Bestuurder van Gelre
Binnen het bestuur van Gelre nam Moliart een belangrijke positie in. Vanaf 1324 werkte hij als rentmeester voor graaf Reinoud II. Mogelijk oefende hij deze functie zelfs al uit sinds 1318, het jaar dat Reinoud de feitelijke macht overnam in Gelre. Moliart bleef tot eind 1337 aan als rentmeester. Hij had zich sinds 1334 ontwikkeld tot de belangrijkste raad van Reinoud en vanaf 1338 stond hij aan het hoofd van de hertogelijke kanselarij.
Moliart speelde een belangrijke rol bij de ontginning van woeste gronden op de Veluwe, bij Groesbeek en ten zuiden van Goch en in de verdeling van gemene gronden. Hiermee wist hij de inkomsten voor Gelre flink te verhogen, want de gronden werden uitgegeven in ruil voor cijns en andere betalingen. Verder zou hij betrokken zijn geweest bij de bouw van het kasteel Tolhuis in Tiel, dat tussen 1339 en 1356 als dwangburcht werd opgetrokken. Ook verkreeg de graaf meer grip op het voor de houtwinning belangrijke Reichswald, met dank aan Moliart.
Regelmatig werd Moliart belast met diplomatieke taken. Het hertogdom had goede betrekkingen met Engeland en Moliart speelde ook hier een rol in. Verder was hij betrokken bij de contacten met Brabant en Vlaanderen.
Rijkdom
De positie die Moliart innam in Gelres bestuur bezorgde hem niet alleen macht maar ook een enorme rijkdom. Zijn bezittingen concentreerden zich vooral in en rond Nijmegen. Hij kreeg verder het levenslange vruchtgebruik van het landsheerlijk hof te Nergena en verwierf in Weurt een grote pachthoeve die afkomstig was van de abdij Mariënweerd. Dankzij zijn afkomst uit Zaltbommel had hij ook nog bezittingen in die stad. Tot slot verkreeg hij inkomsten uit zijn diverse kerkelijke functies.
In Nijmegen liet hij tussen 1332 en 1343 een stadskasteel bouwen, dicht bij de Valkhofburcht. Deze ligging vlakbij het machtscentrum - Reinoud gebruikte de burcht immers steeds meer als landsheerlijke regeringszetel - was niet alleen praktisch, maar gaf Moliart ook status. Het stadskasteel deed in de praktijk dienst als informele kanselarij en waarschijnlijk werd het hertogelijke zegel in dit gebouw bewaard.
Moliart liet zijn rijkdom duidelijk merken en dat wekte jaloezie op bij anderen. Politiek had hij diverse tegenstanders, waarbij zijn relatie met de steeds belangrijker wordende stad Nijmegen tegen hem werkte.
Grip op Reinoud
Moliart was niet alleen de belangrijkste adviseur van hertog Reinoud, maar leek ook steeds meer grip op hem te krijgen. Moliart kreeg het verwijt de hertog te isoleren en hem zelfs weg te houden van zijn echtgenote, de Engelse prinses Eleonora. Volgens de kroniek van tijdgenoot Herman van Herford zou Moliart hebben gezien dat Reinoud zijn verstand verloor, en om de hertog te beschermen, schermde hij hem af van de mensen om hem heen. Het leek Moliart ook verstandiger dat Reinoud en Eleonora geen gemeenschap meer zouden hebben, dus hij hield de twee gescheiden van elkaar. Hij zou daarom zelfs het gerucht hebben verspreid dat Eleonora aan lepra leed. Volgens Van Herford was de 'manzieke' Eleonora woedend op deze aantijging.
De val van Moliart
In 1343 overleed Reinoud. Voor Moliart betekende dit het einde van zijn machtspositie. Hertogin Eleonora nam wraak: zij zette hem gevangen en nam zijn bezittingen in beslag. Moliart werd beschuldigd van zelfverrijking, vriendjespolitiek en misbruik van het hertogelijke zegel. De doodstraf hing zelfs boven zijn hoofd. Tijdens de rechtszaak zou Eleonora haar onschuld hebben aangetoond door uit de kleren te gaan, zodat iedereen kon zien dat ze geen lepra had.
Moliart wist echter te vluchten naar het hertogdom Brabant.
