 | |
 podpułkownik kawalerii | |
| Pełne imię i nazwisko |
Stefan Jan Józef Platonoff |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
29 sierpnia 1890 |
| Data i miejsce śmierci |
10 marca 1953 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
zastępca dowódcy pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
.jpg){kind=small} | |
| Odznaczenia | |
        | |
Stefan Jan Józef Platonoff (ur. 29 sierpnia 1890 w Porębie, zm. 10 marca 1953 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Syn Józefa i Jadwigi z Witowskich urodzony 29 sierpnia 1890 w Porębie, w ówczesnym powiecie ostrowskim guberni łomżyńskiej. Był starszym bratem działaczy niepodległościowych i podpułkowników kawalerii: Zygmunta (1893–1940) i Antoniego (1897–1973).
Początkowo uczęszczał do IV Gimnazjum w Warszawie. Jako uczeń klasy drugiej wziął udział w strajku szkolnym. Następnie (do 1910) kontynuował naukę w polskim Gimnazjum Mariana Rychłowskiego. W latach 1910–1914 ukończył cztery semestry na Wyższych Kursach Handlowych im. Augusta Zielińskiego w Warszawie. W latach 1912–1914 był członkiem „Sokoła” (gniazdo IV i XI). Brał udział w ćwiczeniach Drużyn Sokolich w okolicach Warszawy.
W 1915 został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską w Moskwie i został mianowany chorążym. W 1916 został wcielony do 10 specjalnego pułku piechoty, który został sformowany w Penzie. W jego szeregach walczył nad Dźwiną. 23 września 1916 awansował na podporucznika. W listopadzie 1917 został przyjęty do polskiej Komendy Wojskowej w Moskwie, gdzie zajmował się formowaniem polskich oddziałów. Od stycznia do marca 1918 był więziony na Butyrkach. Po uwolnieniu wyjechał przez Murmańsk do Francji, gdzie 8 maja 1919 wstąpił do Armii gen. Hallera. Służył w 1 i 2 szwadronie 1 pułku szwoleżerów, późniejszego 4 pułku dragonów kresowych. W jego szeregach walczył w Szampanii oraz uczestniczył w okupacji Alzacji-Lotaryngii. Po przyjeździe do Polski wziął udział w wojnie z Ukraińcami. Wyróźnił się 13 maja 1919 w ataku na Iwanicze i 9 czerwca tego roku w szarży pod Młynowem. 8 lipca 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, zaliczeniem do Rezerwy armii i jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do 4 pułku strzelców konnych. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie, którego protoplastą był 1 pułk szwoleżerów Armii Polskiej we Francji. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 374. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 50. lokatą{. W kwietniu tego roku został przesunięty na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. W kwietniu 1929 został przeniesiony do 18 pułku ułanów w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. Od marca 1932 do września 1939 służył w 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku na stanowisku zastępcy dowódcy (od 1938 – I zastępcy dowódcy pułku). W międzyczasie awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W czasie kampanii wrześniowej walczył jako zastępca dowódcy 3 pułku strzelców konnych. Dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu II C Woldenberg. Po uwolnieniu wrócił do kraju.
Zmarł 10 marca 1953 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (sektor 4F, rząd 4, miejsce 28).
Był żonaty z Gertrudą z domu Zgoda (1906–1999), z którą miał córkę Krystynę Teresę (1926–2000).
