Rhamphus monzinii

Rhamphus monzinii – gatunek chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych i podrodziny Curculioninae.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2012 roku przez Carla Pesariniego i Luciana Diottiego na łamach „Natural History Sciences”. Jako miejsce typowe wskazano Giaglione w Val di Susa we włoskim Piemoncie. Epitet gatunkowy nadano na cześć Sergia Monziniego.

Takson ten tworzy z Rh. ibericus i Rh. diottii grupę gatunków kryptycznych.

Morfologia

Chrząszcz o ciele długości od 1,2 do 1,5 mm. Ubarwienie ma głównie czarne, z rudymi trzonkami czułków i pozabuławkowymi częściami ich biczyków.

Głowa ma przeciętnie wysklepione ciemię, a guzki ryjka u nasady czułków rzucające się w oczy i wyraźnie od siebie odseparowane. Na wierzchu ryjka biegną dwa lub trzy zaburzone szeregi punktów. Czoło wystaje ku przodowi w formie nieco rozwartego, zaokrąglonego kąta. Czułki cechują się maczugowatą nóżką, trzonkiem od 2,1 do 2,3 raza dłuższym niż szerszym, pierwszym członem biczyka symetrycznie maczugowatym, od 1,7 do 1,8 raza dłuższym niż szerszym, nieco dłuższym od poprzedniego i od 1,3 do 1,4 raza dłuższym od następnego, drugim członem biczyka od 1,8 do 2 razy dłuższym niż szerszym, trzecim jego członem od 1,7 do 1,9 raza dłuższym niż szerszym, czwartym od 1,5 do 1,6 raza dłuższym niż szerszym, a członami od piątego do siódmego szerszymi niż dłuższymi.

Przedplecze jest przeciętnie stożkowate, między 1,6 a 1,7 raza szersze niż dłuższe, najszersze w 4/5 długości liczonej od przodu, o bokach lekko zakrzywionych, w tylnych 4/5 niewyraźnie ku podstawie zbieżnych. Na rzeźbę powierzchni przedplecza składają się punkty oraz dość zaburzone mikrosiateczkowanie między nimi. Pokrywy są eliptyczne, od 1,2 do 1,4 raza dłuższe niż szersze, u podstawy tylko nieznacznie szersze od tylnej krawędzi przedplecza, najszersze pośrodku, wyraźnie sklepione, o przeciętnie wypukłych międzyrzędach w części dyskowej. Golenie przednie i tylne cechują się wyrostkiem hakowatym (unkusem) małym, półtorakrotnie dłuższym niż szerszym. Tylne odnóża charakteryzują się wyraźnie kulistymi udami, pierwszym członem stopy od 1,5 do 1,8 raza dłuższym niż szerszym, drugim jej członem od 1,2 do 1,4 raza dłuższym niż szerszym, a onychium od 3 do 3,3 raza dłuższym niż szerszym.

Genitalia samca odznaczają się prąciem w widoku grzbietowym bardzo grubym, o rozległej części zesklerotyzowanej, nieco zwężonym od nasady po wierzchołek, w nasadowych ⅔ lekko po bokach wklęśniętym, a w widoku bocznym silnie zakrzywionym i jedynie w odsiebnej trzeciej części równomiernie ku szczytowi zwężonym.

Ekologia i występowanie

Owad ten jest monofagicznym foliofagiem żerującym na śliwie tarninie i śliwie wiśniowej. Larwy minują liście, podczas gdy postacie dorosłe wygryzają na nich drobne dziurki.

Gatunek palearktyczny, południowoeuropejski, znany z północnych Włoch, Serbii i Grecji.

Przypisy