Podczas Toronto International Film Festival w 2012 roku. | |
| Imię i nazwisko |
Stephen Hartley Dorff Jr. |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1973 |
| Zawód |
aktor |
| Lata aktywności |
od 1985 |

Stephen Hartley Dorff Jr. (ur. 29 lipca 1973 w Atlancie) – amerykański aktor.
Urodził się w Atlancie w stanie Georgia jako starszy syn katoliczki Nancy Lee (z domu Masters) i Stephena Hartleya „Steve’a” Dorffa, żydowskiego kompozytora i producenta muzyki filmowej pochodzenia rosyjskiego i polskiego. Jego matka była pochodzenia włoskiego i polskiego. Jak twierdził, był trochę wychowany na pół-Żyda. Dorastał w Los Angeles, gdzie pracował jego ojciec. Uczęszczał do kilku szkół prywatnych i został wydalony z pięciu z nich.
Jego młodszy brat Andrew (ur. 16 grudnia 1976) podobnie jak ojciec – został muzykiem. Zmarł 19 grudnia 2016 w wieku 40 lat.
Po latach ojciec ożenił się po raz drugi z aktorką Lori Dorff, z którą ma dwie córki – Callie (ur. 28 lipca 1997) i Kaitlyn Hannah (ur. 6 marca 2000). Uczył się aktorstwa w Young Actors Space w Van Nuys.
Mając 11 lat wziął udział w telewizyjnej reklamie firmy Kraft i Mattel. W wieku 12 lat pojawił się w odcinku dwóch familijnych sitcomów: ABC 45 minut dla Harlemu (Diff’rent Strokes, 1985) – pt. Sam adoptuje dziadka (Sam Adopts a Grandparent) z Conradem Bainem i Garym Colemanem oraz CBS Wciąż Bóbr (Still the Beaver, 1985) – pt. Gladiatorzy (The Gladiators). W telewizyjnym dramacie NBC Jeniec wojenny (In Love and War, 1987) został obsadzony w roli 9-letniego Stana, syna Jamesa B. Stockdale’a (James Woods). Jako 14-latek zadebiutował na kinowym ekranie główną rolą Glena w horrorze Wrota (The Gate, 1987), za którą zdobył nominację do nagrody Saturna w kategorii najlepszy młody aktor i Young Artist Award jako najlepszy młody aktor w horrorze. W następnych latach występował głównie w produkcjach telewizyjnych, w tym w sitcomie Świat według Bundych (Married... with Children, 1989).
Za rolę 16-letniego Roberta Mendhama, który odkrywa, że został adoptowany i ukradziony prawdziwym rodzicom w dramacie telewizyjnym CBS Zawsze pamiętam, by kochać cię (Always Remember I Love You, 1990) z Patty Duke i Joan Van Ark została uhonorowana nagrodą Young Artist Award w kategorii najlepszy młody aktor w filmie telewizyjnym, pilocie lub serialu specjalnym. Postać angielskiego 18-letniego P.K., mieszkającego w Afryce podczas II wojny światowej, który dzięki swoim umiejętnościom bokserskim staje się symbolem nadziei w czasie wojny w dramacie sportowym Zew wolności (The Power of the One, 1992) z Morganem Freemanem przyniosła mu nominację do Young Artist Award dla najlepszego młodego aktora w filmie kinowym. W 1992 został laureatem nagrody NATO/ShoWest jako gwiazdor jutra. Jego status obiecującego młodego aktora przypieczętowała kreacja bliskiego przyjaciela Johna Lennona – piątego Beatlesa – Stuarta Sutcliffe’a w biograficznym dramacie muzycznym Backbeat (1994). Otrzymał wiele pochlebnych recenzji za rolę transseksualnego Candy’ego Darlinga w biograficznym dramacie kryminalnym I Shot Andy Warhol (1996). Zagrał postać pasierba handlarza winem u boku Jacka Nicholsona w dreszczowcu Krew i wino (Blood and Wine, 1996). Kandydował do roli Charliego Simmsa w Zapachu kobiety (1992) Martina Bresta i Jacka Dawsona w Titanicu (1997) Jamesa Camerona; ostatecznie był zadowolony, że nie zagrał tej roli, ponieważ zawsze byłby zapamiętany jako „ten facet na łodzi”.
Hollywood podbił rolą przywódcy wampirów, zamierzającego zapanować nad ludzkością w horrorze Blade: Wieczny łowca (Blade, 1998), zdobywając nagrodę MTV Movie Award i Blockbuster Entertainment Award. Zagrał fizyka i cudowne dziecko Paula Pentcho w pierwszym filmie przygotowywanym specjalnie dla Internetu – 40-minutowym dramacie przygodowym Eugenia Zanettiego The Quantum Project (2000) z Johnem Cleese. W amerykańsko-francuskiej komedii Cecil B. Demented (2000) wcielił się tu w tytułową rolę terrorysty – zdeklarowanego przeciwnika Hollywoodu, który porywa znaną aktorkę (Melanie Griffith), aby ogłosić światu swoje przesłanie. Jednak w latach 2004–2006, grając czarne charaktery w filmach Cold Creek Manor (2003) i Alone in the Dark: Wyspa cienia (Alone in the Dark, 2005), znalazł się na liście najgorszych aktorów roku. W dramacie kryminalnym Lee Danielsa Zawód zabójca (Shadowboxer, 2005) zagrał przestępcę.
Wystąpił jako chłopak Alicii Silverstone, która przyłapała go na zdradzie w teledysku zespołu grupy Aerosmith „Cryin’” (1993). Wziął też udział w wideoklipie grupy Limp Bizkit – „Rollin'” (2000) i Britney Spears „Everytime” (2004).
Był na okładkach „Interview” (w maju 1993), „Smash Hits” (w kwietniu 1994), „Details” (w styczniu 1995), „SKY” (w czerwcu 1995), „Mondo Uomo” (maj/czerwiec 1997), „The New York Times Style” (we wrześniu 2010), „VMan” (w listopadzie 2010), „Vogue L’Uomo” (w edycji włoskiej w lutym 2011), „Safari” (w maju 2011) i „Telegraph Men’s Style” (jesień-zima 2011). Pojawił się w telewizyjnych i prasowych reklamach Blu-Cigs, elektronicznej firmy papierosów. Jednak pomimo zdiagnozowano rozedmy przyznał w listopadzie 2013, że nadal regularnie pali papierosy.
W dreszczowcu Tylko teraz (Tomorrow You’re Gone, 2012) zagrał postać byłego skazańca, który nawiązuje romans z byłą gwiazdą porno, ćpunką i poetką (Michelle Monaghan). Jako Jerry Lee Flannigan był protagonistą i narratorem dreszczowca Motelowe życie (The Motel Life, 2012) obok Emilego Hirscha, Dakoty Fanning i Krisa Kristoffersona.
W 2013 był gościem honorowym 6 Off Plus Camera. W dramacie sportowym Embattled (2020) zagrał postać niestabilnego zawodnika MMA Casha „Pogromcę” Boykinsa, wychowanego przez agresywnego ojca. W dreszczowcu sensacyjnym Chucka Russella Paradise City (2022) z Bruce’a Willisa i Johna Travolty został obsadzony w roli Robbiego Cole’a.
Prywatnie jest dobrym znajomym Bena Stillera. Kolekcjonuje używane aparaty fotograficzne.