Potamal

Potamal, potamon – strefa rzeki obejmująca jej nizinny odcinek wyróżniona na podstawie zasiedlających ją zespołów organizmów. W profilu podłużnym cieków hydrobiolodzy wyróżniają krenon (krenal, strefa źródliskowa), ritron (ritral, strefa strumienia) oraz strefę rzeki czyli potamon lub potamal.

Czasem stosowane jest rozróżnienie pojęć „potamon” i „potamal”. Wówczas nazwa potamal odnosi się do biotopu, a potamon do zasiedlającej go biocenozy. Takie pojęcie przyjmował jeden z twórców tych terminów, Lazăr Botoșăneanu(inne języki). Inni hydrobiolodzy jednak często traktują te pojęcia jak synonimy.

W obrębie potamalu wyróżnia się trzy strefy:

epipotamal – górny (wciąż jednak nizinny) odcinek rzeki, poniżej hyporhitralu
metapotamal – środkowy odcinek rzeki,
hypopotamal – dolny odcinek rzeki.

Strefy te wyróżnił Joachim Illies na podstawie dominujących zespołów widelnic, lecz odpowiadają one podziałom również przeprowadzonym według innych kryteriów hydrobiologicznych, np. krainom rybnym – epipotamal odpowiada krainie brzany, metapotamal – leszcza, a hypopotamal to strefa wód słonawych, pod wpływem wód morskich (kraina jazgarza).

Zobacz też

potamobiont

Przypisy

1 2 3 4 Winfried Lampert, Ulrich Sommer: Ekologia wód śródlądowych. tłum. Joanna Pijanowska. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 321. ISBN 83-01-13387-2. (pol.).
↑ LazarL. Botosaneanu LazarL., Quinze Années de Recherches sur la Zonation des Cours d’eau: 1963-1978.: Revue Commentée de la Bibliographie et Observations Personnelles, „Bijdragen tot de Dierkunde”, 49 (1), 1979, s. 109–134, DOI: 10.1163/26660644-04901009, ISSN 0067-8546 [dostęp 2026-11-02] .
↑ Przewodnik do oceny stanu ekologicznego rzek na podstawie makrobezkręgowców bentosowych. Barbara Bis, Artur Mikulec (red.). Warszawa: Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska, Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, 2013, s. 37. ISBN 978-83-61227-21-2.

[l&s-1] 1 2 3 4 Winfried Lampert, Ulrich Sommer: Ekologia wód śródlądowych. tłum. Joanna Pijanowska. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 321. ISBN 83-01-13387-2. (pol.).

[lb-2] LazarL. Botosaneanu LazarL., Quinze Années de Recherches sur la Zonation des Cours d’eau: 1963-1978.: Revue Commentée de la Bibliographie et Observations Personnelles, „Bijdragen tot de Dierkunde”, 49 (1), 1979, s. 109–134, DOI: 10.1163/26660644-04901009, ISSN 0067-8546 [dostęp 2026-11-02] .

[bis-3] Przewodnik do oceny stanu ekologicznego rzek na podstawie makrobezkręgowców bentosowych. Barbara Bis, Artur Mikulec (red.). Warszawa: Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska, Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, 2013, s. 37. ISBN 978-83-61227-21-2.