Wieś położona jest na Pomorzu Zachodnim, około 70 km na wschód od Szczecina i około 4 km na zachód od centrum miasta powiatowego Łobez, opodal płynie rzeka Rega.
Historia
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1348 i nosi ona nazwę villa Vnym. Miejscowość była lennem rodu Borcke. Wśród właścicieli byli, administrator powiatu Franz Joachim von Borcke (1631-1692) i jego syn, urzędnik państwowy Franz Heinrich von Borcke (ur. ok. 1675, zm. 1739). W 1799 roku Unheim został zastawiony na 50 lat. Zastawnikiem był też członek rodziny Borcke, jak np. starosta powiatu Ernst August Philipp von Borcke w latach 1801–1803. W 1849 roku majątek Unheim został wykupiony, ale ostatecznie sprzedany rodzinie Borcke w 1870 roku. Nabywcą był Ludwig von Lockstedt, który wkrótce został starostą powiatu Regenwalde. W 1925 roku gmina liczyła 152 mieszkańców w 29 gospodarstwach domowych, w 1933 roku – 131 mieszkańców, a w 1939 roku – 108 mieszkańców. W latach 1818–1945 miejscowość administracyjnie należała do Landkreis Regenwalde (powiat Resko) z siedzibą do roku 1860 w Resku, a następnie w Łobzie. Od roku 1945 miejscowość jest w Polsce, a od 1947 nosi polską nazwę Unimie.
Opis miejscowości
Wieś o rodowodzie średniowiecznym położona jest w dolinie w pobliżu Regi. W centrum na wzniesieniu usytuowany był kościół ryglowy z końca XVII w., jeden z najstarszych tego typu na Pomorzu Zachodnim. Śladem dawnych dziejów Unimia jest rezydencja ziemiańska. Dwór w stylu eklektycznym wybudowano w 1893 r. Z rezydencją sąsiaduje park naturalistyczny z 2. poł. XIX w. Wśród wiekowych starodrzew wyróżniają się potężne dęby. Najokazalszy o obwodzie 510 cm. Nad wsią wznosi się widoczna z oddali góra Chełm o wys. 108,2 m n.p.m. Dawni mieszkańcy okolicznych osad w przypadku niebezpieczeństwa chronili się w grodzisku zlokalizowanym nad jez. Dobieszewo. W Unimiu znajduje się nieczynny od 1991 przystanek kolejki wąskotorowej (Stargardzka Kolej Wąskotorowa) otwartej w roku 1896.
53°37′19″N 15°33′53″E/53,621944 15,564722
.jpg)
