SM UC-18

1916 rok

15 sierpnia 1916 roku SM UC-18 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Tego dnia pierwszym – i zarazem jedynym dowódcą UC-18 mianowany został por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Wilhelm Kiel, dowodzący wcześniej UB-12 . Po okresie szkolenia, 19 października okręt włączono do Flotylli Flandria . Od października do grudnia UC-18 wraz z innymi podwodnymi stawiaczami min Flotylli Flandria postawiły 10 zagród minowych liczących łącznie 70 min u wschodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii, 41 zagród liczących 161 min przy brytyjskim brzegu kanału La Manche i 15 zagród liczących 72 miny u wybrzeży Francji. 3 listopada na postawioną przez UC-18 nieopodal Great Yarmouth minę wszedł zbudowany w 1907 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Glenprosen” (224 BRT), który zatonął ze stratą pięciu członków załogi . Dwa dni później na tych samych wodach zatonął na minie zbudowany w 1915 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Cantatrice” (302 BRT); zginęła cała, licząca 18 osób załoga jednostki . 9 listopada trzecią ofiarą postawionej przez UC-18 koło Great Yarmouth zagrody minowej został zbudowany w 1915 roku pomocniczy bocznokołowy trałowiec HMS „Fair Maid” (432 BRT), na którego pokładzie zginęło pięciu marynarzy .

W dniach 4–19 listopada okręt przeprowadził patrol na wodach kanału La Manche. 9 listopada w odległości 16 Mm na północny zachód od Ouessant UC-18 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowany w 1908 roku brytyjski parowiec „Marga” o pojemności 674 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Cardiff do Lorient  . 10 listopada na postawionej przez okręt podwodny nieopodal Boulogne-sur-Mer minie zatonęła ze stratą jednego członka załogi zbudowana w 1908 roku barka „H.m.w.” (93 BRT), przewożąca tygle z Londynu do Boulogne-sur-Mer . Trzy dni później w odległości 12 Mm na zachód od Ouessant U-Boot zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1901 roku francuski drewniany szkuner „Lilloise” o pojemności 165 BRT, płynący na trasie Les Sables-d’Olonne – Port Talbot . 15 listopada nieopodal Brestu na postawioną przez UC-18 minę wszedł zbudowany w 1902 roku brytyjski parowiec pasażerski „Lake Michigan” (9288 BRT). Statek, przewożący konie i ładunek drobnicy z Montrealu przez Brest do Londynu, doznał uszkodzeń na pozycji 48°17′N 4°47′W/48,283333 -4,783333 (nikt nie zginął) . Następnego dnia w odległości 25 Mm na północny zachód od latarni morskiej Les Hanois okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1914 roku brytyjski parowiec „Trevarrack” o pojemności 4199 BRT, transportujący ładunek kukurydzy z Buenos Aires do Kingston upon Hull (na pozycji 48°17′N 4°47′W/48,283333 -4,783333)  .

10 grudnia okręt wyszedł na patrol na wody Zatoki Biskajskiej. 11 grudnia w odległości 15 Mm na południowy zachód od latarni morskiej St Catherine UC-18 zatopił zbudowany w 1908 roku duński parowiec „Inger” (786 BRT), przewożący owoce z Gandii do Londynu (bez strat w załodze) . 13 grudnia okręt postawił pod Brestem zagrodę składającą się z 6 min. 14 grudnia w odległości od 12 do 14 Mm od Île d’Yeu okręt zatrzymał i zatopił po ewakuacji załóg płynące razem dwa parowce: zbudowany w 1898 roku brytyjski „Glencoe” (2560 BRT), transportujący ładunek węgla z Glasgow do Bordeaux, zatopiony torpedą na pozycji 46°54′N 2°38′W/46,900000 -2,633333   oraz pochodzący z 1902 roku portugalski „Leca” (1911 BRT), przewożący 3200 ton węgla z Cardiff do Saint-Nazaire, zatopiony z działa pokładowego na pozycji 46°57′N 2°41′W/46,950000 -2,683333 . W tym samym dniu U-Boot postawił pod Saint-Nazaire dwie zagrody minowe liczące łącznie 12 min. 15 grudnia w odległości 18 Mm od Groix UC-18 zatopił zbudowany w 1901 roku norweski parowiec „Rogn” o pojemności 1028 BRT, transportujący węgiel i maszyny z Liverpoolu do Nantes (nikt nie zginął) . 17 grudnia nieopodal wyspy Oléron okręt zatopił pięć jednostek: zbudowany w 1899 roku portugalski parowiec „Cascais” o pojemności 835 BRT, płynący z La Rochelle do Boucau (storpedowany na pozycji 45°51′N 1°26′W/45,850000 -1,433333) ; pochodzący z 1912 roku francuski trzymasztowy szkuner „Immaculee Conception” (246 BRT), zatrzymany i zatopiony na pozycji 45°49′N 1°34′W/45,816667 -1,566667 ; zbudowany w 1899 roku norweski parowiec „Prima” o pojemności 1233 BRT, przewożący węgiel z Port Talbot do Bordeaux (zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony na pozycji 45°50′N 1°31′W/45,833333 -1,516667) ; francuską łódź rybacką „Prosper Leon” (42 BRT), zatrzymaną i zatopioną na pozycji 46°13′N 2°25′W/46,216667 -2,416667  i zbudowany w 1909 roku francuski trzymasztowy szkuner „Saint Yves” (325 BRT), płynący pod balastem z Bordeaux do Saint-Malo, zatrzymany i zatopiony na pozycji 45°49′N 1°34′W/45,816667 -1,566667 . Następnego dnia na postawioną przez okręt podwodny nieopodal Saint-Nazaire minę wszedł zbudowany w 1903 roku amerykański parowiec „Kansan” o pojemności 7913 BRT, przewożący konie i drobnicę na trasie Boston – Saint-Nazaire, doznając uszkodzeń (sześciu członków załogi zostało rannych) . 22 grudnia na północ od wybrzeży Bretanii załoga U-Boota zatopiła trzy kolejne jednostki: zbudowany w 1878 roku francuski drewniany szkuner „Amedee” (130 BRT), płynący z Binic do Cardiff, zatrzymany i zatopiony w odległości 35 Mm na południowy wschód od wysp Triagoz(inne języki)  oraz dwa przewożące węgiel duńskie parowce – pochodzący z 1904 roku „Dansborg” (2242 BRT), płynący z Sunderlandu do Lizbony (na pozycji 49°40′N 3°48′W/49,666667 -3,800000, bez strat ludzkich)  i zbudowany w 1913 roku „Hroptatyr” (1300 BRT), płynący z Newcastle upon Tyne do Oranu (na pozycji 49°37′N 3°00′W/49,616667 -3,000000, zginęły dwie osoby) .

1917 rok

12 stycznia 1917 roku na południe od Worthing UC-18 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1899 roku francuski drewniany trzymasztowy szkuner „Saint Michel” (419 BRT), przewożący 200 ton wiórów stalowych z Hawru do Briton Ferry (Neath Port Talbot) (na pozycji 50°31′N 0°25′W/50,516667 -0,416667, nikt nie zginął) . Nazajutrz w odległości 24 Mm na północny zachód od Sept Îles okręt zatrzymał i po zejściu załogi zatopił torpedą zbudowany w 1906 roku brytyjski parowiec „Toftwood” o pojemności 3082 BRT, przewożący ładunek drobnicy z Nowego Jorku do Hawru (na pozycji 49°15′N 3°43′W/49,250000 -3,716667)  . 14 stycznia w odległości 8 Mm na północny zachód od Ouessant U-Boot zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1895 roku brytyjski parowiec „Martin” (1904 BRT), transportujący stemple z Bajonny do Barry(na pozycji 48°36′N 5°08′W/48,600000 -5,133333)  . Następnego dnia w Zatoce Biskajskiej ofiarami U-Boota stały się kolejne dwie jednostki: zbudowany w 1915 roku norweski parowiec „Otto” o pojemności 401 BRT, przewożący ładunek smoły z Middlesbrough do Saint-Nazaire, zatopiony bez strat ludzkich w odległości 10 Mm na północny zachód od Belle-Île (na pozycji 47°32′N 3°41′W/47,533333 -3,683333)  oraz pochodząca z 1898 roku francuska drewniana brygantyna „Bernadette” (128 BRT), przewożąca stemple z La Roche-Bernard do Cardiff, zatrzymana i po ewakuacji załogi zatopiona nieopodal archipelagu Glénan(inne języki) (na pozycji 47°27′N 3°50′W/47,450000 -3,833333) . 16 stycznia w odległości 5 Mm na południowy wschód od Penmarch okręt zatopił bez strat w załodze zbudowany w 1905 roku norweski parowiec „City Of Tampico” o pojemności 1513 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Manchesteru do Nantes (na pozycji 47°43′N 4°19′W/47,716667 -4,316667) . Nazajutrz na południowy zachód od Ouessant UC-18 zatopił dwa kolejne statki: zbudowany w 1888 roku hiszpański parowiec „Valle” (2365 BRT), przewożący ładunek rudy żelaza z Bilbao do Middlesbrough (bez strat w załodze)  oraz pochodzący z 1878 roku francuski drewniany szkuner „Jeune France” o pojemności 126 BRT, transportujący stemple z La Rochelle do Cardiff (także nikt nie zginął) . 18 stycznia załoga U-Boota dopisała do listy wojennych osiągnięć zatopienie dwóch francuskich jednostek: zbudowanego w 1912 roku trzymasztowego szkunera ze stalowym kadłubem i pomocniczym napędem motorowym „Louis Joseph” o pojemności 197 BRT, przewożącego stemple o masie 230 ton z La Rochelle do Port Talbot, zatrzymanego i zatopionego za pomocą ładunków wybuchowych w odległości 6 Mm na południowy wschód od Guilvinec  oraz pochodzącego z 1893 roku kecza „Louise” (101 BRT), transportującego 65 ton stempli z Le Verdon-sur-Mer do Swansea, zatrzymanego i zatopionego po ewakuacji załogi w pobliżu archipelagu Glénan . Następnego dnia w pobliżu Audierne (na pozycji 47°56′N 4°42′W/47,933333 -4,700000) okręt podwodny zatopił bez strat ludzkich dwa przewożące węgiel parowce, zbudowane w 1889 roku: duński „Klampenborg” o pojemności 1785 BRT, płynący na trasie Newcastle upon Tyne – Bordeaux  oraz urugwajski „Parahyba” (2606 BRT), płynący z Firth of Clyde do Saint-Nazaire . 20 stycznia na postawionej przez UC-18 pod Brestem minie uległ uszkodzeniu zbudowany w 1912 roku francuski parowiec „Phoebe” o pojemności 3956 BRT, płynący pod balastem z Saint-Nazaire do Cardiff . Dwa dni później w odległości 45 Mm od wybrzeża Bretanii okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1889 roku francuski żaglowiec „Aurelie” (89 BRT), przewożący stemple z Paimpol do Cardiff(na pozycji 49°31′N 3°28′W/49,516667 -3,466667) .

Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i Flotylli Pola(inne języki) rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. 16 lutego okręt wyszedł z Zeebrugge na patrol na wody kanału La Manche. 18 lutego w odległości 16 Mm na południe od latarni morskiej Anvil Point UC-18 zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowaną w 1872 roku drewnianą brytyjską brygantynę „Netherton” o pojemności 199 BRT, płynącą z ładunkiem podzespołów stalowych z Hawru do Briton Ferry  . Rankiem 19 lutego na pozycji 49°15′N 2°34′W/49,250000 -2,566667 SM UC-18 stoczył walkę z brytyjskim statkiem-pułapką (ang. Q-ship) HMS „Lady Olive” (701 BRT), w wyniku której zatopione zostały obie jednostki (cała załoga U-Boota zginęła) .