SM UC-90

SM UC-90
Ilustracja
Dawny UC-90 w służbie japońskiej jako O-4
Klasa

okręt podwodny

Typ

UC III

Projekt

41a

Historia
Stocznia

Blohm & Voss, Hamburg

Położenie stępki

1917

Wodowanie

19 stycznia 1918

 Kaiserliche Marine
Wejście do służby

15 lipca 1918

Wycofanie ze służby

listopad 1918

 Nippon Kaigun
Nazwa

O-4

Wejście do służby

1 grudnia 1918

Wycofanie ze służby

1921

Los okrętu

złomowany

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


491 ton
571 ton

Długość

56,51 m

Szerokość

5,54 m

Zanurzenie

3,77 m

Zanurzenie testowe

75 m

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 770 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


11,5 węzła
6,6 w.

Zasięg

powierzchnia: 9850 Mm przy 7 w.
zanurzenie: 40 Mm przy 4,5 w.

Uzbrojenie
14 min UC/200, 1 działo kal. 10,5 cm (lub kal. 8,8 cm), 7 torped
Wyrzutnie torpedowe

3 × 500 mm

Załoga

32

Multimedia w Wikimedia Commons

SM UC-90 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 25 ukończonych jednostek typu UC III. Zwodowany 19 stycznia 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 15 lipca 1918 roku. 13 listopada UC-90 został internowany w Szwecji, a następnie przekazany Japonii. Wcielony 1 grudnia 1918 roku do Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej pod oznaczeniem O-4, służył do 1921 roku, kiedy został złomowany.

Projekt i budowa

Podwodne stawiacze min typu UC III były lekko ulepszoną wersją swoich poprzedników (typu UC II), zaprojektowaną w celu uzupełnienia wojennych strat tych ostatnich i likwidacji wad zauważonych podczas eksploatacji. Powiększono minimalnie wymiary, wyporność i moc układu napędowego, zwiększono liczbę członków załogi, zainstalowano działo pokładowe o większym kalibrze (10,5 cm), zwiększono maksymalną głębokość zanurzenia do 75 metrów, skrócono czas alarmowego zanurzenia do 15 sekund, zmniejszono natomiast ilość przewożonych min do 14 sztuk. Łącznie zamówiono 88 jednostek tego typu, jednak do zakończenia działań wojennych do służby przyjęto jedynie 16 okrętów.

Przyszły UC-90 zamówiony został w czerwcu 1917 roku jako jedna z 39 jednostek z I serii okrętów typu UC III (numer projektu 41a, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 50 okrętów typu UC III zamówionych w tej wytwórni. UC-90 otrzymał numer stoczniowy 324 (Werk 324). Stępkę okrętu położono w 1917 roku, został zwodowany 19 stycznia 1918 roku, a ukończono go w lipcu 1918 roku.

Dane taktyczno-techniczne

SM UC-90 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 56,51 metra, szerokość 5,54 metra i zanurzenie 3,77 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 42,2 metra długości i 3,65 metra szerokości. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,98 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 491 ton, a w zanurzeniu 571 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 770 KM. Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 6,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9850 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 4,5 węzła pod wodą. Zbiorniki mieściły 77 ton paliwa. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów, a czas zanurzenia 15 sekund.

Głównym uzbrojeniem okrętu było 14 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (strzelające w kierunku dziobu, umiejscowione na pokładzie na śródokręciu po obu stronach kiosku), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 10,5 cm Utof C/16 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi.

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 29 podoficerów i marynarzy.

Służba

UC-90 i UC-99 na Malcie u burty japońskiego krążownika „Nisshin”

15 lipca 1918 roku SM UC-90 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej, a jego dowództwo objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Justus Oldekop. 18 sierpnia 1918 roku dowódca okrętu Justus Oldekop został awansowany na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). Do momentu zakończenia działań wojennych okręt nie uczestniczył w żadnej misji bojowej i nie odniósł sukcesów. 13 listopada 1918 roku U-Boot został internowany w szwedzkiej Karlskronie. 1 grudnia 1918 roku okręt przekazano Japonii, gdzie został wcielony do Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej pod oznaczeniem O-4 (jap. 潜水艦). Jednostka służyła do 1921 roku, a następnie została złomowana w Kure.

Uwagi

  1. ↑ Według G. Helgasona okręt zamówiono 12 stycznia 1916 roku.
  2. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313 podają, że zasięg na powierzchni wynosił 8200 mil morskich przy prędkości 7 węzłów.
  3. ↑ Część okrętów typu UC III wyposażono w starsze działo pokładowe kal. 8,8 cm TK C/08 L/30, z zapasem 230 naboi.
  4. ↑ SM – Seiner Majestät – [okręt] Jego Mości.

Przypisy

  1. 1 2 Rössler 1989 ↓, s. 76.
  2. 1 2 3 4 5 6 Perepeczko 2000 ↓, s. 400.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182.
  4. 1 2 Fontenoy 2007 ↓, s. 117.
  5. 1 2 3 UC III ↓.
  6. 1 2 Perepeczko 2000 ↓, s. 398.
  7. 1 2 3 4 5 UC 90 ↓.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 Gogin ↓.
  9. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 116.
  10. ↑ Perepeczko 2000 ↓, s. 435.
  11. 1 2 3 4 5 6 7 Möller i Brack 2004 ↓, s. 63.
  12. ↑ Moore 1990 ↓, s. 127.
  13. ↑ Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 565.
  14. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313.
  15. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 62.
  16. 1 2 Justus Oldekop ↓.
  17. ↑ Gogin J ↓.
  18. ↑ Polmar i Carpenter 1986 ↓, s. 86.

Bibliografia