Poguba

Poguba
Pagubė
mikrorejon Wilna
Ilustracja
Państwo

 Litwa

Okręg

 wileński

Rejon

Wilno

Miasto

Wilno

Dzielnica

Werki

W granicach Wilna

1996

Położenie na mapie Wilna
Mapa konturowa Wilna, blisko górnej krawiędzi nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Poguba”
Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Poguba”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Poguba”
Ziemia54°48′25″N 25°18′50″E/54,806944 25,313889
Multimedia w Wikimedia Commons

Poguba (lit. Pagubė; pol. hist. Pohuba) – mikrorejon Wilna, w dzielnicy Werki, w okręgu wileńskim, na Litwie.

Historia

Dawniej wieś. W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie wileńskim, w gminie Rzesza. Po I wojnie światowej pod administracją polską, w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. W latach 1920–1922 w składzie Litwy Środkowej.

Od 11 kwietnia 1922 leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim, w gminie Rzesza. W 1931 miejscowość liczyła 51 mieszkańców, zamieszkałych w 11 budynkach.

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 na niepodległej Litwie. W 1996 włączona w granice Wilna.

Uwagi

  1. ↑ Przynależność wojewódzka i powiatowa zmieniała się. W Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich miejscowość leżała w okręgu wileńskim; w Polsce w Ziemi Wileńskiej (1922–1926), następnie w województwie wileńskim (1926–1945). W ZCZW, na Litwie Środkowej i w początkach przynależności do Polski miejscowość należała do powiatu wileńskiego, następnie do powiatu wileńsko-trockiego.

Przypisy

  1. ↑ Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.
  2. 1 2 3 Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej.. T. I. Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1938.
  3. ↑ Poguba, pow. wileński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 511.
  4. ↑ Dz. U. z 1922 r. Nr 26, poz. 213 (ISAP).

Bibliografia