Anthony Pettis

Początki kariery

W mieszanych sztukach walki zadebiutował w styczniu 2007 roku na gali Gladiators Fighting Series – Super Brawl. Pokonał wtedy innego debiutanta Toma Erspamera przez techniczny nokaut już w 24 sekundzie pojedynku. Przez następne dwa lata był związany z organizacją Gladiators Fighting Series dla której stoczył jeszcze siedem walk – wszystkie zwycięskie, sześć razy wygrywał przed czasem, a raz przez decyzję sędziów zdobywając przy tym tytuł mistrzowski tejże organizacji i broniąc go raz.

WEC

Na przełomie 2008/2009 roku podpisał kontrakt z czołową amerykańską organizacją MMA – World Extreme Cagefighting. Swój pierwszy pojedynek w WEC stoczył 7 czerwca 2009 roku na gali WEC 41 poddając Mike’a Campbella duszeniem trójkątnym. Drugi pojedynek stoczył pod koniec roku 19 grudnia przeciw pochodzącemu z Polski Bartowi Palaszewskiemu na gali WEC 45. Po trzech rundach wyrównanego pojedynku sędziowie niejednogłośnie orzekli zwycięstwo Polaka. To była pierwsza zawodowa porażka Pettisa w MMA. Kolejny pojedynek w WEC stoczył trzy miesiące później 6 marca 2010 roku na WEC 47. Znokautował wtedy wysokim kopnięciem i ciosami w parterze już w 1. rundzie Danny’ego Castillo. Za to zwycięstwo otrzymał bonus finansowy za nokaut wieczoru w wysokości 10 000$.

Po szybkim zwycięstwie nad Castillo kolejną walkę stoczył miesiąc później na kolejnej gali – WEC 48, a jego rywalem był Alex Karalexis. Pettis wygrał wtedy poddając Karalexisa duszeniem trójkątnym. 18 sierpnia 2010 roku wystąpił na jubileuszowej 50. gali World Extreme Cagefighting. Przeciwnikiem jego był Shane Roller. Na 9 sekund przed końcem 3. rundy i całego pojedynku Pettis poddał Rollera duszeniem trójkątnym. Za wygraną z Rollerem otrzymał bonus finansowy za poddanie wieczoru w wys. 10,000$. Po serii zwycięstw otrzymał możliwość stoczenia walki o pas mistrzowski wagi lekkiej który był w posiadaniu Bena Hendersona. Do walki doszło 16 grudnia 2010 roku na gali WEC 53. Mistrzowski pojedynek trwał cały dystans pięciu rund w czasie których przeważał Pettis punktując akcjami bokserskimi i kopnięciami, a pod koniec 5. rundy w spektakularny sposób odbił się nogą od klatki trafiając kopnięciem Hendersona w głowę. Po gongu kończącym pojedynek sędziowie jednomyślnie ogłosili zwycięstwo Pettisa oraz nowego mistrza wagi lekkiej. Za tę walkę obaj zostali wynagrodzeni bonusem finansowym za „walkę wieczoru” w wys. 10 000$.

UFC

Na początku 2011 roku World Extreme Cagefighting zostało wchłonięte przez Ultimate Fighting Championship. Wszyscy zawodnicy mający ważne kontrakty z WEC zostali przeniesieni do UFC, a mistrzowie dywizji koguciej i piórkowej zostali automatycznie mistrzami UFC w tych kategoriach. Pettis został zmuszony do zunifikowania swojego pasa mistrzowskiego wagi lekkiej, gdyż UFC posiadało już mistrza w tej kategorii wagowej. Swój pierwszy pojedynek po fuzji WEC/UFC stoczył 4 czerwca 2011 roku na gali The Ultimate Fighter 13 Finale. Przeciwnikiem Pettisa był Clay Guida. Po trzech rundach pojedynku sędziowie orzekli zwycięstwo Guidy.

Po przegranym debiucie w UFC stoczył zwycięski pojedynek z Jeremym Stephensem na gali UFC 136. Pettis wygrał wtedy przez niejednogłośną decyzję sędziów.

Kolejny pojedynek w UFC został zaplanowany na 26 lutego 2012 roku na gali UFC 144 która odbyła się Saitamie. Pettis został zestawiony z Joe Lauzonem którego znokautował w niespełna półtorej minuty wysokim kopnięciem na głowę oraz ciosami pięściami.

Na UFC on Fox 6 w Chicago stoczył zwycięski pojedynek z Donaldem Cerrone, pokonując go przez nokaut(kopnięcie na tułów) w 2:35 minucie pierwszej rundy. Wcześniej Pettis wykonywał wiele widowiskowych akcji, takich jak odbicie się nogą od klatki i cios kolanem. Po tej walce poprosił szefa UFC Dana White’a o to, aby mógł zawalczyć o pas mistrzowski z mistrzem kategorii piórkowej Jose Aldo – ostatecznie White zgodził się na to. Do mistrzowskiego pojedynku który miał się odbyć 3 sierpnia 2013 roku na gali w Rio de Janeiro nie doszło z powodu kontuzji Pettisa. Po krótkim czasie Pettis zasugerował, że mógłby stoczyć walkę w swojej wadze (70 kg) z mistrzem Benem Hendersonem którego w przeszłości pokonał. Po czasie matchmaker wspólnie z włodarzami UFC przychylili się do jego prośby i zestawili go z Hendersonem. Starcie miało miejsce 31 sierpnia w Milwaukee na gali numer 164. Pojedynek nie wyglądał tak jak ich pierwsza walka z 2010 roku, Henderson nie chcąc dopuścić Pettisa do kontrolowania pojedynku w stójce starał się klinczować pod siatką oraz sprowadzać do parteru, ale każdą próbę obalenia pretendent wybraniał. W jednej z akcji Pettis zaatakował kopnięciami na korpus. Pod koniec 1. rundy Pettis zaatakował ekwilibrystycznym obrotowym kopnięciem którym chybił i został sprowadzony na ziemię przez Bensona. Będąc w parterze pretendent założył dźwignię prostą na łokieć obrońcy tytułu który nie będąc już w stanie uciec z niej werbalnie poddał pojedynek tracąc tym samym pas mistrzowski na rzecz Pettisa.

14 marca 2015 na gali UFC 185 stracił pas mistrza na rzecz Brazylijczyka Rafaela dos Anjosa przegrywając z nim na punkty.

Po stracie mistrzostwa, dwukrotnie schodził z oktagonu UFC pokonany, najpierw ulegając niejednogłośnie na punkty Eddiemu Alvarezowi, następnie Edsonowi Barbozie również na punkty. Po serii porażek postanowił zejść do kategorii piórkowej (-66 kg). 27 sierpnia 2016, w debiucie w nowej wadze pokonał Charlesa Oliveirę przez poddanie (duszenie gilotynowe).

10 grudnia 2016 na UFC 206, miał stanąć do walki o tymczasowe mistrzostwo wagi piórkowej z Hawajczykiem Maxem Hollowayem, lecz w przeddzień gali, podczas oficjalnego ważenia, nie udało mu się wypełnić wymaganego limitu wagowego co skutkowało odebraniem mu części wynagrodzenia oraz szansy na zdobycie tymczasowego pasa. Ostatecznie walkę z Hawajczykiem przegrał przez TKO w 3. rundzie.

Po przegranej z Hollowayem, wrócił do wagi wyżej, tocząc 8 lipca 2017 zwycięski pojedynek z Jimem Millerem, którego pokonał jednogłośnie na punkty. 11 listopada 2017 na gali UFC Fight Night: Poirier vs. Pettis zmierzył się z Dustinem Poirierem, przegrywając z nim wskutek kontuzji żeber przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie.

7 lipca 2018 podczas wydarzenia UFC 226 pokonał Michaela Chiesę przez poddanie, natomiast 6 października 2018 przegrał TKO wskutek kontuzji ręki z Tonym Fergusonem.

PFL

Pod koniec 2020 roku związał się z inną czołową amerykańską organizacją Professional Fighters League i ogłosił, że będzie startował jako zawodnik wagi lekkiej w sezonie 2021.

23 kwietnia 2021 na PFL 1 zadebiutował u nowego pracodawcy przeciwko Clayowi Collardowi. Przegrał walkę przez jednogłośną decyzję.

Oczekiwano, że 10 czerwca 2021 zmierzy się z Alexandrem Martinezem na wydarzeniu PFL 4, jednak wycofał się z walki, z powodu choroby. Martinez natomiast zmierzył się z Natanem Schulte. Nowym rywalem Pettisa został inny Brazylijczyk, Raush Manfio, z którym przegrał wyrównaną walkę niejednogłośnie na punkty (29-28, 28-29, 29-28).

6 maja 2022 na gali PFL 3 odniósł swoją pierwszą wygraną w klatce organizacji, poddając Mylesa Price’a na gali w Teksasie.

W ostatnich walkach stoczonych w 2022 roku dwukrotnie przegrywał ze Szkotem Stevenem Rayem – pierwszy raz przez poddanie, a drugi, przez jednogłośną decyzję sędziów.

Mieszane sztuki walki

• Gladiators Fighting Series
  • 2008: mistrz Gladiators Fighting w wadze lekkiej
• World Extreme Cagefighting
  • 2010: mistrz WEC w wadze lekkiej
• Ultimate Fighting Championship
  • 2013–2015: mistrz UFC w wadze lekkiej
  • Bonus za walkę wieczoru (dwa razy) vs. Dustin Poirier (2017), Tony Ferguson (2018)
  • Bonus za nokaut wieczoru (dwa razy) vs. Joe Lauzon (2012), Donald Cerrone (2013)
  • Bonus za poddanie wieczoru (raz) vs. Benson Henderson (2013)
  • Bonus za występ wieczoru (trzy razy) vs. Gilbert Melendez (2014), Michael Chiesa (2018), Stephen Thompson (2019)

• MMAFighting.com
  • 2010: Walka roku vs. Benson Henderson
• Sherdog
  • 2010: Przełomowy Zawodnik Roku
• USA Today
  • 2010: Walka roku vs. Benson Henderson
• MMAJunkie.com
  • 2019: Nokaut miesiąca marzec vs. Stephen Thompson
• World MMA Awards
  • 2018: Walka roku vs. Tony Ferguson