RMS (ang.Royal Mail Steamer) Lusitania – brytyjskiparowiectransatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle na zamówienie Cunard Line, zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą „Mauretanią” był to w swoim czasie największy i najszybszy statek na szlaku atlantyckim i do wprowadzenia do eksploatacji „Olympica” i „Titanica” najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikatowym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć „Mauretania” była szybsza od „Lusitanii”, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Ich siostrzanym statkiem była trzecia z tej serii „Aquitania” (zwodowana w kwietniu 1913).
„Lusitania” po zdobyciu Błękitnej Wstęgi Atlantyku w 1907
październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła
październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła
lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła
lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła
Zatopienie Lusitanii
Tonąca „Lusitania”, storpedowana przezniemiecki okręt podwodny U-20Tonąca „Lusitania”Ostatnie zdjęcie „Lusitanii” wychodzącej w jej ostatni rejs, wykonane z pokładu brytyjskiego niszczyciela koło portu w Nowym Jorku
„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 podczas jej 202. rejsu przez Atlantyk kiedy odkryto, że przewozi broń dla brytyjskiej armii. Dowódca okrętu podwodnego, Walther Schwieger, twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę – jednak statek tego typu był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (mimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione. Wśród nich wymienia się:
W 1993 wrak RMS „Lusitania” leżący 18 km od latarni Old Head of Kinsale(inne języki) u południowego wybrzeża Irlandii zbadał amerykański oceanograf i badacz wraków Robert Ballard.
Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów – była to największa katastrofa od czasu zatonięcia „Titanica” w kwietniu 1912. Ocalały 764 osoby.
zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson
położenie stępki – 16 czerwca 1904
wodowanie – 7 czerwca 1906
dziewicza podróż – 7 września 1907
liczba miejsc dla pasażerów – 2165 w trzech klasach:
563 w pierwszej
464 w drugiej
1138 w trzeciej
Teorie spiskowe
Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo Amerykanów w I wojnie światowej było wynikiem sprowokowania Niemców przez ówczesnego amerykańskiego sekretarza stanu, Roberta Lansinga, do zatopienia „Lusitanii” z cywilami na pokładzie[potrzebnyprzypis]. W rezultacie amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska. Istnieją przekazy, że agenci niemieccy w Stanach Zjednoczonych, wiedząc o planowanej przez amerykańskich strategów operacji false flag, dążyli do uniknięcia tragedii (Niemcy bały się przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny), publikując w amerykańskiej prasie ostrzeżenia, by nie kupować biletów na rejsy statków pasażerskich wpływających na wody objęte działaniami wojennymi.
Przeświadczenie, że katastrofa ta odegrała kluczową rolę we włączeniu się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, zdecydowanie kwestionuje Erik Larson w publikacji o tragedii „Lusitanii”. Statek został zatopiony 7 maja 1915, natomiast Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny dopiero 6 kwietnia 1917.
Obecność w kulturze
O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.
Do tego zdarzenia nawiązuje też 1. odcinek serialu dokumentalnego Największe kłamstwa w historii (History's Greatest Lies) (2017) pt. Rok 1915. Zatopienie Lusitanii.
↑Robert D. Ballard, Rick Archbold, Ken Marshall:The Lost Ships of Robert Ballard.Toronto, Ontario:Madison Press Books,2005,s.45. ISBN978-1-895892-57-4.
.jpg)
