontanny, coś, czego wcześniej nie pokazano w filmie telewizyjnym. Fairchild początkowo żałowała występu w tej produkcji, ale później zmieniła zdanie po tym, jak producent Chuck Fries stwierdził, że chociaż łatwo znaleźć pomysł, trudno znaleźć kogoś, kto mógłby zagrać tak przekonującą „femme fatale”. W „The New York Times” nazwana została „blondwłosą i wąskooką lisią Barbie”.
W 1978 Fairchild wcieliła się w postać Jenny Wade, pierwszej prawdziwej miłości Bobby’ego Ewinga (Patrick Duffy) w operze mydlanej CBS Dallas. Nie przypuszczała, że serial Dallas będzie emitowany tak długo. Gdyby o tym wiedziała, być może przyjęłaby propozycję stałej roli w tej produkcji. Później rolę tę przejęła Francine Tacker (w dwóch odcinkach w 1980), a następnie Priscilla Presley (w latach 1983–1988).
Była na okładkach „High Society” (w czerwcu 1981), „People” (13 lipca 1981), „Oui” (w październiku 1981), „Penthouse” (w październiku 1982) i „Cosmopolitan” (w edycji włoskiej w styczniu 1983).
Od 12 maja 1980 do 4 maja 1982 nalazła się w obsadzie opery mydlanej NBCFlamingo Road w roli prawniczki Constance Weldon Carlyle, adoptowanej córki rodziny głównych bohaterów sagi i awanturnicy, zdradzanej przez męża (Mark Harmon), który poślubił ją dla jej pieniędzy, za którą w 1982 była nominowana do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w serialu dramatycznym. W 1982 została wybrana jedną z 10. najpiękniejszych kobiet na świecie przez magazyn „Harper’s Bazaar”. Zwróciła się ku kinowemu ekranowi. Za główną rolę Jamie Douglas, prezenterki telewizyjnej prześladowanej przez psychopatycznego wielbiciela (Andrew Stevens) w dreszczowcu Uwiedzenie (The Seduction, 1982) zdobyła nominację do Złotej Maliny w dwóch kategoriach – dla najgorszej debiutującej nowej gwiazdy kinowej i najgorszej aktorki, laureatką tych antynagród została Pia Zadora. „Wydaje się, że w filmie jedynie paraduje przed nami ze swoim blaskiem i lekko mroźnym pożądaniem. Przez cały film stroi się, wymachując fryzurą w stylu Farrah Fawcett, jakby pozowała do sesji zdjęciowej. Fairchild spędza tyle czasu w wannie w dłużących się sekwencjach, że można by pomyśleć, że lepiej by zrobiła, gdyby wzięła udział w castingu do historii życia Esther Williams” napisał jeden z recenzentów.
W serialu ABC Papierowe lalki (Paper Dolls, 1984) zagrała postać Racine, bezwzględnej i przebiegłej szefowej agencji modelek. W 1984 wydała książkę o urodzie Morgan Fairchild’s Super Looks (wyd. Simon & Schuster). W miniserialu ABC Północ-Południe (North and South, 1985–1986) pojawiła się jako Burdetta Halloran, kochanka Elkanaha Benta (Philip Casnoff). Od 4 października 1985 do 22 maja 1986 grała rolę schizofrenicznej prawniczki Jordan Jennifer Roberts w operze mydlanej CBS Falcon Crest, która przyniosła jej nominację do nagrody Soap Opera Digest.
10 maja 1986 zaplanowano jej występ w odcinku Saturday Night Live, ale zamiast tego postanowiła polecieć do Izraela, aby zagrać królową w familijnym filmie muzycznym Śpiąca królewna (Sleeping Beauty, 1987) z Tahnee Welch, Nicholasem Clayem, Sylvią Miles i Kennym Bakerem. Za postać Julii St. Martin w sitcomieCBSMurphy Brown (1989) otrzymała nominację do nagrody Emmy. Była równie efektowna w roli femme fatale Lucy w dreszczowcu USA NetworkNawiedzenie Sarah Hardy (The Haunting of Sarah Hardy, 1989) z Selą Ward, jak i zmysłowa kochanka Gina w komedii Freda Olena RayaSzef mafii (Mob Boss, 1990). W dreszczowcach, Nawet anioły upadają (Even Angels Fall, 1991) z udziałem piosenkarza Engelberta Humperdincka i Brak weny (Writer’s Block, 1991) z Michaelem Praedem, zagrała powieściopisarkę bestsellerów prześladowaną przez seryjnego mordercę.
Kolejne cieszące się uznaniem role telewizyjne to Marla, biseksualna przyjaciółka Sandry Bernhard w sitcomie ABC Roseanne (1992), aktorka Andrea Thorpe z konkurencyjnej opery mydlanej tytułowej bohaterki (Cybill Shepherd) w sitcomie CBS Cybill (1995-97) i Nora Tyler Bing, atrakcyjna matka Chandlera (Matthew Perry) w sitcomie NBC Przyjaciele (Friends, 1995–2001). W operze mydlanej ABC Miasto (The City, 1995–1996) wcieliła się w postać Sydney Chase, jednej z najbogatszych kobiet świata i jednego z największych konglomeratów komunikacji na planecie. W latach 1997–2004 uczestniczyła w kampanii reklamowej sklepów odzieżowych Old Navy.
Grała także w komedii romantycznej eCupid (2011) z Johnen Callahanem i filmie familijnym Beethoven na tropie skarbu (Beethoven’s Treasure, 2014) z Jonathanem Silvermanem. W 2018 była nominowana do nagrody Emmy jako Anjelica Deveraux w operze mydlanej NBC Dni naszego życia (2017). W serialu Mélange (2021) wcieliła się w rolę mściwej i pamiętliwej żony Vivian King.
Kariera teatralna
W 1982 odniosła sukces w roli naiwnej modelki Skye z rozkładówki, „obiekcie pożądania” na scenie off-Broadwayu w spektaklu komediowym Jonathana Reynoldsa Geniusze (Geniuses). Wystąpiła na scenie w Kansas City w Missouri w przedstawieniach: Mężczyźni wolą blondynki (1986) jako Lorelei Lee w Starlight Theatre, Murder Among Friends (2014), The Dixie Swim Club (2017) i komedii Marca CamolettiegoNie ubieraj się na obiad (2022) jako Jacqueline w New Theatre & Restaurant.
W 2000 wystąpiła w off-broadwayowskiej sztuce High Infidelity. Od 29 października 2004 do 1 maja 2005 na Broadwayu grała Panią Robinson w komedii Absolwent.
Od 1986, przez 25 lat Fairchild była w nieformalnym stałym związku z kierownikiem filmowej spółki Markiem Seilerem (ur. 1949). Fairchild to także aktywna działaczka w podnoszeniu świadomości w kwestiach odnoszących się do AIDS i ochrony środowiska. We wczesnych latach 70., Fairchild została porwana przy dwóch różnych okazjach.
