Steżki

Steżki
Stežky
Ilustracja
Steżki widziane z Doliny Białych Stawów, po lewej stronie mało wybitna kopa Ryniasa
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Wysokość

1530 m n.p.m.

Wybitność

138 m

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej nieco na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Steżki”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Steżki”
Ziemia49°12′28,1″N 20°16′34,9″E/49,207806 20,276361
Multimedia w Wikimedia Commons

Steżki (niem. Stösschen, słow. Stežky, węg. Farcsík, 1530 m) – rozłożyste wzniesienie w słowackich Tatrach Bielskich, stanowiące zakończenie południowo-wschodniej grani Bujaczego Wierchu. Grań ta oddziela Dolinę Kieżmarską od Doliny Czarnej Rakuskiej. Od znajdującego się w niej Ryniasa Steżki oddzielone są szeroką Steżkową Przełęczą (1444 m). Na wschodnią stronę zbocza Steżek opadają do Kotliny Popradzkiej i biegnie nimi granica Tatr. W północno-wschodnim kierunku od szczytu Steżek ciągnie się grzbiet zwany Steżkowym Działem, tworzący zbocza Doliny Czarnej Huczawy. Wschodnie zbocza porasta Wielki Las Kieżmarski, a na obrzeżach tego lasu znajduje się osiedle Kieżmarskie Żłoby.

Steżki mają inną budowę geologiczną niż całe Tatry Bielskie, podobną natomiast jak Tatry Wysokie. W całości zbudowane są z pochodzących z permu piaskowców kwarcystycznych. W okresie największego zlodowacenia cały masyw Steżek i Ryniasa był nunatakiem. Wskutek bardzo jałowego kwarcytowego podłoża duże połacie stoków pozbawione są lasu. Kwarcyty są bowiem odporne na wietrzenie i gleba tworzy się na nich dużo wolniej. Drugim skutkiem geologicznej budowy Steżek jest obniżenie się dolnej granicy piętra kosodrzewiny. W wielu miejscach przebiega ona tutaj na wysokości około 1350 m.

Pochodzenie nazwy nie jest znane, ale w XVI–XVIII w. wzniesienie to opisywane było jako Stößchen. Dawniej w polskiej literaturze Steżki nazywane były Kieżmarskim Przysłopem, Kopą nad Surowiną, Przysłopem, Bielskim Przysłopem. Obecną nazwę wprowadził do literatury Walery Eljasz-Radzikowski, być może pochodzi ona od spolszczonej nazwy niemieckiej. Dawniej na Steżkach prowadzone były prace górnicze.

Steżki porasta las (na dużych powierzchniach są to wiatrołomy) i wyjątkowo bujna kosodrzewina

Turystyka

Podnóżem Steżek prowadzi udostępniony turystycznie, znakowany niebiesko Zbójnicki Chodnik, a na szczyt Steżek dwie zamknięte dla turystów ścieżki. Utrzymanie tych ścieżek wymaga systematycznego wycinania kosodrzewiny.

Szlak niebieski od Tatrzańska Kotlina – podnóża Kobylego Wierchu – wylot Doliny Czarnej Rakuskiej – podnóża Steżek – Kieżmarskie Żłoby. Czas przejścia 1:35 h, z powrotem 1:20 h.

Przypisy

  1. ↑ Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. Tatry Bielskie [online] [dostęp 2020-02-01].
  2. 1 2 Úrad geodézie, kartografie a katastra Slovenskej republiky, Produkty leteckého laserového skenovania.
  3. 1 2 Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, ISBN 83-87873-26-8.
  4. 1 2 3 4 Władysław Cywiński, Tatry Bielskie, część wschodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 5, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1997, ISBN 83-7104-011-3.
  5. 1 2 Józef Nyka, Tatry Słowackie. Przewodnik, wyd. 2, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 1998, ISBN 83-901580-8-6.
  6. ↑ Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.