Mark Harmon

Wczesne lata

Urodził się w Burbank w Kalifornii w rodzinie katolickiej jako najmłodsze z trojga dzieci i jedyny syn aktorki Elyse Knox i Thomasa Dudleya „Toma” Harmona, legendy footballu. Jego matka była pochodzenia austriackiego, a ojciec miał korzenie irlandzkie, niemieckie i francuskie. Miał dwie starsze siostry: Kristin (1945-2018) i Kelly (ur. 1948). Jego ojciec chrzestny Forest „Evy” Evashevski (1918–2009) znalazł się w Galerii Sław Narodowej Fundacji Piłki Nożnej (National Football Foundation Hall of Fame).

Po ukończeniu Pierce College w Woodland Hills w dzielnicy Los Angeles, w latach 1973–1974 studiował komunikację na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. Był uczelnianym kapitanem zespołu footballowego, a w 1973 odebrał nagrodę Narodowej Footballowej Fundacji za całokształt. Krótko pracował jako sprzedawca w firmie produkującej buty do tenisa oraz jako stolarz.

Kariera

Przygodę z aktorstwem rozpoczął poprzez swoją siostrę Kristin Harmon, gdy dostał pierwszą telewizyjną rolę Marka Johnsona w jednym z odcinków sitcomu Dziewczyny Ozziego (Ozzie’s Girls, 1973) – pt. Kandydat (The Candidate) z Ozziem Nelsonem. Występował gościnnie na srebrnym ekranie w serialach NBC: Nagły wypadek! (Emergency!, 1975) jako oficer Dave Gordon, Adam-12 (1975) jako policjant Gus Corbin, Sierżant Anderson (Police Woman, 1975–1976) i Centennial (1978–1979). Grał policjanta Mike’a Breena z labradorem retrieverem w serialu kryminalnym CBS Sam (1977–1978) i zastępcę Dwayne’a „Thiba” Thibideaux z Misji Służby Ratunkowej Departamentu Szeryfa Hrabstwa Los Angeles w serialu policyjnym ABC 240-Robert (1979 z Joanną Cassidy. Drugoplanowa rola Roberta Dunlapa, weterana rozmawiającego z pierwszą damą w telewizyjnym dramacie biograficznym ABC Eleanor i Franklin w Białym Domu (Eleanor and Franklin: The White House Years, 1977) przyniosła mu nominację do nagrody Emmy.

Debiutował na kinowym ekranie w westernie Alana J. Pakuli Przybywa jeździec (Comes a Horseman, 1978) z Jane Fondą i zaraz potem zagrał w dramacie katastroficznym filmie Irwina Allena Po tragedii Posejdona (Beyond the Poseidon Adventure, 1979). Lepiej jednak rozwijała się jego kariera telewizyjna. W operze mydlanej NBC Flamingo Road (1981–1982) wystąpił w roli Fieldinga Carlyle’a, niewiernego męża głównej bohaterki (Morgan Fairchild). W serialu NBC St. Elsewhere (1983–1986) zagrał postać Boba Calswella, lekarza chorego na AIDS. W reżyserskiej wersji sensacyjnego filmu przygodowego Stuarta Rosenberga Uwolnić Harry’ego (Let’s Get Harry) jako Harry Burck Jr., amerykański inżynier pracujący w Columbii, zostaje zakładnikiem przetrzymywanym dla okupu i nie pojawia się aż do ostatniej sekwencji ratunkowej. Przed planowaną premierą popularność Harmona wzrosła dzięki jego pracy nad St. Elsewhere i temu, że magazyn „People” przyznał mu tytuł „Najseksowniejszego żywego człowieka”, a producenci chcieli, aby Harmon stał się bardziej w centrum historii, pomimo sprzeciwu Rosenberga. Nakręcono dodatkowy materiał filmowy przedstawiający porwanie Harmona i jego przetrzymywanie jako zakładnika. W rezultacie Rosenberg wyrzekł się filmu, decydując się na uznanie go za Alana Smithee.

Był dwa razy nominowany do nagrody Złotego Globu dla najlepszego aktora w miniserialu lub filmie telewizyjnym; za autentyczną rolę seryjnego mordercy Theodore Roberta Bundy’ego w telewizyjnym dramacie biograficznym NBC Rozważny nieznajomy (The Deliberate Stranger, 1986) i zupełnie odmienną rolę wdowca pozbawionego opieki nad czwórką synów przez rządzący się barbarzyńskimi metodami system opieki społecznej lat 30. XX wieku w dramacie CBS Zgodnie z obietnicą (After the Promise, 1987). Dwukrotnie spotkał się na planie filmowym z Kirstie Alley w komediach romantycznych: ABC Książę Bel Air ( Prince of Bel Air, 1986) jako Robin Prince, który czyści baseny dla bogaczy w Bel Air zaspokajając samotne żony i Letnia szkoła (Summer School, 1987) w reż. Carla Reinera w roli Freddy’ego Shoopa, nauczyciel wf–u, musi uczyć angielskiego w szkole letniej (licealnej), jeśli chce zostać na etacie. W serialu Na wariackich papierach (Moonlighting, 1987) pojawił się pod koniec trzeciego sezonu jako Sam Crawford, romantyczny obiekt zainteresowania Maddie (Cybill Shepherd) i rywal Davida (Bruce Willis). Następnie zagrał detektywa policji San Francisco Jaya Austina w dramacie sensacyjnym Presidio (The Presidio, 1988) u boku Seana Connery’ego i Meg Ryan, baseballistę Billy’ego Wyatta w melodramacie Skradziony dom (Stealing Home, 1988) z Jodie Foster, hollywoodzkiego aktorzynę i żigolaka w telewizyjnym remake’u NBC sztuki Tennessee Williamsa Słodki ptak młodości (Sweet Bird of Youth, 1989) z Elizabeth Taylor, prezentera pogody w telewizji Taylora Wortha w komedii romantycznej Gra o wysoką stawkę (Worth Winning, 1989) z Madeleine Stowe, prywatnego detektywa Davida Sheparda w melodramacie Ivana Passera Nigdy nie wierz mężczyźnie (Fourth Story, 1991) z Mimi Rogers, byłą gwiazdę rodeo Ertiego Robertsona, który po upadku z konia doznał urazu na całe życie w dramacie NBC Daleko, daleko od domu (Long Road Home, 1991), tytułową postać notorycznego bankowego rozbójnika w telewizyjnym filmie ABC Dillinger (1991) i tajemniczego wujka Charlesa w remake’u filmu Alfreda Hitchcocka Cień wątpliwości – CBS W cieniu podejrzenia (Shadow of a Doubt, 1991) w reż. Karen Arthur.

Za rolę policyjnego badacza w serialu kryminalnym NBC Sensowne wątpliwości (Reasonable Doubts, 1991–1993) z Marlee Matlin był dwukrotnie nominowany do nagrody Złotego Globu dla najlepszego aktora w serialu dramatycznym. Potem był prywatnym detektywem w serialu ABC Charlie Grace (1995–1996) i lekarzem w serialu CBS Szpital Dobrej Nadziei (Chicago Hope, 1996–2000).

Był na okładkach „GQ” (w kwietniu 1987), „TV Guide” (w styczniu 2006, w listopadzie 2009, w maju 2014 i w marcu 2016), „Inland Empire” (w lipcu 2010) i „People” (w marcu 2019).

W maju 2002 wcielił się w rolę agenta specjalnego United States Secret Service Simona Donovana w czterech odcinkach serialu NBC Prezydencki poker (The West Wing), zdobywając nominację do nagrody Emmy, dokładnie 25 lat po jego pierwszej nominacji. Donald P. Bellisario, twórca JAG i Agenci NCIS, zobaczył go w Prezydenckim pokerze i Harmon w kwietniu 2003 wystąpił gościnnie w dwóch odcinkach serialu JAG – Wojskowe Biuro Śledcze, gdzie Harmon został po raz pierwszy przedstawiony jako postać agenta NCIS Leroy Jethro Gibbs. Od września Harmon wystąpił jako Gibbs w dramacie CBS Agenci NCIS, który przyniósł mu sześć nominacji do People’s Choice Award, w tym nagrodę dla ulubionego aktora kryminalnego TV w 2017. Na planie filmowym ponownie spotkał się z trzema gwiazdami serii Szpital Dobrej Nadziei, Jayne Brook, Rockym Carrollem i Lauren Holly. Od 2008 został także producentem i producentem wykonawczym.

Reżyser

• 2000:Boston Public (serial TV)
• 2000:Szpital Dobrej Nadziei (Chicago Hope, serial TV)

Obsada