| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
stefanit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
antymonowa siarkosól srebra |
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5 |
| Przełam |
muszlowy, półmuszlowy |
| Łupliwość |
niewyraźna |
| Pokrój kryształu |
krótkopryzmatyczny, tabliczkowy |
| Przezroczystość |
nieprzezroczysty |
| Układ krystalograficzny |
rombowy |
| Klasa krystalograficzna |
piramidalna |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
6,2–6,3 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ołowianoszara, czarna |
| Rysa |
czarna |
| Połysk |
metaliczny |
| Inne |
pleochroizm: słaby anizotropia: silna |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.GB.10 |
Stephanit (Stefanit) – minerał z gromady siarkosoli. Jest kruszcem srebra. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska austriackiego kolekcjonera minerałów Victora Stephana (1817-1867).
Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym tabliczkowym; wykazuje sześcioboczne zarysy. Często tworzy zbliźniaczenia – podwójne i potrójne. Występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, rozetowych. Także w formie naskorupień, powłok i nalotów. Niekiedy tworzy szczotki krystaliczne. Pod wpływem silnego światła pokrywa się warstwą ciemnej patyny. Łatwo się topi i rozpuszcza w kwasie azotowym. Jest kruchy, nieprzezroczysty. Często zawiera arsen, kobalt, miedź, żelazo.
Składnik utworów hydrotermalnych i żył kruszcowych. Współwystępuje ze srebrem rodzimym, argentytem, chalkopirytem, pirytem, galeną, polibazytem, akantytem, tetraedrytem, kwarcem, kalcytem.
Miejsca występowania: