UC-107

UC-107
Ilustracja
Bliźniaczy UC-95 w morzu
Klasa

okręt podwodny

Typ

UC III

Projekt

41a

Historia
Stocznia

Blohm & Voss, Hamburg

Położenie stępki

1917

Wodowanie

2 czerwca 1918

Zamówiony dla  Kaiserliche Marine
Los okrętu

złomowany w 1921

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


491 ton
571 ton

Długość

56,51 m

Szerokość

5,54 m

Zanurzenie

3,77 m

Zanurzenie testowe

75 m

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 770 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


11,5 węzła
6,6 w.

Zasięg

powierzchnia: 9850 Mm przy 7 w.
zanurzenie: 40 Mm przy 4,5 w.

Uzbrojenie
14 min UC/200, 1 działo kal. 10,5 cm (lub kal. 8,8 cm), 7 torped
Wyrzutnie torpedowe

3 × 500 mm

Załoga

32

UC-107 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 25 ukończonych jednostek typu UC III. Zwodowany 2 czerwca 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, nie został ukończony do zakończenia wojny. UC-107 został w 1919 roku przekazany Francuzom w ramach reparacji wojennych i złomowany w 1921 roku.

Projekt i budowa

Podwodne stawiacze min typu UC III były lekko ulepszoną wersją swoich poprzedników (typu UC II), zaprojektowaną w celu uzupełnienia wojennych strat tych ostatnich i likwidacji wad zauważonych podczas eksploatacji. Powiększono minimalnie wymiary, wyporność i moc układu napędowego, zwiększono liczbę członków załogi, zainstalowano działo pokładowe o większym kalibrze (10,5 cm), zwiększono maksymalną głębokość zanurzenia do 75 metrów, skrócono czas alarmowego zanurzenia do 15 sekund, zmniejszono natomiast ilość przewożonych min do 14 sztuk. Łącznie zamówiono 88 jednostek tego typu, jednak do zakończenia działań wojennych do służby przyjęto jedynie 16 okrętów.

UC-107 zamówiony został w czerwcu 1917 roku jako jedna z 39 jednostek z I serii okrętów typu UC III (numer projektu 41a, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 50 okrętów typu UC III zamówionych w tej wytwórni. UC-107 otrzymał numer stoczniowy 341 (Werk 341). Stępkę okrętu położono w 1917 roku, został zwodowany 2 czerwca 1918 roku, a prace przy jego budowie zakończyły się 30 listopada 1918 roku.

Dane taktyczno-techniczne

UC-107 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 56,51 metra, szerokość 5,54 metra i zanurzenie 3,77 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 42,2 metra długości i 3,65 metra szerokości. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,98 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 491 ton, a w zanurzeniu 571 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 770 KM. Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 6,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9850 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 4,5 węzła pod wodą. Zbiorniki mieściły 77 ton paliwa. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów, a czas zanurzenia 15 sekund.

Głównym uzbrojeniem okrętu było 14 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (strzelające w kierunku dziobu, umiejscowione na pokładzie na śródokręciu po obu stronach kiosku), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 10,5 cm Utof C/16 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi.

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 29 podoficerów i marynarzy.

Losy jednostki

Budowa UC-107 nie została zakończona do momentu podpisania rozejmu w Compiègne, w związku z czym nie wszedł on nigdy do służby w Kaiserliche Marine. U-Boot został w marcu 1919 roku przekazany Francuzom w ramach reparacji wojennych (bez siłowni i uzbrojenia). Okręt złomowano w Breście w 1921 roku.

Uwagi

  1. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313 podają, że zasięg na powierzchni wynosił 8200 mil morskich przy prędkości 7 węzłów.
  2. ↑ Część okrętów typu UC III wyposażono w starsze działo pokładowe kal. 8,8 cm TK C/08 L/30, z zapasem 230 naboi.

Przypisy

  1. 1 2 Rössler 1989 ↓, s. 76.
  2. 1 2 3 4 5 6 Perepeczko 2000 ↓, s. 400.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182.
  4. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 117.
  5. 1 2 3 UC III ↓.
  6. 1 2 Perepeczko 2000 ↓, s. 398.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 Gogin ↓.
  8. 1 2 3 4 Miramar ↓.
  9. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 116.
  10. 1 2 3 4 5 6 Möller i Brack 2004 ↓, s. 63.
  11. ↑ Moore 1990 ↓, s. 127.
  12. ↑ Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 565.
  13. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313.
  14. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 62.

Bibliografia