Neoplan Euroliner

Neoplan Euroliner

Dane ogólne
Producent	Gottlob Aüwarter GmbH Neoplan Polska
Premiera	1998
Lata produkcji	1998 - 2006 r 1999 - 2001 r (Neoplan Polska)
Miejsce produkcji	Plauen Berlin Pilsting Bolechowo
Dane techniczne
Typy nadwozia	międzymiastowy (Ü); turystyczny (SHD); kombi (K)
Liczba drzwi	2 3
Silniki	Mercedes-Benz; MAN
Skrzynia biegów	ZF
Długość	patrz Tabela
Informacje dodatkowe
ABS
Klimatyzacja
Multimedia w Wikimedia Commons

Neoplan Euroliner – rodzina autobusów międzymiastowych, kombi i turystycznych produkowana przez Gottlob Auwärter GmbH & Co. KG (później Neoplan Bus GmbH) pod marką Neoplan w latach 1998–2006, oraz Neoplan Polska w latach 1999–2001.

Historia

Zaprezentowany w 1998 r Euroliner stanowił kontynuację filozofii zapoczątkowanej przez poprzednika, tj. model Transliner – utrzymanie wysokiego poziomu wykończenia w połączeniu z najlepszym stosunkiem ceny do wartości. Stylistyka nawiązująca do modeli Centroliner i Starliner charakteryzowała się umieszczeniem 3 par okrągłych reflektorów (kolejno mijania, drogowe i przeciwmgielne), ugładzoną stylistyką bez krawędzi i narożników. Motywem przewodnim towarzyszącym premierze było "Przeznaczenie przyszłości", cechującej się zastosowaniem modułu CAN, podłogi z użyciem stali nierdzewnej i zintegrowanego przodu, tyłu i dachu. Ustandaryzowanie platformy umożliwiło zaoferowanie autobusu w pięciu wariantach długości, dwóch wysokości i trzech wysokości podłogi, z zachowaniem jednej znormalizowanej szyby przedniej i ujednoliconymi elementami wnętrza. Warianty turystyczne SHD posiada zintegrowane elementy tyłu. W poszerzonym o 5 cm przedziale pasażerskim zastosowano elektronicznie sterowany system wentylacji i wysokowydajne konwektory grzewcze. W przednim przedziale pasażerskim turystycznych odmian SHD ekran telewizora został zintegrowany ze znormalizowaną częścią sufitową lub w wersji międzymiastowej, za nią, niewidoczny od wewnątrz, znajdowała się tablica informacyjna. Zgodnie z mottem „tyle informacji, ile potrzeba, jak najmniej rozpraszania” kokpit został zaprojektowany z uwzględnieniem aspektów ergonomicznych i ekonomicznych. Wszystkie warianty Eurolinera w standardzie wyposażano w system informacji kierowcy, który dostarczał kierowcy informacje o pojeździe za pośrednictwem centralnego wyświetlacza umieszczonego pośrodku deski rozdzielczej. Magistrala zastępowała konwencjonalną elektronikę, czym przejawiało się zagospodarowaniem wolnej przestrzeni i ułatwieniem diagnostyki i naprawy. Kopia zapasowa w razie awarii jest zachowana. System elektroniki pokładowej NeoCAN stanowił standardowe wyposażenie i miał za cel ułatwić diagnostykę pojazdu. Nowością w gamie Euroliner stał się 10,6 m wariant SHD - N 313 SHD. Modele Ü posiadały poręcze dla pasażerów. Kierowca posiadał duży schowek za siedzeniem współkierowcy. Zewnętrzne różnice między modelami sprowadzały się do jedno- (K) lub dwuskrzydłowych (Ü) drzwi środkowych. Modele K posiadały dodatkowy stopień i fotele były wyżej umiejscowione wzorem wariantu turystycznego - opcjonalnie można zainstalować WC i kuchenkę; wersje międzymiastowe charakteryzowały się wyższą przestrzenią dla pasażerów stojących, opcjonalne wyposażenie obejmowało mocowanie/stojaki na wózek inwalidzki, rowery i platformę na wózek. Uporządkowaną skrzynkę instalacji elektrycznej z modelu Transliner zastąpiono szyną CAN (handlowa nazwa NEOCAN) zarządzającą instalacją elektroniczną wnętrza pojazdu i silnika, i ułatwiającą diagnostykę w razie awarii. Ogrzewanie odbywało się przez termostatyczne i ciche konwektory; w pełni elektrycznie sterowana klimatyzacja była zarządzana przez CAN i sterowana cyfrowo. Sześć miesięcy po premierze na targach IAA w maju 1999 r model wdrożono do produkcji seryjnej w zakładach w Berlinie Nowością debiutującą w gamie Eurolinera stał się model N313 SHD - najkrótszy autokar turystyczny w ofercie producenta. Model N 313 zastąpił model N 314 z gamy poprzednika, zrezygnowano z oferowania przegubowego N 321/3. W 2001 r dokonano odświeżenia wnętrza. Od 2002 r produkcję przeniesiono do zakładów w Plauen. Wraz z odświeżeniem gamy silnikowej do normy Euro 3, modele z serii Euroliner zaczęły być sygnowane przez producenta oznaczeniem N 33xx (zewnętrzne oznaczenia modelowe pozostawały bez zmian). Jednym z większych zamówień było dostarczenie 120 egzemplarzy Euroliner N 3316 SHD do greckiego importera Neoplan, Papadakis Bros. - pojazdy miały obsługiwać Letnie Igrzyska Olimpijskie 2004. Następcami modelu zostały zaprezentowane, kolejno w 2003 r - Tourliner (segment autobusów turystycznych i kombi), i w 2004 r - Trendliner (międzymiastowe), konstrukcyjnie bliźniacze do modeli Lion's Coach i Lion's Regio koncernu MAN i produkowane w tureckich zakładach MANAS w Ankarze. W plebiscycie "Najlepsze pojazdy użytkowe 2004" zorganizowanym przez ETM Verlang, modele Euroliner U i K uplasowały się na 2 miejscu w kategorii Autobusy międzymiastowe. Po prezentacji następcy, utrzymano produkcję do 2006 r.

Gama

Przykładowe wyposażenie standardowe modelu N312 K obejmowało podwójne szyby, tempomat, radio, schowek przy wejściu środkowym, zamykany schowek nad kierowcą, sejf.

Opcjonalnie: hak holowniczy, telefon wewnętrzny, kuchenka, toaleta, lodówka w desce rozdzielczej, dodatkowy bagażnik (tzw. plecak), centralny zamek klap bagażnika, fotele pasażerskie ze stoliczkami, siatki na czasopisma i drobiazgi, podnóżki i pasy bezpieczeństwa przy fotelach, fotele odchylane i rozsuwane, kosz na śmieci

Galeria

• 
  N 312 K
• 
  N 313 SHD
• 
  N 316 SHD
• 
  N 316 Ü
• 
  N 318 SHD

Uwagi

Przypisy