Scorzalit | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
brak |
|---|---|
| Skład chemiczny |
zasadowy fosforan żelaza, magnezu i glinu |
| Twardość w skali Mohsa |
5–6 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny |
| Łupliwość |
niewyraźna |
| Pokrój kryształu |
prostokątny |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
jednokośny |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
3,30–3,38 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemnozielona lub ciemnoniebieska, zielona |
| Rysa |
biała, jasnoniebieska |
| Połysk |
szklisty, matowy, półszklisty, żywiczny, tłusty |
| Współczynnik załamania |
1,626–1,680 (dwuosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,036 pleochroizm: widoczny |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.BB.40 |
Scorzalit – minerał z gromady forsterytów; zasadowy fosforan żelaza, magnezu i glinu.
Nazwa pochodzi od pochodzenia brazylijskiego mineraloga Evaristo Penny Scorzy.
Kryształy rzadko tabliczkowe lub krótkosłupkowe, o postaci pseudorombowej bipiramidy z prostokątnym przekrojem. Minerał występuje najczęściej w skupieniach ziarnistych, zbitych i skorupowych. Jest kruchy, przeświecający lub nie ze szklistym albo matowym połyskiem. Ma barwę od ciemnozielonej, przez zieloną, aż do ciemnoniebieskiej.
Jest minerałem bardzo rzadkim. Spotykany w pegmatytach granitowych, współwystępując z apatytem, muskowitem, rutylem, kyanitem, lazulitem, augelitem, albitem i kwarcem. Znajdowany w Brazylii w kopalni Corrego Frio w stanie Minas Gerais, gdzie został odkryty w 1947 roku. Wydobywany również jest z kopalni Victory w Dakocie Południowej, z okręgu Mono z Kalifornii oraz z Syberii.
Jest bardzo poszukiwany i ceniony przez kolekcjonerów, stanowiąc mineralogiczną ciekawostkę; okazjonalnie używany jako kamień ozdobny. Nadawany jest mu szlif fasetkowy i kaboszonowy. Często mylony z lazulitem.