| autorzy | zapis |
|---|---|
| Heyting | |
| Schröder Peirce |
|
| Peano Russell |
|
| Hilbert | |
| Łukasiewicz |
Negacja (z łac. negatio), zaprzeczenie – pojęcie logiki i językoznawstwa o kilku znaczeniach:
W logice formalnej, np. rachunku zdań, negacja ma różne zapisy:
Odczytuje się to nieprawda, że p lub nie jest tak, że p. Inny symbol negacji – zwłaszcza jako funkcji boolowskiej i bramki logicznej – to angielska partykuła NOT.
| 0 | 1 |
| 1 | 0 |
Niech będzie dwuelementowym zbiorem wartości logicznych: Negacja jest funkcją ze zbioru w zbiór określoną następująco:
czyli
Negację zdania p uważa się za prawdziwą, gdy zdanie p jest fałszywe, zaś za fałszywą, gdy zdanie p jest prawdziwe:
W klasycznym rachunku zdań negacja pojawia się w szeregu tautologii, tj. formuł prawdziwych zawsze, bez względu na prawdziwość zdań składowych. Odpowiadają im pewne tożsamości opisujące dopełnienie zbioru.
Zasada niesprzeczności (zwana także zasadą sprzeczności) głosi, że z dwóch zdań sprzecznych najwyżej jedno jest prawdziwe (lub równoważnie, co najmniej jedno jest fałszywe):
gdzie jest znakiem koniunkcji (oznacza spójnik ‘i’).
Przykład:
Zasada wyłączonego środka mówi, że z dwóch zdań sprzecznych co najmniej jedno jest prawdziwe:
gdzie jest znakiem alternatywy (oznacza spójnik lub).
Przykład:
Złożenie dwóch negacji jest równoważne wyjściowemu zdaniu:
Podwójne przeczenie się znosi, lub po łacinie: duplex negatio affirmat, tzn. podwójne przeczenie, to tyle co twierdzenie.
Przykład:
Negację zawierają też prawo kontrapozycji i prawa De Morgana.