İtriyum

Atom numarası 39, atom ağırlığı 88,92 olan, seryum filizlerinde bulunan, gri renkli, 4,6 yoğunluğunda değerli bir elementtir. sembolü Y 'dir. 1787'de Carl Axel Arrhenius tarafından bulunmuştur.

İtriyum

İtriyum neredeyse her zaman nadir toprak minerallerinde lantanit elementleriyle birleşmiş halde bulunur ve doğada asla serbest element olarak bulunmaz. 89Y, tek kararlı izotoptur ve Dünya kabuğunda bulunan tek izotoptur.

İtriyum'un günümüzdeki en önemli kullanım alanı, özellikle LED'lerde kullanılan fosforların bir bileşeni olarak kullanılmasıdır. Tarihsel olarak, bir zamanlar televizyon setlerindeki katot ışın tüplü ekranlardaki kırmızı fosforlarda yaygın olarak kullanılıyordu. İtriyum ayrıca elektrotların, elektrolitlerin, elektronik filtrelerin, lazerlerin, süperiletkenlerin, çeşitli tıbbi uygulamaların üretiminde ve çeşitli malzemelerin özelliklerini geliştirmek için iz elementi olarak kullanılır.

Etimoloji

Bu element, ilk olarak 1787'de kimyager Carl Axel Arrhenius tarafından tanımlanan iterbit mineralinden adını almıştır. Minerali, keşfedildiği İsveç'teki Ytterby köyünün adıyla adlandırdı. Daha sonra iterbitin içindeki kimyasallardan birinin daha önce tanımlanmamış bir element olduğu keşfedilince, elemente mineralin adından esinlenerek itriyum adı verildi.

Karekteristikler

Özellikler

İtriyum, 3. grupta yer alan yumuşak, gümüş metalik, parlak ve yüksek oranda kristal yapılı bir geçiş metalidir. Periyodik eğilimlerden beklendiği gibi, gruptaki selefi skandiyumdan ve 5. periyodun bir sonraki üyesi zirkonyumdan daha az elektronegatiftir. Bununla birlikte, lantanit büzülmesi nedeniyle, gruptaki halefi lutesyumdan da daha az elektronegatiftir. İtriyum, beşinci periyottaki ilk d-blok elementidir.

Saf element, yüzeyinde oluşan koruyucu bir oksit (Y2O3) filminin pasifleştirilmesi nedeniyle, havada kütle halinde nispeten kararlıdır. İtriyum su buharında 750 °C'ye ısıtıldığında bu film 10 μm kalınlığa ulaşabilir. Ancak, ince parçalara ayrıldığında itriyum havada çok kararsızdır; metalin talaşları veya yongaları 400 °C'nin üzerindeki sıcaklıklarda havada tutuşabilir. İtriyum nitrür (YN), metalin azot ortamında 1000 °C'ye ısıtılmasıyla oluşur.

Lantanitlerle Benzerlik

İtriyum'un lantanitlere olan benzerlikleri o kadar güçlüdür ki, element onlarla birlikte nadir toprak elementi olarak gruplandırılmıştır ve doğada her zaman onlarla birlikte nadir toprak minerallerinde bulunur. Kimyasal olarak itriyum, periyodik tablodaki komşusu skandiyumdan daha çok bu elementlere benzemektedir ve fiziksel özellikler atom numarasına göre çizilirse, 64,5 ile 67,5 arasında bir görünür sayıya sahip olur ve bu da onu lantanitler gadolinyum ve erbiyum arasına yerleştirir.

Genellikle reaksiyon sırası bakımından da aynı aralığa düşer ve kimyasal reaktivitesi bakımından terbiyum ve disprozyuma benzer. İtriyum, ağır lantanit iyonlarının 'ittriyum grubu' olarak adlandırılan grubuna boyut olarak o kadar yakındır ki, çözeltide onlardan biriymiş gibi davranır. Lantanitler periyodik tabloda itriyumdan bir sıra daha aşağıda yer alsa da, atom yarıçaplarındaki benzerlik lantanit büzülmesine bağlanabilir.

İtriyumun kimyası ile lantanitlerin kimyası arasındaki birkaç önemli farktan biri, itriyumun neredeyse tamamen üç değerlikli olması, lantanitlerin yaklaşık yarısının ise üçten farklı değerliklere sahip olabilmesidir; yine de, on beş lantanitten sadece dördü için bu diğer değerlikler sulu çözeltide önemlidir. (CeIV, SmII, EuII ve YbII).

Bileşikler ve reaksiyonlar

Solda: Çözünebilir itriyum tuzları karbonatla reaksiyona girerek beyaz itriyum karbonat çökeleği oluşturur. Sağda: İtriyum karbonat, fazla miktarda alkali metal karbonat çözeltisinde çözünür.

Üç değerlikli bir geçiş metali olan itriyum, üç değerlik elektronunun tamamını vererek genellikle +3 oksidasyon durumunda çeşitli inorganik bileşikler oluşturur. İyi bir örnek, altı koordinatlı beyaz bir katı olan itriyum(III) oksittir (Y2O3), diğer adıyla ittriyadır.

İtriyum suda çözünmeyen florür, hidroksit ve oksalat oluştururken, bromür, klorür, iyodür, nitrat ve sülfat formları suda çözünür. Y3+ iyonu, d ve f elektron kabuklarında elektron bulunmaması nedeniyle çözeltide renksizdir.

Su, itriyum ve bileşikleriyle kolayca reaksiyona girerek Y2O3 oluşturur. Konsantre nitrik ve hidroflorik asitler itriyuma hızlı bir şekilde saldırmaz, ancak diğer güçlü asitler saldırır.

İtriyum, halojenlerle yaklaşık 200 °C'nin üzerindeki sıcaklıklarda itriyum(III) florür (YF3), itriyum(III) klorür (YCl3) ve itriyum(III) bromür (YBr3) gibi trihalidler oluşturur. Benzer şekilde, karbon, fosfor, selenyum, silisyum ve kükürtün tamamı yüksek sıcaklıklarda itriyum ile ikili bileşikler oluşturur.

Organoitriyum kimyası, karbon-itriyum bağları içeren bileşiklerin incelenmesidir. Bunlardan birkaçının itriyumun 0 oksidasyon durumunda olduğu bilinmektedir. (+2 durumu klorür eriyiklerinde ve +1 durumu gaz fazındaki oksit kümelerinde gözlemlenmiştir.) Bazı trimerizasyon reaksiyonları, katalizör olarak organoitriyum bileşikleri kullanılarak oluşturulmuştur. Bu sentezlerde, Y2O3 ve konsantre hidroklorik asit ve amonyum klorür'den elde edilen YCl3'ü başlangıç ​​maddesi olarak kullanır.

Haptiklik, merkezi atoma bağlı bir ligandın bitişik atomlar grubunun koordinasyonunu tanımlamak için kullanılan bir terimdir; Yunan harfi eta, η ile gösterilir. İtriyum kompleksleri, karboranil ligandlarının bir d0-metal merkezine η7-haptiklik yoluyla bağlandığı komplekslerin ilk örnekleriydi. Grafit-Y veya grafit-Y2O3 gibi grafit ara katman bileşiklerinin buharlaştırılması, Y@C82 gibi endohedral fullerenlerin oluşmasına yol açar. Elektron dönüş rezonans çalışmaları, Y3+ ve (C82)3− iyon çiftlerinin oluşumunu göstermiştir. Y3C, Y2C ve YC2 karbürleri hidrolize edilerek hidrokarbonlar oluşturabilir.

İzotoplar ve nükleosentez

Güneş Sistemindeki itriyum, çoğunlukla s süreci (≈%72) ile, ancak aynı zamanda r süreci (≈%28) ile de yıldız nükleosentezi yoluyla oluşturulmuştur. r-süreci, süpernova patlamaları sırasında daha hafif elementler tarafından hızlı nötron yakalanmasından oluşur. s-süreci ise titreşen kırmızı dev yıldızların içindeki daha hafif elementlerin yavaş nötron yakalanmasıdır.

Siyah zemin üzerinde kırmızı kenarlı, tanecikli, düzensiz şekilli sarı nokta
Mira, güneş sistemindeki itriyumun çoğunun oluştuğu kırmızı dev yıldız türüne bir örnektir.

İtriyum izotopları, nükleer patlamalarda ve nükleer reaktörlerde uranyumun nükleer fisyonunun en yaygın ürünleri arasındadır. Nükleer atık yönetimi bağlamında, itriyumun en önemli izotopları sırasıyla 58,51 gün ve 64 saat yarı ömürleri olan 91Y ve 90Y'dir. 90Y'nin yarı ömrü kısa olmasına rağmen, uzun ömürlü ana izotopu olan stronsiyum-90 (90Sr) (yarı ömrü 29 yıl) ile seküler bir denge halinde bulunur.

3. grup elementlerinin tamamının atom numarası tektir ve bu nedenle az sayıda kararlı izotopları vardır. Skandiyumun tek bir kararlı izotopu vardır ve itriyumun kendisinin de yalnızca tek bir kararlı izotopu, 89Y, vardır ve bu aynı zamanda doğal olarak bulunan tek izotoptur. Bununla birlikte, lantanit nadir toprak elementleri çift atom numaralı elementler ve birçok kararlı izotop içerir. İtriyum-89'un, kısmen diğer süreçlerle oluşturulan izotopların elektron emisyonu (nötron → proton) yoluyla bozunması için yeterli zaman sağlayan s-süreci nedeniyle, normalde olduğundan daha bol olduğu düşünülmektedir.

Bu kadar yavaş bir süreç, sırasıyla 50, 82 ve 126 nötrona sahip alışılmadık derecede kararlı atom çekirdeklerine sahip, atom kütle numaraları (A = proton + nötron) 90, 138 ve 208 civarında olan izotopları destekleme eğilimindedir. Bu kararlılığın, çok düşük nötron yakalama kesitinden kaynaklandığı düşünülmektedir. Bu kararlılık nedeniyle, bu kütle numaralarına sahip izotopların elektron emisyonu daha az yaygındır ve bu da onların daha yüksek bir bolluğa sahip olmalarına neden olur. 89Y'nin kütle numarası 90'a yakındır ve çekirdeğinde 50 nötron bulunur. En az 32 sentetik itriyum izotopu gözlemlenmiştir ve bunların atom kütle numaraları 76 ile 108 arasında değişir. Bunlardan en az kararlı olanı 25 ms yarı ömrü olan 109Y, en kararlı olanı ise 106,629 gün yarı ömrü olan 88Y'dir. Sırasıyla 58,51 gün, 79,8 saat ve 64 saat yarı ömürleri olan 91Y, 87Y ve 90Y dışında, diğer tüm izotopların yarı ömürleri bir günden az ve çoğunun bir saatten azdır.

Kütle numaraları 88 veya altında olan itriyum izotopları, esas olarak pozitron emisyonu (proton → nötron) yoluyla bozunarak stronsiyum (Z = 38) izotopları oluşturur. Kütle numaraları 90 veya üzerinde olan itriyum izotopları, esas olarak elektron emisyonu (nötron → proton) yoluyla bozunarak zirkonyum (Z = 40) izotopları oluşturur. Kütle numaraları 97 veya üzerinde olan izotopların ayrıca β− gecikmeli nötron emisyonu gibi küçük bozunma yollarına sahip olduğu da bilinmektedir.

İtriyumun kütle numarası 78 ile 102 arasında değişen en az 20 metastabil ("uyarılmış") izomeri vardır. 80Y ve 97Y için birden fazla uyarılma durumu gözlemlenmiştir. Çoğu itriyum izomerinin temel durumlarından daha az kararlı olması beklenirken; 78m, 84m, 85m, 96m, 98m1, 100m, 102mY izomerleri izomerik geçiş yerine beta bozunumuyla bozundukları için temel durumlarından daha uzun yarı ömürleri vardır.

Tarihçe

1787'de yarı zamanlı kimyager Carl Axel Arrhenius, İsveç'in Ytterby köyü yakınlarındaki (şimdi Stockholm Takımadaları'nın bir parçası) eski bir taş ocağında ağır, siyah bir kaya buldu. Yeni keşfedilen tungsten elementini içeren bilinmeyen bir mineral olduğunu düşünerek ona iterbit adını verdi ve analiz için çeşitli kimyagerlere örnekler gönderdi.

Palto giymiş, boynuna fular takmış genç bir adamın siyah beyaz büst resmi. Saçlar sadece hafifçe boyanmış ve gri görünüyor.
Johan Gadolin itriyum oksidi keşfetti.

Turku Kraliyet Akademisi'nden Johan Gadolin, 1789'da Arrhenius'un örneğinde yeni bir oksit (veya "toprak") tespit etti ve analizini 1794'te tamamladı. Anders Gustaf Ekeberg 1797'de bu tanımlamayı doğruladı ve yeni okside itriya adını verdi. Antoine Lavoisier'nin kimyasal elementlerin ilk modern tanımını geliştirmesinden sonraki on yıllarda, toprak elementlerinin elementlerine indirgenebileceğine inanılıyordu; yani yeni bir toprak elementinin keşfi, o toprak elementindeki elementin keşfiyle, bu durumda itriyumun, keşfiyle eşdeğerdi.

Friedrich Wöhler, 1828'de, itriyum klorür olduğuna inandığı uçucu bir klorürü potasyumla reaksiyona sokarak metali ilk izole eden kişi olarak kabul edilir.

1843'te Carl Gustaf Mosander, itriya örneklerinin üç oksit içerdiğini keşfetti: beyaz itriyum oksit (itriya), sarı terbiyum oksit (şaşırtıcı bir şekilde, o zamanlar buna 'erbia' deniyordu) ve pembe renkli erbiyum oksit (o zamanlar buna 'terbia' deniyordu). Dördüncü bir oksit olan iterbiyum oksit, 1878'de Jean Charles Galissard de Marignac tarafından izole edildi. Daha sonra bu oksitlerin her birinden yeni elementler izole edildi ve her elemente, bulundukları taş ocağının yakınındaki Ytterby köyünün adından esinlenerek bir şekilde isim verildi (bkz. iterbiyum, terbiyum ve erbiyum).

Sonraki on yıllarda, "Gadolin'in itriyası"nda yedi yeni metal daha keşfedildi. İtriya'nın bir oksit değil, bir mineral olduğu keşfedildikten sonra, Martin Heinrich Klaproth, Gadolin'in onuruna ona gadolinit adını verdi.

1920'lerin başlarına kadar element için Yt kimyasal sembolü kullanılıyordu, daha sonra Y yaygın olarak kullanılmaya başlandı.

1987 yılında itriyum baryum bakır oksidin yüksek sıcaklık süperiletkenliğine ulaştığı keşfedildi. Bu özelliği sergileyen bilinen ikinci malzemeydi ve azotun (ekonomik açıdan önemli) kaynama noktasının üzerinde süperiletkenliğe ulaşan bilinen ilk malzemeydi.

Oluşum

Beyaz bir zemin üzerinde üç sütun şeklinde kahverengi kristal.
Xenotime kristalleri itriyum içerir.

Bolluk

İtriyum çoğu nadir toprak mineralinde ve bazı uranyum cevherlerinde bulunur, ancak Dünya kabuğunda asla serbest bir element olarak bulunmaz. Dünya kabuğunun yaklaşık 31 ppm'si itriyumdur ve bu nedenle en bol bulunan 43. elementtir.:615  İtriyum toprakta 10 ile 150 ppm (kuru ağırlık ortalaması 23 ppm) arasında ve deniz suyunda 9 ppt konsantrasyonlarında bulunur. Amerikan Apollo Projesi sırasında toplanan ay kaya örneklerinde nispeten yüksek oranda itriyum bulunmuştur.

İtriyum, stronsiyum ve kurşun gibi "kemik arayıcı" olarak kabul edilmez. Normalde, tüm insan vücudunda 0,5 miligram (0,0077 gr) bulunur; insan anne sütü 4 ppm içerir.

İtriyum, yenilebilir bitkilerde 20 ppm ile 100 ppm (taze ağırlık) arasında konsantrasyonlarda bulunabilir ve en yüksek miktarı da lahanadadır. 700 ppm'ye kadar olan miktarlarla, odunsu bitkilerin tohumlarında bilinen en yüksek konsantrasyonlar bulunur.

Nisan 2018 itibarıyla, Japonya'nın küçük Minami-Torishima Adası'ndan (Marcus Adası olarak da bilinir) birkaç yüz kilometre uzaklıktaki derin deniz tabanında çok büyük miktarda nadir toprak elementi rezervinin keşfedildiğine dair haberler vardır. "Scientific Reports" dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre, bu bölge nadir toprak elementleri ve itriyum (REY) açısından "muazzam bir potansiyele" sahip olarak tanımlanmıştır. Çalışmada, "Bu nadir toprak elementleri açısından zengin çamur, muazzam miktarı ve avantajlı mineralojik özellikleri nedeniyle nadir toprak metalleri kaynağı olarak büyük bir potansiyele sahiptir" denilmiştir. Çalışma, 16 milyon kısa tondan fazla (15 milyar kilogram) nadir toprak elementinin "yakın gelecekte kullanılabileceğini" gösterir. Kamera lensleri ve cep telefonu ekranları gibi ürünlerde kullanılan itriyumun (Y) yanı sıra bulunan nadir toprak elementleri arasında öropiyum (Eu), terbiyum (Tb) ve disprosyum (Dy) da bulunur.

Üretim

İtriyum kimyasal olarak lantanitlere benzediği için aynı cevherlerde (nadir toprak minerallerinde) bulunur ve aynı arıtma işlemleriyle çıkarılır. Hafif (LREE) ve ağır nadir toprak elementleri (HREE) arasında küçük bir ayrım kabul edilir, ancak bu ayrım mükemmel değildir. İtriyum, iyon boyutu nedeniyle daha az atom kütlesine sahip olmasına rağmen HREE grubunda yoğunlaşmıştır.

Yüzeyi düzensiz, kirli gri renkte, yaklaşık küp şeklinde bir metal parçası.
Bir parça itriyum. İtriyumu diğer nadir toprak elementlerinden ayırmak zordur.

Nadir toprak elementleri (REE'ler) esas olarak dört kaynaktan gelir:

  • LREE bastnäzit ((Ce, La, vb.)(CO3)F) gibi karbonat ve florür içeren cevherler, diğer 16 REE'nin %99,9'una kıyasla ortalama %0,1 itriyum içerir. 1960'lardan 1990'lara kadar bastnäzit'in ana kaynağı Kaliforniya'daki Mountain Pass nadir toprak elementleri madeniydi ve bu kaynak Amerika Birleşik Devletleri'ni o dönemde en büyük nadir toprak elementleri üreticisi yaptı.

"Bastnäzit" adı aslında bir grup adıdır ve Levinson soneki doğru mineral adlarında kullanılır, örneğin bästnazit-(Y)'de Y baskın bir elementtir.

  • Monazit ((Ce, La, vb.) PO4), çoğunlukla fosfat olup, aşınmış granitin taşınması ve yerçekimiyle ayrışması sonucu oluşan bir kum yatağıdır (ing: placer). Monazit, bir LREE cevheri olarak %2 (veya %3 itriyum içerir. En büyük yataklar 20. yüzyılın başlarında Hindistan ve Brezilya'da bulundu ve bu iki ülke 20. yüzyılın ilk yarısında en büyük itriyum üreticileri oldular. Monazit grubunun Ce baskın üyesi olan monazit-(Ce), en yaygın olanıdır.
  • Xenotime, bir REE fosfatı olup, %60'a kadar itriyum fosfat (YPO4) içeren ana HREE cevheridir. Bu, xenotime-(Y) için geçerlidir. En büyük maden Çin'deki Bayan Obo yatağıdır ve bu yatak Çin'i 1990'larda Mountain Pass madeninin kapanmasından bu yana en büyük HREE ihracatçısı yapmıştır.
  • İyon emici killer veya Longnan killeri, granitin ayrışma ürünleridir ve yalnızca %1 oranında nadir toprak elementleri içerirler. Son cevher konsantresi %8'e kadar itriyum içerebilir. İyon emici killer çoğunlukla Güney Çin'dedir. İtriyum ayrıca samarskit ve fergusonit (ki bunlar aynı zamanda grup isimlerinin kısaltmalarıdır) minerallerinde de bulunur.

Uygulamalar

Tüketici

Kırk sütun halinde oval noktalar, her sütunda 30 nokta yüksekliğinde. Önce kırmızı, sonra yeşil, sonra mavi. Kırmızı sütunlar alttan sadece dört kırmızı noktayla başlar ve sağa doğru her sütunda nokta sayısı artar.
İtriyum, CRT televizyonlarda kırmızı rengi oluşturmak için kullanılan elementlerden biridir.

Renkli televizyon katot ışın tüplerinin kırmızı bileşeni tipik olarak evropiyum (III) katyonu (Eu3+) fosforlarıyla katkılanmış bir itriyum oksit (Y2O3) veya itriyum oksit sülfür (Y2O2S) ana kafesinden yayılır. Kırmızı renk, evropiyumdan yayılırken, itriyum elektron tabancasından enerji toplar ve bunu fosfora iletir. İtriyum bileşikleri, farklı lantanit katyonlarıyla katkılama için ana kafes görevi görebilir. Tb3+, yeşil Işıldama için doping maddesi olarak kullanılabilir. Bu nedenle, itriyum alüminyum garnet (YAG) gibi itriyum bileşikleri fosforlar için kullanışlıdır ve beyaz LED'lerin önemli bir bileşenidir.

İtriyum, gözenekli silisyum nitrür üretiminde sinterleme katkı maddesi olarak kullanılır.

İtriyum bileşikleri, etilen polimerizasyonu için katalizör olarak kullanılır.

Bir metal olarak itriyum, bazı yüksek performanslı buji elektrotlarında kullanılır.

İtriyum, radyoaktif olan toryumun yerine propan lambalarının gaz mantolarında kullanılır.

Garnetler

0,5 santimetre (0,20 in) çapındaki Nd:YAG lazer çubuğu

İtriyum, çok çeşitli sentetik granatların üretiminde kullanılır ve itriya, son zamanlarda önceki kırk yılda anlaşılandan daha karmaşık ve daha uzun menzilli manyetik etkileşimlere sahip olduğu gösterilen çok etkili mikrodalga filtreleri olan itriyum demir granatları (Y3Fe5O12, "YIG") yapmak için kullanılır. İtriyum, demir, alüminyum ve gadolinyum granatlarının (örneğin Y
3(Fe,Al)
5O
12 ve Y
3(Fe,Gd)
5O
12) önemli manyetik özellikleri vardır. YIG, akustik enerji iletimi ve dönüştürme konusunda da oldukça verimlidir. İtriyum alüminyum granat (Y3Al5O12 veya YAG), 8,5 sertliğe sahiptir ve mücevherlerde değerli taş olarak da kullanılır (simulasyon elmas). Seryum katkılı itriyum alüminyum garnet (YAG:Ce) kristalleri, beyaz LED'leri üretmek için fosfor olarak kullanılır.

YAG, itriya, itriyum lityum florür (LiYF4) ve itriyum ortovanadat (YVO4), neodimyum, erbiyum, iterbiyum gibi katkı maddeleriyle birlikte yakın kızılötesi lazerlerde kullanılır. YAG lazerleri yüksek güçte çalışabilir ve metallerin delme ve kesme işlemlerinde kullanılır. Katkılı YAG'ın tek kristalleri normalde Czochralski yöntemi ile üretilir.

Malzeme güçlendirici

Krom, molibden, titanyum ve zirkonyumun tane boyutlarını küçültmek için az miktarda itriyum (%0,1 ila %0,2) kullanılır.

İtriyum, alüminyum ve magnezyum alaşımlarının mukavemetini artırmak için kullanılır.

Alaşımlara itriyum eklenmesi genellikle işlenebilirliği artırır, yüksek sıcaklıkta yeniden kristalleşmeye karşı direnci yükseltir ve yüksek sıcaklık oksidasyonuna karşı direnci önemli ölçüde artırır (aşağıdaki grafit nodülü tartışmasına bakın).

İtriyum, vanadyum ve diğer demir olmayan metallerin oksitlenmesini gidermek için kullanılabilir.

İtriya, mücevherlerde zirkonyumun kübik formunu kararlı yapar.

İtriyum, sünek dökme demirde grafitin pullar yerine küçük topaklar halinde oluşmasını sağlayarak sünekliği ve yorulma direncini artırmak amacıyla topaklaştırıcı olarak incelenmiştir.

Yüksek erime noktalı itriyum oksit, bazı seramik ve cam malzemelerinde darbelere dayanıklılık ve alçak termal genleşme özellikleri kazandırmak için kullanılır. Bu özellikler, bu tür camı kamera lenslerinde kullanışlı yapar.

Tıp

Radyoizotop itriyum-90 (90Y), lenfoma, lösemi, karaciğer, yumurtalık, kolorektal, pankreas ve kemik kanserleri de dahil olmak üzere çeşitli kanser türlerinin tedavisinde kullanılan edotreotid ve ibritumomab tiuxetan gibi ilaçları etiketlemek için kullanılır. Bu yöntem, monoklonal antikorlara yapışarak çalışır; bu antikorlar da kanser hücrelerine bağlanır ve 90Y'den gelen yoğun β-radyasyon yoluyla onları öldürür.

Radyoembolizasyon adı verilen bir teknik, hepatosellüler karsinom ve karaciğer metastazlarının tedavisinde kullanılır. Radyoembolizasyon, az zehirli, hedefe yönelik bir karaciğer kanseri tedavisidir ve 90Y içeren cam veya reçineden yapılmış milyonlarca küçük boncuk kullanır. Radyoaktif mikroküreler, belirli karaciğer tümörlerini/segmentlerini veya loblarını besleyen kan damarlarına doğrudan iletilir. Minimal invaziv bir yöntemdir ve hastalar genellikle birkaç saat sonra taburcu edilebilir. Bu işlem, karaciğerin tamamındaki tümörleri ortadan kaldırmayabilir, ancak bir seferde bir segment veya bir lob üzerinde etki gösterir ve birden fazla işlem gerektirebilir.

Neşterlerden daha hassas kesim yapabilen 90Y'den yapılmış iğneler, omurilikteki ağrı ileten sinirleri kesmek için kullanılmıştır ve 90Y ayrıca, özellikle romatoid artrit gibi rahatsızlıkları olan kişilerde iltihaplı eklemlerin, özellikle dizlerin tedavisinde radyonükleer sinovektomi yapmak için de kullanılır.

Neodimyum katkılı itriyum-alüminyum-garnet lazer, köpeklerde deneysel, robot destekli radikal prostatektomide yan sinir ve doku hasarını azaltmak amacıyla kullanılır ve erbiyum katkılı lazerler kozmetik cilt yenileme için kullanılmaya başlanmıştır.

Süperiletkenler

Saat camı üzerinde koyu gri haplar. Hapların üzerinde aynı malzemeden yapılmış küp şeklinde bir parça.
Bir İtriyum baryum bakır oksit (YBCO) süperiletkeni

İtriyum, 1987 yılında Huntsville'deki Alabama Üniversitesi ve Houston Üniversitesi'nde geliştirilen itriyum baryum bakır oksit (YBa2Cu3O7, diğer adıyla 'YBCO' veya '1-2-3') süperiletkeninin temel bileşenidir. Bu süperiletken, çalışma süperiletkenlik sıcaklığının sıvı azotun kaynama noktasının (77,1 K) üzerinde olması nedeniyle dikkat çekicidir. Sıvı azot, metalik süperiletkenler için gerekli olan sıvı helyumdan daha ucuz olduğundan, uygulamada işletme maliyetleri daha azdır.

Gerçek süperiletken malzeme, genellikle YBa2Cu3O7–d şeklinde yazılır; burada süperiletkenlik için d 'nin 0,7'den küçük olması gerekir. Bunun nedeni hala net değildir, ancak boşlukların kristalin yalnızca belirli yerlerinde, bakır oksit düzlemlerinde ve zincirlerinde oluştuğu ve bakır atomlarının kendine özgü bir oksitlenmeye yol açtığı, bunun da bir şekilde süperiletken davranışa neden olduğu bilinmektedir.

Alçak sıcaklık süperiletkenlik teorisi, 1957'deki BCS teorisinden beri iyi anlaşılmıştır. Bu teori, kristal kafesteki iki elektron arasındaki etkileşimin bir özelliğine dayanır. Bununla birlikte, BCS teorisi yüksek sıcaklık süperiletkenliğini açıklamamaktadır ve kesin mekanizması hala bilinmemektedir. Bilinen şey, süperiletkenliğin oluşması için bakır oksit malzemelerinin bileşiminin hassas şekilde kontrol edilmesi gerektiğidir.

Bu süperiletken, siyah ve yeşil, çok kristalli, çok fazlı bir mineraldir. Araştırmacılar, pratik bir yüksek sıcaklık süperiletkeni geliştirmek umuduyla, bu elementlerin alternatif bileşimleri olan perovskitler denilen malzeme sınıfını incelemektedirler.

Lityum Piller

İtriyum, bazı Lityum demir fosfat pillerin (LFP) katotlarında az miktarlarda kullanılır ve bu piller genellikle LiFeYPO4 kimyası veya LYP olarak adlandırılır. Lityum demir fosfata benzer şekilde, LYP piller yüksek enerji yoğunluğu, iyi güvenlik ve uzun ömür sunar. Ancak LYP, özellikle yüksek sıcaklıklarda ve yüksek şarj/deşarj akımında katodun fiziksel yapısını koruyarak daha yüksek katot kararlılığı verir ve pil ömrünü uzatır. LYP piller, sabit uygulamalarda (şebeke dışı güneş enerjisi sistemleri), elektrikli araçlarda (bazı otomobiller) ve LFP pillere benzer diğer uygulamalarda (denizaltılar, gemiler) kullanılır, ancak genellikle daha iyi güvenlik ve çevrim ömrüne sahiptir. LYP hücrelerin esasen LFP ile aynı 3,25 V'luk nominal gerilimi vardır, ancak maksimum şarj gerilimi 4,0 V'tur ve şarj ve deşarj özellikleri çok benzerdir.

Diğer uygulamalar

2009 yılında, Oregon Eyalet Üniversitesi'nden Profesör Mas Subramanian ve çalışma arkadaşları, itriyumu manganez ile birleştirilerek yoğun mavi, zehirli olmayan, asal, solmaya dayanıklı bir pigment olan YInMn mavisi oluşturulabileceğini keşfettiler. Bu, 200 yıldır keşfedilen ilk yeni mavi pigmenttir.

Önlemler

İtriyum, insanlar, hayvanlar ve bitkiler için oldukça zehirli olabilir. İtriyumun suda çözünen bileşikleri hafif zehirli olarak kabul edilirken, çözünmeyen bileşikleri zehirli değildir. Hayvanlarda yapılan deneylerde, itriyum ve bileşikleri akciğer ve karaciğer hasarına neden olmuştur, ancak zehirlilik farklı itriyum bileşiklerinde değişiklik gösterir. Sıçanlarda, itriyum sitratın solunması akciğer ödemine ve nefes darlığına neden olurken, itriyum klorürün solunması karaciğer ödemine, plevral efüzyonlara ve akciğer hiperemisine neden olmuştur.

İnsanlarda itriyum bileşiklerine maruz kalma akciğer hastalığına neden olabilir. Havada bulunan itriyum öropiyum vanadat tozuna maruz kalan işçilerde hafif göz, cilt ve üst solunum yolu tahrişi görülmüştür; ancak bu durum itriyumdan ziyade vanadyum içeriğinden kaynaklanıyor olabilir. İtriyum bileşiklerine akut maruz kalma nefes darlığı, öksürük, göğüs ağrısı ve siyanoza neden olabilir. İş Güvenliği ve Sağlığı İdaresi (OSHA), işyerlerinde itriyum maruziyetini 8 saatlik bir iş gününde 1 mg/m3 (5,8×10-10 oz/cu in) ile sınırlandırmıştır. Ulusal İş Güvenliği ve Sağlığı Enstitüsü (NIOSH) tarafından önerilen maruz kalma limiti (REL), 8 saatlik bir iş günü için 1 mg/m3 (5,8×10-10 oz/cu in)'tür. 500 mg/m3 (2,9×10-7 oz/cu in) seviyelerinde itriyum, yaşam ve sağlık için derhal tehlikelidir. İtriyum tozu son derece yanıcıdır.

Notlar

  1. ↑ Özünde, bir nötron bir proton'a dönüşürken bir elektron ve bir antineutrino yayılır.
  2. ↑ Metastabil izomerler, karşılık gelen uyarılmamış çekirdeğe göre normalden daha yüksek enerji durumlarına sahiptir ve bu durumlar, izomerden bir gama ışını veya dönüşüm elektronu yayılana kadar devam eder. Bunlar, izotopun kütle numarasının yanına 'm' harfi konularak belirtilir.
  3. ↑ İterbit, keşfedildiği köyün adından ve bir mineral olduğunu belirtmek için eklenen -ite ekinden adını almıştır.
  4. ↑ Stwertka 1998, s. 115, kimlik tespitinin 1789'da gerçekleştiğini söyler ancak duyurunun ne zaman yapıldığı konusunda sessiz kalır. Van der Krogt 2005 ise Gadolin'in 1794 tarihli orijinal yayınını kaynak gösterir.
  5. ↑ Toprak elementlerine -a eki verilirken, yeni elementlere genellikle -iyum eki verilir.
  6. ↑ YBCO için Tc değeri 93 K, azotun kaynama noktası ise 77 K'dir.
  7. ↑ Emsley 2001, s. 497'de "Europium (III) ile katkılanmış itriyum oksisülfür, renkli televizyonlarda standart kırmızı bileşen olarak kullanılıyordu" demektedir ve Jackson ve Christiansen (1993), Gupta ve Krishnamurthy'de alıntılandığı üzere, tek bir TV ekranı üretmek için 5-10 g itriyum oksit ve 0,5-1 g europium oksit gerektiğini belirtmektedir.

Kaynakça

  1. ↑ "www.chemicool.com". 15 Temmuz 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Aralık 2011.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Cotton, Simon A. (15 Mart 2006). "Scandium, Yttrium & the Lanthanides: Inorganic & Coordination Chemistry". Encyclopedia of Inorganic Chemistry. doi:10.1002/0470862106.ia211. ISBN 978-0-470-86078-6.
  3. ↑ KU Leuven, Materials Engineering Dept. (1 Haziran 2018). "Yttrium – MTM KU Leuven Periodic Table". KU Leuven. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2025.
  4. ↑ Pubchem. "Electronegativity in the Periodic Table of Elements". Pubchem. 5 Aralık 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2025.
  5. 1 2 Greenwood 1997, s. 946
  6. 1 2 Hammond, C. R. (1985). "Yttrium" (PDF). The Elements. Fermi Ulusal Hızlandırıcı Laboratuvarı. ss. 4-33. ISBN 978-0-04-910081-7. 26 Haziran 2008 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ağustos 2008.
  7. ↑ The electronegativity of both scandium and yttrium are between europium and gadolinium.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Daane 1968, s. 817
  9. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Lide, David R., (Ed.) (2 Temmuz 2008). "Yttrium". CRC Handbook of Chemistry and Physics. 4. New York: CRC Press. s. 41. ISBN 978-0-8493-0488-0.
  10. ↑ Connelly N G; Damhus T; Hartshorn R M; Hutton A T, (Ed.) (2005). Nomenclature of Inorganic Chemistry: IUPAC Recommendations 2005 (PDF). RSC Publishing. s. 51. ISBN 978-0-85404-438-2. 4 Mart 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 17 Aralık 2007.
  11. 1 2 Emsley 2001, s. 498
  12. ↑ Daane 1968, s. 810.
  13. ↑ Daane 1968, s. 815.
  14. ↑ Greenwood 1997, s. 945
  15. ↑ Greenwood 1997, s. 1234
  16. ↑ Greenwood 1997, s. 948
  17. ↑ Greenwood 1997, s. 947
  18. 1 2 3 4 5 6 7 "Occupational Safety and Health Guideline for Yttrium and Compounds". Amerika Birleşik Devletleri İş Sağlığı ve Güvenliği İdaresi. 11 Ocak 2007. 2 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ağustos 2008. (kamu malı metin)
  19. ↑
  20. 1 2 3 Schumann, Herbert; Fedushkin, Igor L. (2006). "Scandium, Yttrium & The Lanthanides: Organometallic Chemistry". Encyclopedia of Inorganic Chemistry. doi:10.1002/0470862106.ia212. ISBN 978-0-470-86078-6.
  21. ↑ Mikheev, Nikolai B.; Auerman, L. N.; Rumer, Igor A.; Kamenskaya, Alla N.; Kazakevich, M. Z. (1992). "The anomalous stabilisation of the oxidation state 2+ of lanthanides and actinides". Russian Chemical Reviews. 61 (10). ss. 990-998. Bibcode:1992RuCRv..61..990M. doi:10.1070/RC1992v061n10ABEH001011.
  22. ↑ Kang, Weekyung; E. R. Bernstein (2005). "Formation of Yttrium Oxide Clusters Using Pulsed Laser Vaporization". Bull. Korean Chem. Soc. 26 (2). ss. 345-348. doi:10.5012/bkcs.2005.26.2.345.
  23. ↑ Turner, Francis M. Jr.; Berolzheimer, Daniel D.; Cutter, William P.; Helfrich, John (1920). The Condensed Chemical Dictionary. New York: Chemical Catalog Company. ss. 492. Erişim tarihi: 12 Ağustos 2008. Yttrium chloride.
  24. ↑ Spencer, James F. (1919). The Metals of the Rare Earths. New York: Longmans, Green, and Co. ss. 135. Erişim tarihi: 12 Ağustos 2008. Yttrium chloride.
  25. ↑ Pack, Andreas; Sara S. Russell; J. Michael G. Shelley; Mark van Zuilen (2007). "Geo- and cosmochemistry of the twin elements yttrium and holmium". Geochimica et Cosmochimica Acta. 71 (18). ss. 4592-4608. Bibcode:2007GeCoA..71.4592P. doi:10.1016/j.gca.2007.07.010.
  26. 1 2 3 4 Greenwood 1997, s. 12–13
  27. ↑ Ben J., Tickner; Graeme J., Stasiuk; Simon B., Duckett; Goran, Angelovski (23 Temmuz 2020). "The use of yttrium in medical imaging and therapy: historical background and future perspectives". Chemical Society Reviews. 49 (17). ss. 6169-6185. doi:10.1039/C9CS00840C. PMID 32701076.
  28. 1 2 3 4 5 6 7 Alejandro A. Sonzogni (Database Manager), (Ed.) (2008). "Chart of Nuclides". Upton, New York: National Nuclear Data Center, Brookhaven National Laboratory. 21 Temmuz 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Eylül 2008.
  29. ↑ Kondev, F.G.; Wang, M.; Huang, W.J.; Naimi, S.; Audi, G. (1 Mart 2021). "The NUBASE2020 evaluation of nuclear physics properties *". Chinese Physics C. 45 (3). s. 030001. Bibcode:2021ChPhC..45c0001K. doi:10.1088/1674-1137/abddae. ISSN 1674-1137.
  30. 1 2 Şablon:NUBASE 2003
  31. 1 2 3 4 Van der Krogt 2005
  32. 1 2 Emsley 2001, p. 496
  33. ↑ Gadolin 1794
  34. ↑ Greenwood 1997, s. 944
  35. ↑ Marshall, James L. Marshall; Marshall, Virginia R. Marshall (2015). "Rediscovery of the elements: The Rare Earths–The Beginnings" (PDF). The Hexagon. ss. 41-45. 15 Mayıs 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)30 Aralık 2019.
  36. ↑ Marshall, James L. Marshall; Marshall, Virginia R. Marshall (2015). "Rediscovery of the elements: The Rare Earths–The Confusing Years" (PDF). The Hexagon. ss. 72-77. 15 Mayıs 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)30 Aralık 2019.
  37. ↑ Weeks, Mary Elvira (1956). The discovery of the elements (6cı bas.). Easton, PA: Journal of Chemical Education.
  38. ↑ "Yttrium". The Royal Society of Chemistry. 2020. 25 Temmuz 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ocak 2020.
  39. ↑ Wöhler, Friedrich (1828). "Ueber das Beryllium und Yttrium". Annalen der Physik. 89 (8). ss. 577-582. Bibcode:1828AnP....89..577W. doi:10.1002/andp.18280890805. 8 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Ocak 2026.
  40. ↑ Heiserman, David L. (1992). "Element 39: Yttrium". Exploring Chemical Elements and their Compounds. New York: TAB Books. pp. 150–152. 0-8306-3018-X.
  41. ↑ Heiserman, David L. (1992). "Carl Gustaf Mosander and his Research on rare Earths". Exploring Chemical Elements and their Compounds. New York: TAB Books. s. 41. ISBN 978-0-8306-3018-9.
  42. ↑ Mosander, Carl Gustaf (1843). "Ueber die das Cerium begleitenden neuen Metalle Lathanium und Didymium, so wie über die mit der Yttererde vorkommen-den neuen Metalle Erbium und Terbium". Annalen der Physik und Chemie (Almanca). 60 (2). ss. 297-315. Bibcode:1843AnP...136..297M. doi:10.1002/andp.18431361008. 8 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Ocak 2026.
  43. ↑ "Ytterbium". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, Inc. 2005.
  44. 1 2 Stwertka 1998, p. 115.
  45. ↑ Coplen, Tyler B.; Peiser, H. S. (1998). "History of the Recommended Atomic-Weight Values from 1882 to 1997: A Comparison of Differences from Current Values to the Estimated Uncertainties of Earlier Values (Technical Report)". Pure Appl. Chem. 70 (1). ss. 237-257. doi:10.1351/pac199870010237. 8 Şubat 2024 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Ocak 2026.
  46. ↑ Dinér, Peter (Şubat 2016). "Yttrium from Ytterby". Nature Chemistry (İngilizce). 8 (2). s. 192. Bibcode:2016NatCh...8..192D. doi:10.1038/nchem.2442. ISSN 1755-4349. PMID 26791904.
  47. 1 2 3 4 Wu, M. K.; ve diğerleri. (1987). "Superconductivity at 93 K in a New Mixed-Phase Y-Ba-Cu-O Compound System at Ambient Pressure". Physical Review Letters. 58 (9). ss. 908-910. Bibcode:1987PhRvL..58..908W. doi:10.1103/PhysRevLett.58.908. PMID 10035069.
  48. ↑ "yttrium". Lenntech. 10 Ocak 2026 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ağustos 2008.
  49. 1 2 3 4 Emsley 2001, p. 497
  50. ↑ MacDonald, N. S.; Nusbaum, R. E.; Alexander, G. V. (1952). "The Skeletal Deposition of Yttrium". Journal of Biological Chemistry. 195 (2). ss. 837-841. doi:10.1016/S0021-9258(18)55794-X. PMID 14946195.
  51. 1 2 3 4 5 Emsley 2001, s. 495
  52. ↑ Yutaro, Takaya; Kazutaka, Yasukawa; Takehiro, Kawasaki; Koichiro, Fujinaga; Junichiro, Ohta; Yoichi, Usui (10 Nisan 2018). "The tremendous potential of deep-sea mud as a source of rare-earth elements". Scientific Reports. 8 (1). Bibcode:2018NatSR...8.5763T. doi:10.1038/s41598-018-23948-5. PMC 5893572 Özgürce erişilebilir. PMID 29636486.
  53. ↑ Takaya et a., Yutaro (10 Nisan 2018). "The tremendous potential of deep-sea mud as a source of rare-earth elements". Scientific Reports. 8 (5763). Bibcode:2018NatSR...8.5763T. doi:10.1038/s41598-018-23948-5. PMC 5893572 Özgürce erişilebilir. PMID 29636486.
  54. ↑ "Treasure island: Rare metals discovery on remote Pacific atoll is worth billions of dollars". Fox News. 19 Nisan 2018. 25 Eylül 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi.
  55. ↑ U.S. Geological Survey (6 Kasım 2014). "The Rare-Earth Elements—Vital to Modern Technologies and Lifestyles" (PDF). U.S. Geological Survey (USGS). 19 Ocak 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 16 Ağustos 2025.
  56. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Morteani, Giulio (1991). "The rare earths; their minerals, production and technical use". European Journal of Mineralogy. 3 (4). ss. 641-650. Bibcode:1991EJMin...3..641M. doi:10.1127/ejm/3/4/0641. 24 Ekim 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Ocak 2026.
  57. ↑ Kanazawa, Yasuo; Kamitani, Masaharu (2006). "Rare earth minerals and resources in the world". Journal of Alloys and Compounds. Cilt 408–412. ss. 1339-1343. doi:10.1016/j.jallcom.2005.04.033.
  58. 1 2 3 4 5 Naumov, A. V. (2008). "Review of the World Market of Rare-Earth Metals". Russian Journal of Non-Ferrous Metals. 49 (1). ss. 14-22. doi:10.1007/s11981-008-1004-6. 4 Ocak 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi15 Ocak 2026.
  59. ↑ "Mindat.org - Mines, Minerals and More". www.mindat.org. 22 Nisan 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Ocak 2026.
  60. 1 2 Burke, Ernst A.J. (2008). "The use of suffixes in mineral names" (PDF). Elements. 4 (2). s. 96. 19 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)7 Aralık 2019.
  61. 1 2 "International Mineralogical Association - Commission on New Minerals, Nomenclature and Classification". 10 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ekim 2018.
  62. 1 2 3 Stwertka 1998, p. 116
  63. ↑ "Monazite-(Ce): Mineral information, data and localities". www.mindat.org. 20 Aralık 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Kasım 2019.
  64. ↑ "Xenotime-(Y): Mineral information, data and localities". www.mindat.org. 22 Kasım 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi.
  65. ↑ Zheng, Zuoping; Lin Chuanxian (1996). "The behaviour of rare-earth elements (REE) during weathering of granites in southern Guangxi, China". Chinese Journal of Geochemistry. 15 (4). ss. 344-352. Bibcode:1996Geoch..15..344Z. doi:10.1007/BF02867008.
  66. 1 2 Daane 1968, s. 818
  67. ↑ V., Tucureanu; A., Matei; A.M., Avram (7 Ekim 2015). "Synthesis and characterization of YAG:Ce phosphors for white LEDs". Opto-Electronics Review. 23 (4). s. 38. Bibcode:2015OERv...23...38T. doi:10.1515/oere-2015-0038.
  68. ↑
  69. ↑ Carley, Larry (Aralık 2000). "Spark Plugs: What's Next After Platinum?". Counterman. 1 Mayıs 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi7 Eylül 2008.
  70. ↑
  71. ↑ Jaffe, H. W. (1951). "The role of yttrium and other minor elements in the garnet group" (PDF). American Mineralogist. ss. 133-155. 20 Şubat 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF)26 Ağustos 2008.
  72. ↑ Princep, Andrew J.; Ewings, Russell A.; Boothroyd, Andrew T. (14 Kasım 2017). "The full magnon spectrum of yttrium iron garnet". Quantum Materials. 2 (1). s. 63. arXiv:1705.06594 Özgürce erişilebilir. Bibcode:2017npjQM...2...63P. doi:10.1038/s41535-017-0067-y.
  73. ↑ Vajargah, S. Hosseini; Madaahhosseini, H.; Nemati, Z. (2007). "Preparation and characterization of yttrium iron garnet (YIG) nanocrystalline powders by auto-combustion of nitrate-citrate gel". Journal of Alloys and Compounds. 430 (1–2). ss. 339-343. doi:10.1016/j.jallcom.2006.05.023.
  74. ↑
  75. ↑ GIA Gem Reference Guide. Gemological Institute of America. 1995. ISBN 978-0-87311-019-8.
  76. ↑ Kiss, Z. J.; Pressley, R. J. (1966). "Crystalline solid lasers". Proceedings of the IEEE. 54 (10). ss. 1474-86. Bibcode:1966IEEEP..54.1236K. doi:10.1109/PROC.1966.5112. PMID 20057583.
  77. ↑ Kong, J.; Tang, D. Y.; Zhao, B.; Lu, J.; Ueda, K.; Yagi, H.; Yanagitani, T. (2005). "9.2-W diode-pumped Yb:Y2O3 ceramic laser". Applied Physics Letters. 86 (16). s. 116. Bibcode:2005ApPhL..86p1116K. doi:10.1063/1.1914958.
  78. ↑ Tokurakawa, M.; Takaichi, K.; Shirakawa, A.; Ueda, K.; Yagi, H.; Yanagitani, T.; Kaminskii, A. A. (2007). "Diode-pumped 188 fs mode-locked Yb3+:Y2O3 ceramic laser". Applied Physics Letters. 90 (7). s. 071101. Bibcode:2007ApPhL..90g1101T. doi:10.1063/1.2476385.
  79. ↑ Golubović, Aleksandar V.; Nikolić, Slobodanka N.; Gajić, Radoš; Đurić, Stevan; Valčić, Andreja (2002). "The growth of Nd: YAG single crystals". Journal of the Serbian Chemical Society. 67 (4). ss. 91-300. doi:10.2298/JSC0204291G.
  80. ↑ "Yttrium". Periodic Table of Elements: LANL. Los Alamos National Security.
  81. ↑ Berg, Jessica. "Cubic Zirconia". Emporia Devlet Üniversitesi. 24 Eylül 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ağustos 2008.
  82. ↑ Adams, Gregory P.; ve diğerleri. (2004). "A Single Treatment of Yttrium-90-labeled CHX-A''–C6.5 Diabody Inhibits the Growth of Established Human Tumor Xenografts in Immunodeficient Mice". Cancer Research. 64 (17). ss. 6200-6206. doi:10.1158/0008-5472.CAN-03-2382. PMID 15342405.
  83. ↑ Khairuddin, Memon; Robert J, Lewandowski; Laura, Kulik; Ahsun, Riaz; Mary F, Mulcahy; Riad, Salem (21 Ekim 2011). "Radioembolization for primary and metastatic liver cancer". Seminars in Radiation Oncology. 21 (4). ss. 294-302. doi:10.1016/j.semradonc.2011.05.004. PMC 3221012 Özgürce erişilebilir. PMID 21939859.
  84. ↑ Salem, R; Lewandowski, R. J (2013). "Chemoembolization and Radioembolization for Hepatocellular Carcinoma". Clinical Gastroenterology and Hepatology. 11 (6). ss. 604-611. doi:10.1016/j.cgh.2012.12.039. PMC 3800021 Özgürce erişilebilir. PMID 23357493.
  85. ↑ Fischer, M.; Modder, G. (2002). "Radionuclide therapy of inflammatory joint diseases". Nuclear Medicine Communications. 23 (9). ss. 829-831. doi:10.1097/00006231-200209000-00003. PMID 12195084.
  86. ↑ Gianduzzo, Troy; Colombo, Jose R. Jr.; Haber, Georges-Pascal; Hafron, Jason; Magi-Galluzzi, Cristina; Aron, Monish; Gill, Inderbir S.; Kaouk, Jihad H. (2008). "Laser robotically assisted nerve-sparing radical prostatectomy: a pilot study of technical feasibility in the canine model". BJU International. 102 (5). ss. 598-602. doi:10.1111/j.1464-410X.2008.07708.x. PMID 18694410.
  87. ↑ "Yttrium Barium Copper Oxide – YBCO". Imperial College. 12 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Aralık 2009.
  88. ↑ "LiFeYPO4 Battery" (Lehçe). 11 Mayıs 2025. 12 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2025.
  89. ↑ "Differences Between LiFeYPO4 and LiFePO4" (Lehçe). 11 Mayıs 2025. 12 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ağustos 2025.
  90. ↑ "40Ah Thunder Sky Winston LiFePO4 Battery WB-LYP40AHA". www.evlithium.com. 15 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mayıs 2021.
  91. ↑ "Lithium Yttrium Iron Phosphate Battery". Medium. 22 Ağustos 2013. 12 Ekim 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Temmuz 2019.
  92. ↑ "CDC – NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards – Yttrium". www.cdc.gov. 20 Aralık 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Kasım 2015.

Biblioğrafya

  • Daane, A. H. (1968). "Yttrium". Hampel, Clifford A. (Ed.). The Encyclopedia of the Chemical Elements. New York: Reinhold Book Corporation. ss. 810-821. LCCN 68029938. OCLC 449569. 
  • Emsley, John (2001). "Yttrium". Nature's Building Blocks: An A–Z Guide to the Elements. Oxford, England, UK: Oxford University Press. ss. 495-498. ISBN 978-0-19-850340-8. 
  • Gadolin, Johan (1794). "Undersökning af en svart tung Stenart ifrån Ytterby Stenbrott i Roslagen". Kongl. Vetenskaps Academiens Nya Handlingar. Cilt 15. ss. 137-155. 
  • Greenwood, N. N.; Earnshaw, A. (1997). Chemistry of the Elements (2ci bas.). Oxford: Butterworth-Heinemann. ISBN 978-0-7506-3365-9. 
  • Gupta, C. K.; Krishnamurthy, N. (2005). "Ch. 1.7.10 Phosphors" (PDF). Extractive metallurgy of rare earths. CRC Press. ISBN 978-0-415-33340-5. 23 Haziran 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). 
  • Stwertka, Albert (1998). "Yttrium". Guide to the Elements (Revised bas.). Oxford University Press. ss. 115-116. ISBN 978-0-19-508083-4. 
  • van der Krogt, Peter (5 Mayıs 2005). "39 Yttrium". Elementymology & Elements Multidict. 25 Eylül 2025 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2008.