UC-122

UC-122
Ilustracja
Bliźniaczy UC-93 pod włoską banderą
Klasa

okręt podwodny

Typ

UC III

Projekt

41a

Historia
Stocznia

Blohm & Voss, Hamburg

Położenie stępki

1918

Wodowanie

1 października 1918

Zamówiony dla  Kaiserliche Marine
Los okrętu

złomowany w 1919

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


511 ton
582 tony

Długość

57,1 m

Szerokość

5,54 m

Zanurzenie

3,77 m

Zanurzenie testowe

75 m

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 770 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


11,5 węzła
6,6 w.

Zasięg

powierzchnia: 9850 Mm przy 7 w.
zanurzenie: 40 Mm przy 4,5 w.

Uzbrojenie
14 min UC/200, 1 działo kal. 10,5 cm (lub kal. 8,8 cm), 7 torped
Wyrzutnie torpedowe

3 × 500 mm

Załoga

32

UC-122 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 88 zamówionych jednostek typu UC III. Zwodowany 1 października 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, nie został nigdy ukończony i złomowano go na pochylni w 1919 roku.

Projekt i budowa

Podwodne stawiacze min typu UC III były lekko ulepszoną wersją swoich poprzedników (typu UC II), zaprojektowaną w celu uzupełnienia wojennych strat tych ostatnich i likwidacji wad zauważonych podczas eksploatacji. Powiększono minimalnie wymiary, wyporność i moc układu napędowego, zwiększono liczbę członków załogi, zainstalowano działo pokładowe o większym kalibrze (10,5 cm), zwiększono maksymalną głębokość zanurzenia do 75 metrów, skrócono czas alarmowego zanurzenia do 15 sekund, zmniejszono natomiast ilość przewożonych min do 14 sztuk. Łącznie zamówiono 88 jednostek tego typu, jednak do zakończenia działań wojennych do służby przyjęto jedynie 16 okrętów.

UC-122 zamówiony został 17 grudnia 1917 roku jako jedna z 36 jednostek z II serii okrętów typu UC III (numer projektu 41a, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Budowany był w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 50 okrętów typu UC III zamówionych w tej wytwórni. UC-122 otrzymał numer stoczniowy 368 (Werk 368). Stępkę okrętu położono w 1918 roku, a zwodowany został 1 października 1918 roku.

Dane taktyczno-techniczne

UC-122 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 57,1 metra, szerokość 5,54 metra i zanurzenie 3,77 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 42,2 metra długości i 3,65 metra szerokości. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,98 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 511 ton, a w zanurzeniu 582 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 770 KM. Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 6,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9850 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 4,5 węzła pod wodą. Zbiorniki mieściły 77 ton paliwa. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów, a czas zanurzenia 15 sekund.

Głównym uzbrojeniem okrętu było 14 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (strzelające w kierunku dziobu, umiejscowione na pokładzie na śródokręciu po obu stronach kiosku), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 10,5 cm Utof C/16 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi.

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 29 podoficerów i marynarzy.

Losy jednostki

Budowa UC-122 nie została zakończona do momentu podpisania rozejmu w Compiègne, w związku z czym nie wszedł on nigdy do służby w Kaiserliche Marine. U-Boot został w 1919 roku złomowany bezpośrednio na pochylni, na której był budowany.

Uwagi

  1. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313 podają, że zasięg na powierzchni wynosił 8200 mil morskich przy prędkości 7 węzłów.
  2. ↑ Część okrętów typu UC III wyposażono w starsze działo pokładowe kal. 8,8 cm TK C/08 L/30, z zapasem 230 naboi.

Przypisy

  1. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 76.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Perepeczko 2000 ↓, s. 400.
  3. 1 2 3 4 5 6 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182.
  4. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 117.
  5. 1 2 3 UC III ↓.
  6. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 76-80.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Gogin ↓.
  8. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 116.
  9. 1 2 3 Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 565.
  10. ↑ Perepeczko 2000 ↓, s. 398.
  11. 1 2 3 4 5 Möller i Brack 2004 ↓, s. 63.
  12. ↑ Gibson i Prendergast 2014 ↓, s. 313.
  13. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 62.
  14. ↑ Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 182-183.

Bibliografia