Lou Borrani

Zwitserse familie

Zijn grootvader Valter Luigi Borrani (1861) was afkomstig uit Ascona, in het Italiaanstalige zuidelijke deel van Zwitserland. Die kwam naar Nederland om de armoede in zijn thuisland te ontvluchten en als schoorsteenveger aan de slag te gaan. Zijn vader Louis Joseph Borrani (1893) werd in Schiedam geboren, evenals diens zoon Valter Luigi Borrani (1916) die Lou of Loetje werd genoemd. Lou Borrani behield de Zwitserse nationaliteit. Volgens hem deden hij en zijn familie daarmee hun voordeel tijdens de oorlogsjaren. Doordat Zwitserland neutraal bleef tijdens de Tweede Wereldoorlog, hadden Zwitserse staatsburgers minder te vrezen van de Duitse bezetter. Lou Borrani vervulde in Zwitserland zijn militaire dienstplicht en nam het door zijn grootvader in 1888 opgerichte familiebedrijf V.L. Borrani schoorsteenveger en metselaar in Schiedam over. Het bedrijf werd in 1989 weer overgenomen door Gebr. Van Gelderen uit Vlaardingen.

Eerste voetbaljaren

Borrani debuteerde op zestienjarige leeftijd in het eerste elftal. Het was een debuut in mineur want Hermes DVS verloor de uitwedstrijd tegen koploper Ajax met 8-1 op 4 februari 1934. In het volgende seizoen 1934/35 kreeg hij een vaste plaats in de voorhoede. Borrani speelde meestal als linksbuiten. Zijn sterke wapens waren de voorzet en de hoekschoppen zijn hij met links vanaf de rechterkant nam. Hij scoorde zijn eerste competitiegoal op 23 september 1934 thuis tegen KFC (1-1). Hij werd voor het eerst clubtopscorer in het seizoen 1936/37, met acht treffers. Een jaar later was hij met elf doelpunten opnieuw de meest scorende speler van Hermes DVS dat als laatste eindigde in de Eerste klasse West II. De Schiedamse club moest nacompetitie spelen om zich te handhaven. Hierin eindigde Hermes DVS samen aan kop met SC Emma. De beslissingswedstrijd voor 18.000 toeschouwers in stadion Spangen in Rotterdam op 22 mei 1938 eindigde in 2-2. In de verlenging scoorde Borrani de bevrijdende 3-2 waardoor Hermes DVS op het nippertje het eersteklasserschap veilig stelde.

Oorlogsperiode

In 1943 en 1944 was Hermes DVS twee maal dicht bij het kampioenschap. De club kreeg versterking van de broers Coen en later Jan Poulus. Zoals de meeste clubs raakte ook Hermes DVS enkele spelers voor langere tijd kwijt vanwege de Arbeitseinsatz. Jacques Heijster en Bram van der Tuijn, de oudere broer van Cock, kwamen van 1942 tot 1944 uit voor Eimsbütteler TV in Hamburg. In het seizoen 1942/43 werd Borrani, die twaalf keer scoorde, opnieuw clubtopscorer. Hermes DVS had dat jaar de titel voor het grijpen in de Eerste klasse West I. Op de slotdag op 7 februari 1943 was een gelijkspel voor de Schiedammers genoeg op bezoek bij EDO. Maar het werd een 2-0 nederlaag, onder meer doordat zowel Borrani als Manus Stolk een strafschop miste, beide keren stond dezelfde paal in de weg. ADO kwam op de ranglijst langszij waardoor een beslissingswedstrijd nodig was. Hermes DVS verloor voor 60.000 toeschouwers in stadion De Kuip in Rotterdam op 7 maart met 1-2 van ADO dat even later ook de landstitel won. In het seizoen 1943/44 eindigde Hermes DVS opnieuw op de tweede plaats, ditmaal achter kampioen De Volewijckers. Ondanks twee overwinningen op de Amsterdammers. In de tweede zege op 9 januari 1944 had Borrani met twee treffers een groot aandeel (3-2). Hij bracht zijn seizoentotaal op vijftien goals. Borrani kwam na de oorlog ook uit voor het Rotterdams elftal.

Sparta

In het seizoen 1948/49 kwam hij maar twee keer in actie voor Hermes DVS. Na dat seizoen besloot hij, zowel als voetballer en cricketer, over te stappen naar Sparta. Bij de Rotterdamse club was hij vooral wisselspeler. Begin september 1951 behaalde hij op 35-jarige leeftijd nog een mooi succes door met Sparta de Zilveren Bal te winnen. Hij vierde in 1954 het kampioenschap met het tweede elftal van Sparta. Borrani maakte op 38-jarige leeftijd eenmalig in het eerste profseizoen zijn rentree in de hoofdmacht. Hij verving op 19 december 1954 de geblesseerde Lou Benningshof tegen Sittardia (1-1). In november 1969 trad hij toe tot het stichtingsbestuur van Sparta waarvan zijn voormalige ploeggenoot Hans Sonneveld de voorzitter was. Hij was in die periode ook begeleider van het eerste elftal. Na drie maanden legde hij deze taak weer neer.

Cricket

Hij speelde vanaf zijn zeventiende jaar cricket in het eerste team van Hermes DVS. Borrani stond bekend om zijn harde slag en vormde jarenlang met Manus Stolk het duo voor de openingsbat. Het hoogtepunt was de score van 200 tegen HCC in Den Haag. In 1938 werd Borrani met de Schiedamse club voor het eerst cricketkampioen van Nederland. Acht jaar later won Hermes DVS voor de tweede keer de nationale titel. In de jaren veertig maakte hij zijn opwachting in het Nederlands cricketelftal. In 1949 verruilde hij Hermes DVS voor Sparta. Ook in zijn periode bij Sparta werd hij gekozen in het Nederlands team. Hij scoorde in de zomer van 1964 zijn 10.000e run in de Eerste klasse. Borrani kwam uit voor het Rotterdams cricketelftal waarvan hij aanvoerder was. Hij speelde tot 1972 bij Sparta in de hoogste klasse. Daarna bleef hij tot enkele jaren voor zijn overlijden de cricketsport beoefenen bij het veteranenteam van Still Going Strong (SGS) waarin hij weer samenspeelde met Manus Stolk.

Lou Borrani overleed op 91-jarige leeftijd in januari 2008.