Georges Lonque (Gent, 8 november 1900 – Brussel, 3 maart 1967) was een Belgisch componist, muziekpedagoog, dirigent en violist. Hij was een zoon van de componist, muziekpedagoog en altviolist Séraphin Lonque en de oudere broer van de componist, muziekpedagoog en pianist Armand Lonque.
Lonque kreeg zijn eerste muziekles van zijn vader, die onder anderen docent voor altviool aan het Koninklijk Conservatorium Gent was. Hij studeerde al op 11-jarige leeftijd aan het Koninklijk Conservatorium Gent bij Oscar Roels (solfège), Johan Smit (viool), Albert Zimmer (kamermuziek), Léon Moeremans (harmonie en contrapunt) en Emile Mathieu en Martin Lunssens (fuga). In 1927 won hij de Emile Mathieu-prijs voor zijn Sonate in Fis-majeur voor viool en piano. In de jaren 1927 en 1929 was hij deelnemer aan de Prix de Rome wedstrijd en kreeg een 2e prijs voor de cantate Antigone.
Met een studiebeurs van de Belgische regering kon hij een studiereis door Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk maken en kwam zo in contact met de componisten Richard Strauss, Robert Heger (1886-1978) en Gabriel Pierné.
Als violist was hij verbonden aan het orkest van de Koninklijke Opera in Gent (1914-1932). Hij was in 1935 oprichter van het Foyer de la Musique de Chambre en dirigeerde tijdens de Tweede Wereldoorlog de Gentse Operaconcerten.
Lonque was verbonden aan het Koninklijk Conservatorium Gent als instructeur (monitor) (1924), repetitor voor solfège (1927-1930) en docent voor harmonieleer (1932-1965). Hij was eveneens vanaf 1938 als opvolger van Karel De Sutter directeur van de stedelijke muziekacademie in Ronse tot 1965.
Als componist werd hem in 1930 de prijs van de muziekstichting Koningin Elisabeth voor zijn symfonisch gedicht Aura toegekend en in 1937 ontving hij voor zijn Strijkkwartet de prijs van de Maison d'Art uit Brussel. In 1949 werd hem de gouden medaille van de stad Parijs toegekend voor uitvoeringen en publicaties van zijn werk in Frankrijk.