 | |
| Data urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Dzieci | |
Otton Dionizy Antoni Czeczott (ros. Оттон Антонович Чечотт, ur. 9 października?/21 października 1842 w Dniesinie, zm. 8 października 1924 w Warszawie) – polski i rosyjski lekarz psychiatra.
Urodził się w Dniesinie w guberni mohylewskiej (według innych źródeł miejscem urodzenia była miejscowość Prunst w tejże guberni). Jego ojcem był Antoni Czeczott, nazwisko panieńskie matki brzmiało Rosseter. Brat Wiktor (1846–1917) był krytykiem muzycznym i kompozytorem. Po ukończeniu gimnazjum w Witebsku podjął studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim, po III kursie przeniósł się na Wojskową Akademię Medyko-Chirurgiczną w Petersburgu, gdzie był uczniem Jana Balińskiego. W 1865 roku ukończył studia nagrodzony srebrnym medalem. Od 1866 ordynator w Szpitalu św. Mikołaja Cudotwórcy. W 1876 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. Od 1877 profesor chorób nerwowych na wyższych żeńskich kursach lekarskich w Petersburgu. Od 1882 wykładał psychiatrię i neurologię. W 1881 mianowany dyrektorem Szpitala św. Mikołaja Cudotwórcy. Członek i przewodniczący (1910-1913) Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Petersburgu. Przez dwadzieścia lat praktykował jako lekarz uzdrowiskowy w Piatigorsku. W tym czasie przedsięwziął kilka wypraw naukowych na pobliskie lodowce (Dewdorak, Cej). Po I wojnie światowej przeniósł się do Warszawy, gdzie zmarł. Pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 99, rząd 6, miejsce 22/23).
Żonaty z Leontyną z Kukielów (1849–1920). Mieli córkę Marię po mężu Popławską (1870–1936), rzeźbiarkę, syna Henryka (1875–1928), profesora Akademii Górniczej w Krakowie, i syna Alberta (1873–1955), profesora Politechniki Warszawskiej.
