Pióromont

Pióromont
Piromontas
część Wilna
Ilustracja
Państwo

 Litwa

Okręg

 wileński

Rejon

Wilno

Miasto

Wilno

Dzielnica

Śnipiszki

Położenie na mapie Wilna
Mapa konturowa Wilna, w centrum znajduje się punkt z opisem „Pióromont”
Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Pióromont”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Pióromont”
Ziemia54°41′42″N 25°17′13″E/54,695000 25,287000
Multimedia w Wikimedia Commons

Pióromont (lit. Piromontas) – część Wilna, w dzielnicy Śnipiszki, w okręgu wileńskim, na Litwie. Dawniej osobna dzielnica.

Historia

Nazwę nadał od swojego nazwiska ok. 1765 krajczy witebski Pióro, dziedzic tutejszych dóbr. Istniał tu Cmentarz św. Rafała – najstarszy w Wilnie cmentarz zamiejski.

W XIX i w początkach XX w. położony był w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.

Od 11 kwietnia 1922 leżał w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie grodzkim Wilno.

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie.

Pióromont w kulturze

Pióromont wychwalał w swoich wierszach bp Adam Naruszewicz, który gościł tu wraz królem Polski Stanisławem Augustem Poniatowskim jako jego dworzanin.

Uwagi

  1. ↑ Przynależność wojewódzka i powiatowa zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce w Ziemi Wileńskiej (1922–1926), następnie w województwie wileńskim (1926–1945). W ZCZW, na Litwie Środkowej i w początkach przynależności do Polski miejscowość należała do powiatu wileńskiego, następnie do powiatu grodzkiego Wilno.

Przypisy

  1. 1 2 Z historii Wilna: nieistniejące dzielnice stolicy(1) — Pióromont. Kurier Wileński. [dostęp 2026-09-30]. (pol.).
  2. 1 2 Pióromont, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 184.
  3. ↑ Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 (ISAP).

Bibliografia