Karapaks stawonogów jest okrągławy, niemal łysy, o wysklepionej części głowowej, silnie wyniesionym wzgórku ocznym oraz płytkiej i prostej do lekko łukowatej jamce. Ośmioro oczu rozmieszczonych jest na planie szerszym niż dłuższym, prawie czworokątnym. Nadustek nie występuje. Szczękoczułki mają długie pazury jadowe i do kilkunastu zębów na każdej z krawędzi bruzdy, nie mają natomiast rastellum. Na kwadratowawej wardze dolnej drobne guzki (kuspule) ograniczone są do przedniej krawędzi i bywa ich od 20 do 70. Dłuższe niż szersze szczęki cechują się silnie wydłużonymi, stożkowatymi płatami przednimi w częściach przednio-bocznych oraz obecnością 20–80 kuspuli w połowie przednio-bocznej. Sternum jest nieco szersze niż dłuższe, sercowate, oddzielone od wargi bruzdą wąską pośrodku i szerszą po bokach. Nad biodrami brak cienkich szczecinek wielowarstwowych o rozszerzonych szczytach.
Odnóża są długie i dość smukłe, acz pierwsza para jest trochę grubsza niż pozostałe. Kolców na odnóżach samca brak, u samicy są zaś nieliczne. Nie występują na odnóżach przypazurkowe kępki włosków ani skopule. Występują natomiast szczecinki maczugowate. W odsiebnej trzeciej części stóp pary pierwszej i drugiej obecne są pseudoskopule. U samców nieliczne trichobotria nitkowate obecne są na goleniach, nadstopiach i stopach. Pazurki górne są długie, zaopatrzone na spodzie w pojedynczy, długi ząbek. Pazurków dolnych u samców brak całkowicie, u samic zaś obecne są tylko na stopach pierwszej pary. U samców większości gatunków golenie pierwszej pary mają w części przednio-bocznej hak (apofizę) w formie pojedynczej ostrogi i grupki kilkunastu kolców w dwóch równoległych szeregach.
Opistosoma (odwłok) jest owalna, nieowłosiona, z wierzchu opatrzona maczugowatymi szczecinkami. Kądziołki przędne pary tylno-bocznej są dobrze wykształcone, trójczłonowe, a pary tylno-środkowej zdrobniałe, w połowie tak długie jak pierwszy człon tylno-bocznych.
Genitalia samicy wyróżniają się na tle rodziny grzybkowatymi spermatekami o rurkowatej szyjce i szeroko-kulistawej główce, bez wklęśnięcia na zbiorniczku.
Samcze nogogłaszczki cechują się płytką bruzdą na spodzie odsiebnej części goleni, podzielonym zesklerotyzowaną bruzdką na dwa różnych rozmiarów płaty i pozbawionym apofizy tylno-bocznej cymbium oraz podługowato-gruszkowatym bulbusem. Sam embolus jest krótszy niż pięciokrotność długości tegulum, pośrodkowo zakrzywiony, ku szczytowi zwężony, wyposażony w kil grzbietowy i trójkątny ząbek przedwierzchołkowy.
Pająki te zasiedlają wierzchnią warstwę gleby w wilgotnych lasach równikowych, zarówno nizinnych, jak i górskich, osiągając rzędne 3400 m n.p.m. Podobnie jak inne Paratropididae stosują kamuflaż, oblepiając się cząstkami podłoża.
Wg wyników analiz filogenetycznych Peñaherrery-R. i innych z 2025 roku przedstawiciele rodzaju tworzą wraz z Yamaratropisgrupę siostrzaną dla Anisaspoides, a wszystkie te trzy rodzaju tworzą klad siostrzany względem rodzaju Allpanuna.
Przypisy
123456789101112Carlos Perafán, William Galvis, Fernando Pérez-Miles.The first Paratropididae (Araneae, Mygalomorphae) from Colombia: new genus, species and records.„ZooKeys”.830,s.1–31,2019. DOI: 10.3897/zookeys.830.31433.
123Naila Amanda S. Santos, Joao Pedro C. Gomes, Marlus Queiroz Almeida, Jose Wellington de Morais, Rogerio Bertani.Three new species of Paratropis Simon, 1889 (Araneae: Mygalomorphae: Paratropididae) from Brazil and Colombia.„Journal of Arachnology”.52(3),s.234–250,2025. DOI: 10.1636/JoA-S-23-014.
123456789101112Pedro Peñaherrera-R., Duniesky Ríos-Tamayo, Roberto J. León-E., Bastian Drolshagen, Danniella Sherwood.On encrusted soil and mud: a preliminary phylogenetic analysis of the mud spider family Paratropididae Simon, 1889 (Araneae: Mygalomorphae) brings to light new species and genera.„Invertebrate Zoology”.22(4),s.662–717,2025. DOI: 10.15298/invertzool.22.4.10.
