Jacques Heijster

Beginjaren

Hij begon met voetballen bij de junioren van de katholieke vereniging Excelsior '20 in Schiedam. Na enkele jaren ging hij over naar het neutrale Hermes DVS, de hoogst spelende Schiedamse voetbalclub. Zijn zestien dagen jongere neef Bob Janse bewandelde de zelfde weg. De moeder van Janse en de vader van Heijster waren zus en broer. Voor kinderen die van huis uit katholiek waren, zoals de families Heijster en Janse, en op een katholieke school zaten, was het niet gewenst lid te worden van een neutrale vereniging. Soms moesten ze daardoor naar een andere school uitzien. Heijster kwam op zijn negentiende in het eerste elftal en scoorde bij zijn debuut op 15 oktober 1939 in de met 5-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen CVV. In het volgende seizoen 1940/41 kreeg hij een vaste plaats in het elftal. Hij speelde meestal als linksbuiten in de vijfmans voorhoede met Lou Borrani, Lex Janse, Huug Lengkeek en Manus Stolk.

Oorlogstijd

Heijster voetbalde op 12 april 1942 voorlopig zijn laatste wedstrijd voor Hermes DVS. Voor eigen publiek tegen Haarlem scoorde hij de derde treffer (3-1). Vanwege de tewerkstelling voor de Arbeitseinsatz vertrok hij naar Nazi-Duitsland. Samen met clubgenoot Bram van der Tuijn ging hij spelen bij de Hamburgse club Eimsbütteler TV dat uitkwam in de Gauliga Hamburg. Terwijl in Nederland de voetbalcompetitie stillag in het laatste oorlogsjaar 1944/45, werd in het najaar van 1944 nog gevoetbald in Duitsland. Heijster scoorde op 22 oktober 1944 voor Eimsbütteler TV tegen Bambecker (7-1). Bij de herstart van de competitie in Nederland op zondag 4 november 1945, uit tegen Ajax (6-2), maakte hij na drieënhalf jaar afwezigheid zijn rentree voor de Schiedamse club.

Opmars

Eind jaren veertig ging Hermes DVS zich mengen in de strijd om de topposities. Heijster kreeg in de voorhoede gezelschap van zijn zeven jaar jongere broer Joop die op de rechtervleugel speelde. In het seizoen 1949/50 eindigden de Schiedammers op de tweede plaats in de Eerste klasse West I achter kampioen Blauw Wit. Na de vierde plaats een jaar later volgde in 1951/52 het kampioenschap in de Eerste klasse D. Hermes DVS beschikte over een veel scorende voorhoede (75 goals in 26 competitieduels) met de broers Heijster op de vleugels, de binnenspelers Manus Stolk en Cock van der Tuijn en in de spits Lex Janse. De Schiedammers eindigden in puntenaantal gelijk met Sparta. De beslissingswedstrijd in stadion De Kuip in Rotterdam won Hermes DVS op 11 mei 1952 voor 60.000 toeschouwers, waaronder 20.000 Schiedamse supporters, met 2-1. In de nationale titelstrijd werd Hermes DVS tweede achter landskampioen Willem II. De beslissing viel thuis tegen Willem II op 8 juni 1952. In een volgepakt stadion De Kuip verdedigde Hermes DVS tien minuten voor tijd de 1-0 voorsprong. Na het uitvallen van steunpilaar Coen Poulus sloeg Willem II in de slotfase twee keer toe en won met 1-2. Heijster speelde dat seizoen zowel in de competitie als voor de nationale titelstrijd alle duels mee.

Rotterdams elftal

Hij kwam diverse keren uit voor het Rotterdams elftal. Heijster speelde met Rotterdam op 17 februari 1953 de stedenwedstrijd tegen Den Haag. De opbrengst was voor het Nationaal Rampenfonds vanwege de watersnoodramp van 1 februari. Omdat zowel Hermes DVS als SVV eind 1953 goed in vorm was, werden vijf Schiedamse voetballers gekozen in het Rotterdams elftal. Dat trad op 22 december aan tegen Valencia met Faas Wilkes die even terugkeerde in zijn geboortestad. De Rotterdamse ploeg won voor bijna 50.000 toeschouwers in stadion De Kuip met 1-0. Uit een voorzet van Heijster scoorde Gerrit van Pelt van SVV de winnende treffer. Heijster werd ook geselecteerd voor het westelijk elftal.

Profvoetbal

Heijster was 34 jaar toen in de zomer van 1954 in Nederland het beroepsvoetbal werd ingevoerd. De KNVB bleef aanvankelijk trouw aan het amateurisme. De nieuwe voetbalbond NBVB zette een eigen 'wilde’ competitie op voor profs. BVC Rotterdam was een van de tien deelnemers. Naast Rotterdamse voetballers trok de nieuwe profclub drie spelers van Hermes DVS aan: de broers Jacques en Joop Heijster en Tinus Osterholt. Heijster stond op 11 september 1954 aan de aftrap van de competitieopening tegen BVC Amsterdam die doelpuntloos (0-0) eindigde. Hij speelde alle elf competitieduels, de laatste was op 20 november, waarin hij tweemaal scoorde. Direct daarna fuseerden de twee voetbalbonden KNVB en NBVB en ging op 27 november een geheel nieuwe competitie van start. De NBVB-clubs BVC Rotterdam en BVC Den Haag gingen samen verder onder de naam Flamingo's, later Holland Sport. Zijn broer Joop keerde na het kortstondige NBVB-avontuur terug naar Hermes DVS, maar Jacques besloot te blijven bij de Haags-Rotterdamse fusieclub. Hij kwam bij Holland Sport in een sterke voorhoede met de internationals Mick Clavan, Bertus de Harder en Henk Schouten. Heijster veroverde een vaste plaats en scoorde acht keer. Na dat seizoen vertrok hij en ging voetballen bij SVV waar hij Peet Geel opvolgde die naar BVC Amsterdam was gegaan. Heijster speelde zijn laatste competitieduel op de slotdag op 9 juni 1956 en beëindigde op 36-jarige leeftijd zijn voetballoopbaan.

Trainersucces met Gouda

Een jaar na zijn afscheid als voetballer ging hij in 1957 aan de slag als trainer van SV Gouda waar hij vijf jaar bleef. Het werd een succesvolle periode want al in zijn tweede seizoen werd hij met de club landskampioen bij de zondagamateurs. Deze titel won SV Gouda ook in het volgende seizoen 1959/60. Van 1963 tot 1966 was hij trainer van Quick in Den Haag om daarna terug te keren bij Gouda. Heijster bleef ditmaal twee seizoenen verbonden aan de club. Hij ging in 1968 trainen in zijn woonplaats Schiedam bij Excelsior '20 waar hij ooit als junior was begonnen. Hij stopte in 1972 en bleef daarna aan de club verbonden als voorzitter van de jeugdcommissie..

Jacques Heijster overleed op 83-jarige leeftijd in oktober 2003. Hij werd begraven op begraafplaats Beukenhof in Schiedam.