Jules Emile Lucien Strens (Elsene, 5 december 1892 – Brussel, 19 maart 1971) was een Belgisch componist, dirigent en organist.
Hij was zoon van musicus Jacques Julien Joseph Strens en Marie Louise Dooms, die het kind erkenden bij hun huwelijk op 1 mei 1893.
Zijn studie deed hij aan het Koninklijk Muziek-Conservatorium te Brussel. Als componist was hij autodidact, maar hij liet zich leiden door de raadgevingen van Paul Gilson. Hij speelde viool in het orkest van de Koninklijke Muntschouwburg te Brussel en dirigeerde het orkest van de Association Symphonique de Bruxelles. Later legde hij zich vooral op het orgelspel toe.
Sinds 1926 behoorde hij tot de groep De Synthetisten als leerling van Paul Gilson. Deze groep wilde een Belgische tegenhanger vormen voor de Franse componistengroep Les Six met Darius Milhaud, Arthur Honegger, Francis Poulenc, Georges Auric, Louis Durey en Germaine Tailleferre. De bedoeling was de diverse tendensen in de muziek van die tijd te synthetiseren (samen te laten smelten). De Synthesisten schreven nogal was werken voor harmonieorkest, enerzijds aangespoord door hun leervader en meester Paul Gilson, anderzijds op verzoek van de kapelmeester Arthur Prévost en "zijn" Groot Harmonieorkest van de Belgische Gidsen, destijds het enige beroepsharmonieorkest in België was.
Strens' composities en hij persoonlijk werden diverse keren onderscheiden. Zijn eerste composities waren beïnvloed door de stijl van Richard Strauss, voornamelijk terug te vinden in zijn symfonische variaties Gil Blas. Een dominant element in zijn compositiestijl is het gebruik van polyritmische structuren. Deze techniek is te horen in Danse funambulesque (diverse keren op plaat vastgelegd), Danse tragique en (vanzelfsprekend) in de Rhapsodie polyrythmique.
| Voltooid in | titel | aktes | première | libretto |
|---|---|---|---|---|
| 1937 | Le Chanteur de Naples | |||
| 1941 | La Tragédie d'Agamemnon, op. 32 | |||
| C'est la faute à la lune | B. Mouret | |||
| Quand l'amour veut | Ernest Mouret |