Zeloci (gr. ζηλωτής dzelotes; łac. zelotes – zagorzalec, hebr. קנאים kanaim) – żydowskie ugrupowanie polityczno-religijne w rzymskiej Palestynie, odłam faryzeuszy. Stawiali sobie za cel walkę z Rzymianami oraz tymi Żydami, którzy kolaborowali z okupantem.
Stronnictwo uformowało się w północnej Galilei. Założycielem ruchu był w I wieku n.e Juda z Gamais, po raz pierwszy zeloci wystąpili jako zorganizowany ruch w 6 n.e., gdy wzniecili w Galilei bunt przeciwko legatowi Kwiryniuszowi. Ruch prowadził walkę z Rzymianami, wzniecając częste rozruchy i doprowadzając wreszcie do wybuchu wojny żydowskiej, podczas której zniszczono Jerozolimę. Zeloci wierzyli, że przez walkę przyspieszą przyjście Mesjasza. Najbardziej radykalnym odłamem zelotów byli sykariusze.
Zelota stał się w języku polskim rzeczownikiem pospolitym oznaczającym fanatyka religijnego.