Stefania Sandrelli

Stefania Sandrelli
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

5 czerwca 1946
Viareggio

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Nicky Pende
(1972–1976; rozwód)

Lata aktywności

od 1961

Multimedia w Wikimedia Commons

Stefania Sandrelli (ur. 5 czerwca 1946 w Viareggio) – włoska aktorka filmowa i telewizyjna.

Grała u takich reżyserów jak: Bernardo Bertolucci, Ettore Scola, Marco Ferreri, Mario Monicelli, Dino Risi, Luciano Salce, Gabriele Muccino i Tinto Brass.

Życiorys

Urodziła się w Viareggio w Toskanii w rodzinie klasy średniej jako córka Floridy i Otella Sandrellich, właścicieli pensjonatu. Jej ojciec zmarł, gdy miała osiem lat. Jako dziewczynka Sandrelli uczyła się baletu i gry na akordeonie. Miała starszego brata, Sergio (1939–2013), muzyka i kompozytora.

W 1960 w wieku czternastu lat wygrała lokalny konkurs piękności, rozgłos zapewniła jej sesja zdjęciowa na plaży w jej rodzinnym mieście. Kilka miesięcy potem Luciano Salce zaproponował jej rolę Lisy w komediodramacie Federalista (Il federale, 1961) u boku Ugo Tognazziego i Gianniego Agusa. Przełomem była rola uwodzicielki Angeli, w której zakochuje się Fefé (Marcello Mastroianni) w komedii Pietro Germiego Rozwód po włosku (Divorzio all’italiana, 1962).

Odniosła sukces w tytułowej roli w telewizyjnej adaptacji sztuki Franka Wedekinda Rai 2 Lulu (Lulù, 1980). Jako Giovanna w komediodramacie Ettorego Scoli Taras (La Terrasse, 1980) zdobyła nagrodę Nastro d’argento dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Kolejne filmy, melodramat Tinto Brassa Klucz (La Chiave, 1983) i komedia Kobieta w lustrze (Una donna allo specchio, 1984), sprawiły, że wciąż była gwiazdą włoskiego kina. W melodramacie Uwaga (L’Attenzione, 1985) jej ekranowym partnerem był Ben Cross. Za rolę Lori Samuelli w komedii Mario Monicellego Miejmy nadzieję, że to będzie córka (Speriamo che sia femmina, 1986) z Liv Ullmann i Catherine Deneuve była nominowana do nagrody David di Donatello dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

W 1987 zdobyła dwie nominacje do nagrody włoskiego przemysłu filmowego David di Donatello: dla najlepszej aktorki za kreację Beatrice w melodramacie Ettorego Scoli Rodzina (La famiglia, 1987) z Fanny Ardant i dla najlepszej aktorki drugoplanowej za postać Marii w dramacie Pála Gábora Piękna była panna młoda (La sposa era bellissima, 1987) z Ángelą Moliną. W 1989 została uhonorowana nagrodą David di Donatello dla najlepszej aktorki jako mama Laura w melodramacie Franceski Archibugi Mignon wyjechała (Mignon è partita, 1988) z Micheline Presle.

10 września 2005 otrzymała Złotego Lwa za całokształt twórczości na 62. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. 11 maja 2012 została uhonorowana tytułem Kawalera Orderu Sztuki i Literatury.

Życie prywatne

W wieku 16 lat zaręczyła się z piosenkarzem i autorem tekstów Gino Paolim, z którym ma córkę Amandę (ur. 31 października 1964). W latach 1972–1976 jej mężem był włoski przedsiębiorca Nicky Pende, z którym ma syna, Vito (ur. 1973). Od 1983 związała się z reżyserem Giovannim Soldatim.

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ Stefania Sandrelli. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
  2. ↑ Tommaso Valarani: Stefania Sandrelli. Geni, 16 sierpnia 2022. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
  3. ↑ Stefania Sandrelli biografia. MyMovies.it. [dostęp 2026-04-10]. (wł.).
  4. ↑ Kinorama: Stefania Sandrelli. „Film”. nr 47 (1459/XXXI), s. 13, 21 listopada 1976. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
  5. ↑ Kinorama: Stefania Sandrelli. „Film”. nr 12 (1633/XXV), s. 13, 23 marca 1980. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
  6. ↑ Kinorama: Stefania Sandrelli. „Film”. nr 2 (1854/XL), s. 24, 13 stycznia 1985. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
  7. ↑ Ciro Scategni: Stefania Sandrelli regina di cultura in Francia: nominata Cavaliere Arti e Lettere. Oggi24.it, 11 marca 2012. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
  8. ↑ Amanda Sandrelli: Remembering Her Father, Gino Paoli, „Il Messaggero”, 25 marca 2026 [dostęp 2026-04-10] (ang.).
  9. ↑ Monica Monnis, I grandi amori di Stefania Sandrelli, da Gino Paoli a Giovanni Soldati, „Elle”, 23 lutego 2026 [dostęp 2026-05-25] (wł.).

Linki zewnętrzne