Shelley Hack

Shelley Hack
ilustracja
Imię i nazwisko

Shelley Marie Hack

Data i miejsce urodzenia

6 lipca 1947
White Plains

Zawód

aktorka, modelka, producentka, polityk

Współmałżonek

Harry Winer
(od 1990)

Lata aktywności

od 1975

Shelley Marie Hack, bardziej znana jako Shelley Hack (ur. 6 lipca 1947 w White Plains) – amerykańska aktorka, modelka, producentka telewizyjna i polityk. Odtwórczyni roli Tiffany Welles w czwartym sezonie serialu ABC Aniołki Charliego (Charlie’s Angels, 1979–80).

W 2000 pełniła funkcję konsultanta medialnego dla międzynarodowej organizacji pokojowej w Bośni. Aktywna w polityce, raz startowała bez powodzenia w wyborach do rządu.

Wczesne lata

Urodziła się w White Plains w stanie Nowy Jork jako najstarsza z sześciorga dzieci (ma dwóch braci – Shawna i Lance’a oraz trzy siostry – Shannon, Torry i Babe). Jej rodzina była pochodzenia niemieckiego, szwajcarskiego i irlandzkiego. Jej ojciec, William Hack, był inżynierem chemikiem, który pracował jako analityk finansowy na Wall Street. Jej matka, Patricia, była stewardesą linii lotniczych i modelką Conover. Dorastała w Greenwich, w stanie Connecticut, gdzie w 1965 ukończyła Greenwich Junior High. Ukończyła Greenwich Academy i rozpoczęła naukę w Smith College, gdzie uzyskała dyplom z historii. Następnie podjęła studia archeologiczne na uniwersytecie w Sydney, w Australii. Brała także lekcje aktorstwa u Lee Strasberga i w Herbert Berghof Studios w Nowym Jorku pod kierunkiem Jacka Wolzera.

Kariera

Modeling

Jeszcze w szkole, jako nastolatka, została odkryta przez dziedzica sieci handlowej A&P, Huntingtona Hartforda, który namówił ją do spróbowania swoich sił w modelingu. Jej matka zabrała ją więc na spotkanie z agentką modelek Eileen Ford, zanim zaczęła pracować dorywczo w czasie letnich wakacji. Po ukończeniu Smith College, podpisała umowę na pełen etat w Ford Models. We wrześniu 1964 trafiła na okładkę magazynu „Glamour”. Pojawiała się potem na okładkach „Seventeen”, „Mademoiselle”, „Simplicity”, „Fall Fashion '79”, „Elle”, „McCalls” czy „Vogue”. Jej wygląd był odmienny, ponieważ nie był to jawny seksapil, ale raczej czysta, świeża, inteligentna i otwarta aura. W 1975 zwróciła na siebie uwagę w reklamie i promocji perfum firmy Revlon’s No.1 Charlie, po czym zaczęła występować w programach telewizyjnych NBC, w tym The Tonight Show Starring Johnny Carson (1978). Prezentowała klasyczny wygląd, styl bycia, zrównoważenie i elegancję.

Początki kariery aktorskiej

Na dużym ekranie debiutowała epizodyczną rolą jako nieznajoma na ulicy w komedii Woody’ego Allena Annie Hall (1977). Jej główna rola Jennifer Corly w melodramacie Jeśli cię jeszcze kiedyś zobaczę (If Ever I See You Again, 1978) otrzymała ogólnie negatywne recenzje. Hack przyznała później w wywiadzie, że była to „bomba”. Podczas rozdania wyróżnień Stinkers Bad Movie Awards w 1978 film zdobył nagrodę za najgorsze zdjęcie i nominację dla najgorszej pary ekranowej (Joseph Brooks i Shelley Hack).

Została wybrana przez reżysera Nicholasa Meyera do głównej roli Amy Robbins w filmie fantastycznonaukowym Podróż w czasie (Time After Time, 1979) z Malcolmem McDowellem i Davidem Warnerem, ale postać tę ostatecznie zagrała Mary Steenburgen. Hack twierdziła, że nie chce grać prowadzącej roli w filmie wyreżyserowanym przez jej chłopaka i wystąpiła jako pani docent.

Aniołki Charliego

Jej wielki przełom nadszedł w roku 1979, kiedy to szukano zastępczyni dla Kate Jackson w czwartym sezonie serialu ABC Aniołki Charliego (Charlie’s Angels). Pokonała ponad 150 kandydatek ubiegających się o rolę policjantki, wśród których znalazły się: Barbara Bach, Shari Belafonte, Judith Chapman, Kathie Lee Gifford, Michelle Pfeiffer, Kelly Derek (siostra Bo Derek), Debra Feuer, Claudia Jennings, Dian Parkinson, Suzanne Reed, Connie Sellecca, Deborah Shelton i Margareth Trudeau, była żona premiera Kanady Pierre’a Trudeau.

Rola ostatecznie przypadła Shelley Hack, która spełniała wymagania projektanta kostiumów serialu, Nolana Millera, by nosić eleganckie suknie i futra. Hack była najbardziej znana jako modelka, zanim otrzymała rolę absolwentki Akademii Policyjnej z Bostonu ze staromodną hollywoodzką elegancją – Tiffany Welles, córki jednego ze starszych przyjaciół tajemniczego milionera Charliego. Zatrudniając Hack, priorytetem Spellinga w czwartym sezonie było „przywrócenie blasku”, podczas gdy ABC miało nadzieję, że wyrafinowana osobowość Hack wniesie ciekawą nową mistykę i intrygę do serialu.

12 września 1979 ukończono dwugodzinny odcinek pt. „Statek miłości Aniołków” („Love Boat Angels”), który znalazł się na pierwszym miejscu w rankingu Nielsen Media Research, co uczyniło go świetnym odcinkiem, ponieważ dołączyła do niego Shelly Hack, która wystąpiła w crossoverze ze Statkiem miłości i Aniołkami Charliego. Był to ostatni raz, kiedy Aniołki Charliego znalazły się na szczycie listy. – „To oczywiście lekka rozrywka, ale na wysokim poziomie. Nie porównuje się Agathy Christie do Tołstoja. To świetna praca, a ja codziennie staję przed kamerą” – mówiła Shelley Hack.

„Jednym z powodów, dla których czwarty sezon nie odniósł moim zdaniem takiego sukcesu jak poprzednie był fakt, że Jaclyn i Cheryl chciały wówczas poświęcić więcej czasu na inne projekty. Zaczęto więc pisać scenariusze tak, by każdy odcinek koncentrował się na jednej z »Aniołków«; pozostałe dwie pojawiały się jedynie na samym początku, a reszta fabuły skupiała się na tej jednej konkretnej bohaterce. Taki zabieg, zastosowany w sezonie z udziałem Shelley Hack, sprawił, że serial stracił ducha koleżeńskiej więzi łączącej całą trójkę. Być może właśnie dlatego aktorka ta nie zyskała takiej sympatii widzów, jak jej poprzedniczki. Kolejnym problemem była dwugodzinna premiera sezonu, której akcja rozgrywała się na Karaibach, lecz skupiała się na Cheryl, a nie na Shelley. Shelley stanowiła jedynie tło, przez co – moim zdaniem – widzowie nie mogli się do niej przekonać. Choć ją przedstawiono, resztę tego dwugodzinnego odcinka poświęcono na poszukiwania jakiegoś skradzionego skarbu czy czegoś w tym stylu. W praktyce jednak na pierwszym planie oglądaliśmy Cheryl Ladd, podczas gdy Shelley po prostu przebywała na plaży”.

Jack Condon, współautor książki The Charlie’s Angel Casebook, .

Serialowa bohaterka Shelley Hack była jednak ograniczona jedynie do pomocy Kelly Garrett (Jaclyn Smith) i Kris Munroe (Cheryl Ladd), które z powodzeniem rozwiązywały zagadki kryminalne. Dopiero w scenach kolejnych dwóch odcinków serialu – „Aniołki w kampusie” („Angels on Campus”, 1979) i „Duchy i aniołki” („Of Ghosts and Angels”, 1980) – dały Shelley Hack możliwość pokazania większej części swojego warsztatu aktorskiego. W grudniu 1979 na okładce „TV Guide” zamieszczono skład Aniołków z Shelley Hack, ale ABC nie przedłużyło z nią kontraktu i po jednym sezonie została zastąpiona przez Tanyę Roberts z powodu kolejnego spadku oglądalności po początkowym wzroście. 7 maja 1980 zrealizowano ostatni 25 odcinek z Shelley Hack pt. „Jedna miłości, dwa aniołki” („One Love... Two Angels”) z udziałem Patricka Duffy.

15 marca 1980 został wyemitowany jeden z odcinków innej produkcji telewizyjnej Aarona Spellinga – Statek miłości (The Love Boat) – pt. Dumb Luck/Tres Amigos/Hey, Jealous Lover, gdzie Shelley Hack zagrała gościnnie fizyka jądrowego profesor Carol Ketay, przyjaciółkę dyrektorki rejsu (Lauren Tewes), która nie mogła umówić się na randkę, ponieważ była zbyt rozgarnięta.

W wywiadzie dla „People”, Hack powiedziała: „Mogę powiedzieć, że nie wyszło, ale to nieprawda. To, co się wydarzyło, była wojną sieciową. Podjęto decyzję biznesową. Zmień przedział czasowy lub wprowadź nową reklamę. Jak zdobyć rozgłos? Nowe polowanie na aniołki. Kto jest oczywistą osobą do zastąpienia? Jestem ja”. Hack później stwierdziła: „Nigdy nie spodziewałem się, że będę tam dłużej niż rok. I po roku ruszyłam dalej”.

Była narratorką serii filmów dokumentalnych A&E Television Networks Hello, Angels (2000, 2002). Ponadto wystąpiła w filmie dokumentalnym E! Entertainment Charlie’s Angels: TV Tales (2002).

W 2019 witryna internetowa IMDb opublikowała ranking dziesięciu najlepszych odcinków Aniołków Charliego wybranych przez telewidzów, gdzie cztery z udziałem Shelley Hack znalazły się w czołówce listy.

Rozwój kariery

Po tym jak Jaclyn Smith odrzuciła propozycję zagrania roli doktor Holly Goodhead w serii o Jamesie Bondzie Moonraker z powodu konfliktów w harmonogramie z Aniołkami Charliego, Shelley Hack wraz z Susan Reed, Cyrielle Besnard i Sylvia Kristel były następnie rozważane do tej roli, którą w rezultacie zagrała Lois Chiles. W 1981 wzięła udział w nagraniach albumu satyrycznego The First Family Rides Again, którego współautorem był Rich Little, o prezydencie Ronaldzie Reaganie i jego Białym Domu.

W sztuce zrealizowanej dla HBO Próżności (Vanities, 1981) z Meredith Baxter Birney i Annette O’Toole została dostrzeżona w roli nader pewnej siebie Mary przez Martina Scorsese, który zaangażował ją w kontrowersyjnym komediodramacie kryminalnym Król komedii (The King of Comedy, 1983) z Robertem De Niro. W Królu komedii Hack zagrała jedną ze swoich najlepszych ról – Cathy Long, opanowaną, spokojną i profesjonalną sekretarkę prezentera telewizyjnego (Jerry Lewis). Chociaż film został dobrze przyjęty przez krytyków, nie był to hit kasowy w momencie premiery. W 1982 odniosła sukces w Pennsylvania Stage Company w Allentown w roli Billie Dawn w sztuce Garsona Kanina Urodzeni wczoraj (Born Yesterday).

W serialu CBS Klinika w Teksasie (Cutter to Houston, 1983–1984) jako chirurg dr Beth Gilbert wraz z Alekiem Baldwinem i Jimem Metzlerem tworzyła trio przyjaźniących się ze sobą lekarzy. Hack została zatrudniona na początku drugiego sezonu serialu NBC Nocny trybunał (Night Court, 1984), lecz przed zakończeniem jednego odcinka zapadła decyzja o przedłużeniu serii do jesieni i w rezultacie rolę zagrała Markie Post. Wystąpiła w niedocenianym sitcomie ABC Jack i Mike (1986–1987) w roli Jackie Shea, a także w udanych produkcji filmowych, w tym w horrorze klasy B Troll (1986) czy dreszczowcu Ojczym (The Stepfather, 1987) jako żona psychopaty (w tej roli Terry O’Quinn).

W 1987 jako była palaczka, została krajową przewodniczącą kampanii National Lung Association i Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego mającej na celu edukowanie młodych kobiet na temat niebezpieczeństw związanych z paleniem papierosów. W 1988 znalazła się w „złotej dziesiątce” aktorek ubiegających się o statuetkę Bravo Otto dla najlepszej gwiazdy telewizyjnej niemieckiego dwutygodnika dla młodzieży „Bravo”. W odcinku serii brytyjskich adaptacji telewizyjnych powieści Fredericka Forsytha, wyprodukowanych przez FremantleMedia dla stacji LWT w ITV, emitowanym po raz pierwszy 2 grudnia 1989 – pt. Ofiara wojny (A Casualty of War) została obsadzona w roli Moniki Browne, która okazuje się powiązana z przemytnikami broni i ginie od strzału podczas akcji przejmowania jednostki.

Od listopada 1989 do 1990 na scenie Hollywood Legion Theater przy 2035 North Highland Ave. w Los Angeles grała postać pianistki Luisy Baccary, byłej kochanki Gabriele D’Annunzio w sztuce Johna Krizanca Tamara o malarce Tamarze Łempickiej i jej historycznym spotkaniu z D’Annunzio w jego willi na Gardone Riviera.

Była producentką filmów telewizyjnych Hallmark Channel: Gwiazdkowy uśmiech losu (Lucky Christmas, 2011) z Elizabeth Berkley i Jasonem Grayem-Stanfordem, Perfect Match (2015) z Lindą Gray i Danicą McKellar, Summer of Dreams (2016) z Debbie Gibson i Robertem Gantem, A Bramble House Christmas (2017) z Autumn Reeser i Teryl Rothery, Christmas in Evergreen (2017) z Teddym Searsem i Holly Robinson Peete oraz Holiday Hearts (2019) z Paulem Campbellem.

Życie prywatne

W latach 1972–1978 była związana z fotografem Steenem Svenssonem, reżyserem Nicholasem Meyerem (1979) i aktorem Alem Pacino (1981-82). W 1990 wyszła za mąż za reżysera Harry’ego Winera, u którego zagrała rolę Frankie w telewizyjnym komediodramacie ABC Samotne bary, samotna kobieta (Single Bars, Single Women, 1984) z Paulem Michaelem Glaserem, postać Nan Horvat w dramacie TV Odzyskać siebie: Historia Nancy Ziegenmeyer (Taking Back My Life: The Nancy Ziegenmeyer Story, 1992) i pojawiła się w kinowej komedii familijnej Areszt domowy (House Arrest, 1996) z Jamie Lee Curtis i Jennifer Love Hewitt. Mają córkę Devon Rose (ur. 19 listopada 1990).

Filmografia

Filmy

  • 1977: Annie Hall jako nieznajoma na ulicy
  • 1978: Jeśli cię jeszcze kiedyś zobaczę (If Ever I See You Again) jako Jennifer Corly
  • 1979: Podróż w czasie (Time After Time) jako Docent
  • 1983: Król komedii (The King of Comedy) jako Cathy Long
  • 1986: Troll jako Anne Potter
  • 1987: Ojczym (Stepfather, The) jako Susan Maine
  • 1989: Ślepy strach (Blind Fear) jako niewidoma Erika Breen
  • 1992: Wszystko o mnie (Me, Myself and I) jako Jennifer
  • 1996: Areszt domowy (House Arrest) jako terapeutka w TV, która napisała osobistą pomocną książkę dla rodziców

Filmy TV

Seriale

  • 1979–1980: Aniołki Charliego (Charlie’s Angels) jako Tiffany Welles
  • 1980: Statek miłości (The Love Boat) – odcinek pt. Dumb Luck/Tres Amigos/Hey, Jealous Lover jako Carol
  • 1983: Klinika w Teksasie (Cutter to Houston) jako dr Beth Gilbert
  • 1986–1987: Jack i Mike (Jack and Mike) jako Jackie Shea
  • 1993: Perry Mason Misterium: Sytuacja nikczemnych żon (Perry Mason Mystery: A The Case of the Wicked Wives) jako Abby Walters Morrison
  • 1993: SeaQuest (SeaQuest) jako kapitan Marilyn Stark
  • 1994: Prawnicy z Miasta Aniołów (L.A. Law) jako Lynn Barnett
  • 1994: Opowieści z krypty (Tales from the Crypt) – odcinek pt. Morderca (The Assassin) jako Janet McKay
  • 1997: Diagnoza morderstwo (Diagnosis Murder) – odcinek pt. Looks Can Kill jako dr Elaine Denell

Przypisy

  1. ↑ Happy Birthday To Greenwich’s Shelley Marie Hack, „The Greenwich Daily Voice” [dostęp 2014-08-09] (ang.).
  2. ↑ Shelley Hack. TVSA. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  3. ↑ Shelley Hack interview: Kind of 'Wow!'. New Jersey On-Line. [dostęp 2016-02-02]. (ang.).
  4. ↑ Shelley Hack Biography (1952-). Film Reference. [dostęp 2023-07-31]. (ang.).
  5. ↑ Shelley Hack What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs, 2022-06-22. [dostęp 2022-11-02]. (ang.).
  6. ↑ Julianne Hastings: TV World;NEWLN:Former 'Angel' Shelley Hack tries wings in 'Night Court'. UPI, 1984-08-14. [dostęp 2015-07-31]. (ang.).
  7. 1 2 Kompletna aktualizacja biografii. ShelleyHack. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  8. ↑ Shelley Hack Unofficial Fan Tribute Page. Angelfire. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  9. ↑ The New Mexican, 1978-10-08. Newspapers.com. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  10. ↑ Sam Sussman, This Week in Images: New York Fashion Week Returns and Gucci Celebrates 100 Years, „Vogue”, 15 maja 2021 [dostęp 2021-07-04] (ang.).
  11. ↑ Charlie’s Angels: The Complete Fourth Season. Entertainment Weekly. [dostęp 2015-08-01]. (ang.).
  12. ↑ Charlie by Revlon (1973). Yesterday's Perfume. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  13. ↑ Classic Americana. Oprah.com. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  14. ↑ Shelley Hack, „The New York Times” [dostęp 2015-07-31] (ang.).
  15. ↑ If Ever I See You Again (1978). Rotten Tomatoes. [dostęp 2015-07-31]. (ang.).
  16. ↑ Martha Smilgis, Charlie’s Latest Angel, „People”, 24 września 1979 [dostęp 2015-07-31] (ang.).
  17. ↑ Shelley Hack Actor, Model, Producer, Advisor, „TV Guide” [dostęp 2025-01-06] [zarchiwizowane z adresu] (ang.).
  18. ↑ Trivia. NotStarring.com. [dostęp 2014-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-22)]. (ang.).
  19. ↑ Instant Netflix. KickAsheMovies.com. [dostęp 2014-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-10)]. (ang.).
  20. ↑ Paul Mavis: Bach in Black. tmz.com, 2009-02-22. [dostęp 2025-01-06]. (ang.).
  21. ↑ Kevin Kayhart, Kathie Lee Gifford reveals how she coped with „cruel” casting agent who told her she wasn’t pretty enough for a role in 1970s „Charlie’s Angels” series, „Daily Mail”, 7 czerwca 2024 [dostęp 2025-01-05] (ang.).
  22. ↑ News Around the World. ShelleyHack.com, 2023-07-30. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-08-18)].
  23. ↑ Shelley Hack bio. GeoCities, 2023-07-30. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-06)].
  24. ↑ Leo Noboru Lima: The Only „Charlie’s Angels” Actress Who Stayed Through The Whole Series. Looper, 2022-08-02. [dostęp 2022-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-22)]. (ang.).
  25. ↑ Anna Gough–Yates: Action TV: Tough-Guys, Smooth Operators and Foxy Chicks. Routledge Publishing, 2001, s. 95. ISBN 978-0415226219.
  26. ↑ Martha Smilgis, Charlie’s Latest Angel, „People”, 24 września 1979 [dostęp 2022-08-22] (ang.).
  27. ↑ Julia Moore, Charlie’s Angels Alum Shelley Hack Makes Rare Public Appearance in Connecticut, „People”, 14 kwietnia 2025 [dostęp 2026-09-18] (ang.).
  28. ↑ David Hofstede, Jack Condon: The Charlie’s Angel Casebook. Trade Paperback, 2000, s. 208. ISBN 978-0-938817-20-8.
  29. ↑ Dana Daly: The Only ‘Charlie’s Angels’ Cast Members Still Alive Today. Do You Remember, 2 lipca 2026. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  30. ↑ Paul Mavis: 'Charlie’s Angels' (Season 4): We Wanted Shelley Hack. Drunk TV, 2020-05-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-08-18)].
  31. ↑ Dumb Luck/Tres Amigos/Hey, Jealous Lover. TVmaze.com. [dostęp 2022-12-29]. (ang.).
  32. ↑ Caught in the Nielsen Wars, Charlie’s Latest Pearly Angel, Shelley Hack, Gets the Gate, „People” [dostęp 2014-08-09] [zarchiwizowane z adresu 2016-08-16] (ang.).
  33. ↑ Benjamin McVay: „Charlie’s Angels”: A Scholars’ Spotlight. Cinema Scholars, 2021-07-16. [dostęp 2022-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-22)]. (ang.).
  34. ↑ E! True Hollywood Story, TV Tales: „Charlie’s Angels”, Primary Fusion Productions, 2018-08-31
  35. ↑ Hello, Angels. ShelleyHack. [dostęp 2023-08-18]. (ang.).
  36. ↑ Jaclyn Smith: Texas Angel (2000) w bazie IMDb (ang.)
  37. ↑ Charlie’sAngels: TV Tales (2002) w bazie IMDb (ang.)
  38. ↑ Amanda Bruce: 10 Best Episodes Of Charlie’s Angels According To IMDb. Screen Rant, 22 sierpnia 2019. [dostęp 2021-07-04]. (ang.).
  39. ↑ Kacie Lillejord: Charlie’s Angels: The 5 Best Episodes (And 5 Worst). Screen Rant, 19 września 2019. [dostęp 2021-07-04]. (ang.).
  40. ↑ Of Bond Girls and Angels. ShelleyHack.com, 2012-06-15. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-23)].
  41. ↑ The First Family Rides Again. ShelleyHack.com, 2023-07-22. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-08-18)].
  42. ↑ Mr. Pupkin? I’m Cathy Long.... Hill Place, 15 grudnia 2012. [dostęp 2025-08-19]. (ang.).
  43. ↑ 1982 Play. ShelleyHack. [dostęp 2011-11-24]. (ang.).
  44. ↑ Shelley Hack (6 de Julho de 1947). Filmow. [dostęp 2017-11-11]. (port.).
  45. ↑ ‘Cutter to Houston’, „The Hollywood Reporter”, 15 listopada 2013 [dostęp 2026-09-18] (ang.).
  46. ↑ What a Hack!. TMZ.com. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  47. ↑ Shelley Hack Trivia. FamousFix. [dostęp 2023-08-09]. (ang.).
  48. ↑ Markie Post Interview: Part 2. Patch, 18 stycznia 2011. [dostęp 2026-04-27].
  49. ↑ Shelley Hack. PORT.hu. [dostęp 2014-08-09]. (węg.).
  50. ↑ Łuków Magdalena. Wideo: Ojczym (1987). „Film”. nr 8 (2223/XLVII), s. 28, 23 lutego 1992. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  51. ↑ Battle of the Angels: Who Was Charlie’s Best Leading Lady?, FresHedits.com
  52. ↑ Bravo Otto 1988. bravo-archiv.de. [dostęp 2026-08-06]. (niem.).
  53. ↑ Luisa in „Tamara”. ShelleyHack.com, 2023-08-12. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-08-18)].
  54. ↑ Janice Arkatov, Hack's Heavenly Role, „Los Angeles Times”, 18 listopada 1989 [dostęp 2015-08-09] [zarchiwizowane z adresu 2018-01-02] (ang.).
  55. ↑ Steve Gidlow: “Charlie’s Angels” Star Shelley Hack Finds Heaven at Hallmark. MediaVillage, 30 stycznia 2018. [dostęp 2021-07-04]. (ang.).
  56. ↑ Abbey Bender: Who Did the ‘Charlie’s Angels’ Stars Marry? See Their ’70s Loves. Yahoo!, 7 listopada 2024. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  57. ↑ Shelley Hack. AlloCiné. [dostęp 2023-07-31]. (fr.).
  58. ↑ Vogue Editorial October Shelley Hack By Steen Svensson. Fans Share. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  59. ↑ Time After Time (1979). Reocities. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  60. ↑ Ex-Angel Fall for Pacino. ShelleyHack.Blogspot.com. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  61. ↑ Shelley Hack clipping EX Charlie’s Angels Star in Love with Al Pacino!. eBay. [dostęp 2014-08-09]. (ang.).
  62. ↑ Single Bars, Single Women (1984). Rotten Tomatoes. [dostęp 2020-06-29]. (ang.).
  63. ↑ Marc Fusion (2019-07-11): Single Bars, Single Women (1984). marcfusion.com. [dostęp 2020-06-29]. (ang.).
  64. ↑ Paul Lê: 5 Tales of Queer Terror from TV Anthologies [Series of Frights]. Bloody Disgusting, 28 czerwca 2021. [dostęp 2021-07-04]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne