| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Narodowość |
polsko-żydowska |
| Partia | |
| Rodzice |
Władysław Leder |
| Krewni i powinowaci |
Stefan Leder (ur. 12 listopada 1919 w Warszawie, zm. 31 października 2003) – polski psychiatra, profesor nauk medycznych.
Urodził się w Warszawie jako syn Władysława Ledera (1880–1938) i Lili Hirszfeld (1885–1962). Rodzice byli działaczami SDKPiL. W latach 20. przebywał wraz z rodziną w Polsce, Niemczech oraz ZSRR. Studiował medycynę w Moskwie. W 1941 roku jako ochotnik brał udział w pracach fortyfikacyjnych w Moskwie. W październiku 1941 razem z innymi emigrantami politycznymi został ewakuowany do miasta Czkałow (Orenburg). Tam kontynuował studia medyczne w ewakuowanym z Charkowa Instytucie Medycznym. Po ukończeniu studiów lekarz w Armii Czerwonej. Od 1943 żołnierz i lekarz Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Po zakończeniu wojny wraz swoim pułkiem w Gryficach. Następnie został przeniesiony do Warszawy, gdzie pracował w szpitalu Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1952 zmienił specjalizację na psychiatrię. Początkowo pracował w Tworkach, następnie w Instytucie Psychoneurologicznym w Warszawie. Stworzył tam Klinikę Nerwic i kierował nią 30 lat (profesor nauk medycznych od 1979 roku). Po przejściu na emeryturę był aktywny jako lekarz i psychoterapeuta. Przez wiele lat był zastępcą prezesa Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i przewodniczącym Sekcji Psychoterapii. Systematycznie współpracował z Antonim Kępińskim. Jego starszym bratem był Witold Leder, bratankiem zaś Andrzej Leder. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera BII28-11-18).