Konstrukcja i integracja
W materiałach producenta SA-35 opisywano jako rozwiązanie łączące efektor artyleryjski (siła ognia AM-35), system amunicji programowalnej oraz czujniki i system kierowania ogniem oparty na kanale optoelektronicznym (ZGS-35) i radiolokacyjnym (radar TUGA), osadzone na mobilnej platformie 6×6 Jelcz „3. generacji”.
Uzbrojenie i amunicja
Głównym uzbrojeniem SA-35 jest armata automatyczna KDA-35 kal. 35×228 mm. W jawnych materiałach dotyczących rozwiązań 35 mm PIT-RADWAR wskazywano m.in.:
- parametry automatu KDA: szybkostrzelność teoretyczna 550 pocisków/min, prędkość początkowa do 1385 m/s, zasięg zwalczania celów powietrznych do 4000 m oraz naziemnych do 2500 m;
- zasilanie amunicją: dwustronne, dwa tory taśmowe (magazyny po 100 sztuk amunicji);
- typy amunicji (w opisach rodziny 35 mm): m.in. podkalibrowa FAPDS-T oraz programowalna ABM (Air Burst Munition);
- długość lufy: 3150 mm;
- masa automatu: 675 kg.
W broszurze XXXII MSPO wskazywano, że armata jest w pełni stabilizowana, co ma umożliwiać prowadzenie ognia również w czasie jazdy.
System kierowania ogniem i sensory
Radar TUGA opisywano jako radar 4D w paśmie X, z aktywną anteną AESA, przeznaczony m.in. do wykrywania i śledzenia małych celów powietrznych (w tym BSP) i wsparcia prowadzenia ognia.
W jawnych materiałach producenta i opisach rodziny OSU-35K/AM-35 (na której bazuje efektor SA-35) wskazywano następujące elementy sterowania ogniem:
- radar TUGA – radar 4D z anteną AESA, wykorzystujący technikę FMCW; przeznaczony do wykrywania i śledzenia m.in. BSP, samolotów i śmigłowców;
- głowica optoelektroniczna ZGS-35K – kamera termowizyjna (3–5 μm), kamera dzienna oraz dalmierz laserowy;
- bloki SKO – blok systemu kierowania ogniem BSKO-35K oraz rezerwowe stanowisko kierowania ogniem RSKO-35K (w rodzinie OSU-35K opisywane jako elementy systemu);
- stabilizacja – w opisie rodziny OSU-35K wskazywano stabilizację linii widzenia sensorów i linii celowania lufy, umożliwiającą prowadzenie ognia w ruchu (w warunkach morskich).
W relacjach o demonstratorze SA-35 opisywano także możliwość zdalnego kierowania (wynośne stanowisko/terminal).
Osobny artykuł: Radar TUGA.Nośnik (Jelcz 663.45 6×6)
W doniesieniach z MSPO jako nośnik demonstratora opisywano opancerzoną ciężarówkę Jelcz 663.45 T60 w układzie 6×6. W analizie dotyczącej „Jelcza 3. generacji” podawano m.in. silnik MTU OM460 LA (Euro III) o mocy 335 kW (ok. 449 KM) i momencie 2000 Nm, automatyczną skrzynię biegów ZF (6 przełożeń do przodu), opancerzoną kabinę 3-osobową oraz masę pojazdu rzędu 18,5 t i DMC do 33 t (zależnie od konfiguracji).
W opisie demonstratora podawano masę wieży z armatą rzędu 3500 kg oraz masę kompletnej platformy (wieża + elementy systemu kierowania ogniem na platformie kontenerowej) około 6000 kg.
W jawnych opisach modelu 663.45 wskazywano m.in.:
- silnik: MTU OM460 LA (Euro III), 335 kW przy 1800 obr./min oraz 2000 Nm przy 1300 obr./min;
- masa i DMC: masa własna „nieco ponad 18 t”, dopuszczalna masa całkowita do 33 t; z przyczepą do 57 t;
- kabina: opancerzona (wskazywany poziom 1 wg STANAG 4569), trzyosobowa; w układzie 3. generacji silnik umieszczono za kabiną (koncepcja „powerpack”);
- skrzynia biegów: automatyczna ZF (6 biegów do przodu).
Osobny artykuł: Jelcz 663.45.
Zestawienie podstawowych parametrów (jawnych)
| Obszar | Parametr | Wartość (jawnie podawana) | Źródło |
|---|
| Uzbrojenie | Kaliber / nabój | 35×228 mm | |
| Uzbrojenie | Szybkostrzelność teoretyczna | 550 pocisków/min | |
| Uzbrojenie | Długość lufy | 3150 mm | |
| Uzbrojenie | Prędkość początkowa | do 1385 m/s | |
| Uzbrojenie | Zasięg zwalczania (automat KDA) | cele powietrzne do 4000 m; naziemne do 2500 m | |
| Amunicja | Zasilanie amunicją | 2 tory taśmowe; magazyny po 100 sztuk | |
| SKO / sensory | Radar | TUGA: radar 4D AESA (FMCW) | |
| SKO / sensory | Optoelektronika | ZGS-35K: TV + termowizja (3–5 μm) + dalmierz laserowy | |
| Nośnik | Silnik | MTU OM460 LA: 335 kW; 2000 Nm | |
| Nośnik | Masa / DMC | masa własna >18 t; DMC do 33 t (z przyczepą do 57 t) | |
| Demonstrator | Masa zabudowy (orientacyjnie) | wieża ~3,5 t; kompletna platforma ~6 t | |
Historia
W publikacjach branżowych SA-35 lokowano w linii polskich prac nad artyleryjskimi systemami 35 mm (wątek lądowy „Noteć” oraz równoległy wątek morski OSU-35/OSU-35K), przy czym jako efektor wskazywano rozwiązania wywodzące się z rodziny OSU-35K/AM-35.
SA-35 opisywano jako rozwinięcie okrętowej armaty OSU-35K, dostosowane do roli mobilnej na nośniku kołowym. W tle wskazywano wcześniejsze prace nad polskimi systemami artyleryjskimi 35 mm dla programu „Noteć”, w tym model badawczy SAN-35 (2007–2008) jako etap prac koncepcyjnych nad wykorzystaniem automatu KDA i rozwiązań z linii rozwojowej Loary.
W analizie Defence24 z 2018 r. podawano, że rozwijana przez PIT-RADWAR armata przeciwlotnicza kal. 35 mm przeszła w 2017 r. szereg testów, a jednym z kolejnych kroków miała być integracja i sprawdzenie użycia z amunicją programowalną; w tym kontekście opisywano także dwustronne podawanie amunicji z dwóch magazynów oraz rolę programu „Noteć”.
System był publicznie pokazywany m.in. na MSPO 2024 w Kielcach. Podczas MSPO 2025 prezentowano konfigurację SA-35 zintegrowaną z radarem TUGA.
W relacji MILMAG podawano, że po MSPO 2024 demonstrator SA-35 został skierowany na strzelania na Centralnym Poligonie Sił Powietrznych w Ustce, gdzie przeprowadzono próby z użyciem ostrej amunicji (w tym serię kilkuset strzałów); wskazywano też na potrzebę odrębnych, instrumentowanych badań do potwierdzenia strzelania w ruchu oraz na wykorzystanie zewnętrznego wskazywania celów (m.in. z użyciem radaru Bystra) i rozwiązań łączności/dowodzenia dostosowanych do potrzeb badań.
W lutym 2026 PIT-RADWAR informował, że w modułach ogniowych zamówionego przez Agencję Uzbrojenia systemu SAN mają być stosowane armaty SA-35.
