| Wykonawca | ||||
|---|---|---|---|---|
| Album | ||||
| Strona B |
„Think of Me” / „Physical Attraction” / „Lucky Star” / „Holiday” | |||
| Wydany |
15 lutego 1984 | |||
| Nagrywany | ||||
| Gatunek | ||||
| Długość |
5:18 (wersja albumowa) | |||
| Wydawnictwo | ||||
| Producent | ||||
| Autor | ||||
| Chronologia | ||||
| ||||
Borderline – utwór muzyczny z 1983 roku, wykonywany przez amerykańską piosenkarkę Madonnę. Pochodzi z jej pierwszego albumu studyjnego, Madonna (1983). 15 lutego 1984 roku został wydany nakładem wytwórni Sire Records i Warner Bros. Records jako piąty i ostatni promujący go singel. Został napisany i wyprodukowany przez Reggiego Lucasa. Reprezentuje pop z elementami post disco, a jego tekst dotyczy frustracji i utraty panowania nad sobą w miłości.
Został pozytywnie przyjęty przez krytyków muzycznych, którzy wymieniali go pośród najlepszych na albumie i komplementowali śpiew Madonny. Jako pierwszy singel w jej karierze dotarł do pierwszej dziesiątki amerykańskiej listy przebojów Hot 100 czasopisma „Billboard”. W 1986 roku został ponownie wydany w Europie i odniósł sukces komercyjny, docierając do czołówek notowań w kilku państwach. Został certyfikowany złotą płytą w Stanach Zjednocznych i Wielkiej Brytanii. Znalazł się w rankingach najlepszych piosenek w historii.
Mary Lambert wyreżyserowała teledysk do utworu, przedstawiający Madonnę rozdartą między latynoskim ukochanym a brytyjskim fotografem. Badacze interpretowali go w kategoriach wielokulturowości, zwracając uwagę na zrywające z mainstreamem przedstawienie związków międzyrasowych, ponadto komentowali feministyczny wydźwięk. Madonna uwzględniła piosenkę podczas tras koncertowych The Virgin Tour (1985) i Sticky & Sweet Tour (2008), ponadto wykonała ją przy kilku innych okazjach.

Madonna, ucząca się tańca w Nowym Jorku, w 1979 roku zdcydowała o rozpoczęciu kariery muzycznej. Od maja do sierpnia przebywała w Paryżu, gdzie lokalni producenci organizowali jej zajęcia ze śpiewu i tańca oraz usiłowali zainicjować jej działalność jako piosenkarki. Była jednak niezadowolona z proponowanych piosenek, więc powróciła do Nowego Jorku. Jej ówczesny partner życiowy, Dan Gilroy, uczył ją gry na gitarze i perkusji i pisania piosenek. Wspólnie założyli zespół muzyczny Breakfast Club, w którym śpiewała oraz grała na gitarze i perkusji. Wiosną 1980 roku opuściła Breakfast Club i założyła nowy zespół, Madonna and the Sky, który jednak szybko się rozpadł. Następnie założyła ze Stephenem Brayem zespół Emmy (czasami nazywany Emmy & the Emmys). W marcu 1981 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Gotham Records. Jako że jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę solową, to rozwiązała zespół Emmy, a w czerwcu 1981 roku zaczęła z Brayem pracować nad demo. Co najmniej dziewięć wytwórni wyraziło wstępne zainteresowanie podpisaniem z nią kontraktu. W lutym 1982 roku zerwała współpracę z Gotham Records, ponieważ jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę rockową, a ona chciała się ukierunkować na muzykę taneczną.
Aby się wypromować, Madonna zaczęła samodzielnie prezentować czterościeżkową kasetę demo DJ-om w klubach nocnych i prosić ich o organizowanie spotkań z przedstawicielami wytwórni muzycznych. Mark Kamins, pracujący jako DJ w klubie Danceteria i w dziale A&R wytwórni Island Records, zagrał „Everybody” podczas imprezy w Danceterii, na której piosenka spotkała się z pozytywnym odbiorem. Obiecał Madonnie pomoc w zdobyciu kontraktu. Zaprezentował demo wytwórni Island Records, ale jej prezes, Chris Blackwell, nie wyraził zainteresowania współpracą. Demo odrzucili także przedstawiciele Geffen Records. Michael Rosenblatt z działu A&R wytwórni Sire Records (oddziału Warner Bros. Records) ocenił nagrania pozytywnie i zaoferował Madonnie wstępnie umowę na dwa single, obejmującą 5 tysięcy dolarów zaliczki i honoraria autorskie. Seymour Stein, prezes Sire Records, posłuchał demo w szpitalu Lenox Hill Hospital, w którym przebywał po operacji serca. Nagranie mu się spodobało, więc zaoferował Madonnie i Kaminsowi współpracę. Choć przedstawiciele Warner Bros. Records początkowo byli niechętni, Sire Records ostatecznie podpisało z Madonną umowę na trzy single w formie 12-calowej płyty gramofonowej, z zaliczką w wysokości 15 tysięcy dolarów za każdy i z 2,5 tysiącami dolarów zaliczki za każdą napisaną piosenkę, ale ze zobowiązaniem do samodzielnego pokrycia kosztów nagrania, a także z opcją przedłużenia na album.
Pierwszy singel, „Everybody”, został wydany w październiku 1982 roku. W związku z jego sukcesem w klubach nocnych, wytwórnia Sire Records podpisała z Madonną kontrakt na album. Rosenblatt chciał, by miał brzmienie R&B, więc zaoferował wyprodukowanie go Reggiemu Lucasowi. Po latach argumentował: „Madonna potrzebowała kogoś, kto mógłby jej pomóc z wokalem. Mark Kamins potrafił wprowadzić groove, ale nie pracować z dziewczyną, która nigdy nie była w studio nagraniowym”. Lucas podjął się zlecenia.
Nagrania do albumu odbywały się w studiu Sigma Sound Studios w Nowym Jorku. Jako że piosenek przygotowanych przez Madonnę było za mało, Reggie Lucas napisał dwie nowe: „Borderline” i „Physical Attraction”. „Borderline” był pierwszym utworem w karierze, nad którym pracował na automacie perkusyjnym, a nie perkusji. Na potrzeby linii basu został wykorzystany syntezator ARP 2600. Anthony Jackson zagrał podczas nagrań na gitarze basowej. Lucas wspominał pracę nad piosenkami: „Zostały napisane specjalnie dla Madonny. Bardzo szybko przeszły z mojej głowy do studia”. Seymour Stein wspominał, że gdy usłyszał nagraną piosenkę, uznał ją za najlepsze, co miał w swoim katalogu, dodając: „Patrząc na pasję, którą ta dziewczyna włożyła w piosenkę, pomyślałem, że nie ma sposobu, by ją powstrzymać”.
„Borderline” został napisany w tonacji d-dur i średnim tempie, a śpiew Madonny obejmuje skalę od F♯3 to B4. Został skomponowany z progresją D–C–G w pierwszej zwrotce, Bm–Em–A–F♯ w przedrefrenie i G–D–A w refrenie. Reprezentuje muzykę pop z elementami post disco. Jego aranżacja opiera się na pianinie Rhodes oraz podwójnych partiach na syntezatorze i gitarze basowej. Stewart Mason z portalu AllMusic wyraził opinię, że ma wolniejsze tempo niż reszta albumu, ale dzięki wystarczającej ilości rytmu i syntezatorom nie przeradza się w balladę. Paul Schrodt z serwisu Slant Magazine zwrócił uwagę na „dynamiczne rytmy perkusji i modulujące dźwięki syntezatora”. Reggie Lucas porównał brzmienie do piosenki Stephanie Mills „Never Knew Love Like This Before” (1980), którą także współtworzył. Rikky Rooksby, biograf Madonny, wskazał na podobieństwo inwersji do brzmienia muzyki lat 70., w szczególności disco, filadelfijskiego soulu i twórczości Eltona Johna. Krytycy muzyczni określili piosenkę jako „uduchowioną”. Matthew Lindsay z portalu The Quietus zinterpretował ją jako „w dużej mierze uliczną, przewrotną aktualizację hitu Mills”, a intro opisał jako „słodko-smutne”.
W interpretacji Radhiki Jones z tygodnika „Time”, tematem tekstu jest „kusząca frustracja nie tylko z powodu bycia zakochaną, ale także z powodu ciągłego przekraczania granicy między miłością a partnerką”. Joe Lynch z czasopisma „Billboard” napisał, że słowa piosenki dotyczą „utraty panowania nad sobą z powodu zauroczenia”. Jim Beviglia z magazynu „American Songwriter” odebrał utwór jako „historię kobiety, która jest w swoim nowym związku jednocześnie zakochana i dręczona. Powód jest prosty: facet nie okazuje takiego samego zaangażowania z jego strony, a wręcz przeciwnie – zdaje się obojętnie podchodzić do jej obaw (…). Narratorka jest na tyle świadoma siebie, by zrozumieć, że jest manipulowana”. Biograf Madonny, J. Randy Taraborrelli, napisał, że Madonna narzeka w piosence na szowinizm swojego ukochanego, śpiewając w bardziej niż zazwyczaj „wyrafinowany i ekspresyjny” sposób. Es Masley, dziennikarz czasopisma „The Arizona Republic”, ocenił, że tekst funkcjonuje „w służbie seksualnego pragnienia” i składa się z seksualnych aluzji. Porównał go do piosenek z epoki girls bandów. Schrodt wyraził opinię, że delikatne akordy z początku piosenki „oddają spokój życia” przed następującym później tematem „burzliwego i, sądząc po brzmieniu, toksycznego romansu”.
Premiera albumu Madonna, na którym znalazł się „Borderline”, odbyła się 27 lipca 1983 roku. 15 lutego 1984 roku utwór został wydany w Stanach Zjednoczonych jako czwarty promujący go singel, z „Think of Me” na stronie B. W skali świata był piątym singlem, jako że „Lucky Star” ukazał się w Europie we wrześniu 1983 roku, przed premierą w Stanach. „Borderline” poza Stanami ukazał się 2 czerwca 1984 roku jako piąty singel, a 13 stycznia 1986 roku został ponownie wydany w Europie. 14 lutego 2023 roku z okazji 39-lecia premiery ukazał się w dystrybucji cyfrowej.
Utwór znalazł się na kompilacjach największych przebojów Madonny: The Immaculate Collection (1990) i Celebration (2009).

Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic w retrospektywnej recenzji albumu Madonna wymienił „Borderline” pośród świetnych piosenek. Utwór, w ocenie Stewarta Masona z AllMusic, „dowiódł, że Madonna to coś więcej niż tylko ładna buzia, tancerka i piskliwy głos”, a w porównaniu z resztą albumu stanowi „prawdziwy skarb, jeden z tych bezwstydnie komercyjnych popowych utworów, który jednocześnie przynajmniej napomyka o głębszych emocjach”. Mason dodał: „Madonna daje najlepszy występ wokalny w swojej wczesnej karierze, gdy jej ograniczenia były najbardziej oczywiste. Pełna duszy, bez popisowych melizmatów czy bluesowych nut, dołącza do długiej listy popowych piosenkarek, które dają bardziej przekonujący występ po prostu dlatego, że nie potrafią przyćmić emocjonalnej treści utworu (…) zbędną wokalną gimnastyką”. Matthew Lindsay z portalu The Quietus określił utwór jako „jedną z najtrwalszych piosenek” i „bardziej niuansowany” niż reszta albumu. El Hunt z czasopisma „Evening Standard” napisała w 2023, że utwór „nadal wydaje się być najświeższą rzeczą na Ziemi”.
Paul Schrodt z serwisu Slant Magazine napisał: „Czy kiedykolwiek istniał bardziej ujmujący i od razu nostalgiczny refren (…)?”. Ponadto opisał utwór jako „przejmujące wspomnienie młodzieńczego lata, na zawsze straconego przez nierozważną miłość”. Jim Beviglia z magazynu „American Songwriter” napisał w 2024: „Jeśli dziś uważnie słuchasz «Borderline», przygotuj się na zdumienie, jak skutecznie Madonna jako wokalistka wtapia się w emocje utworu, nawet na początku swojej kariery. Dodaj do tego perfekcyjną oprawę Reggiego Lucasa i nic dziwnego, że to był przełom w jej karierze”.
Es Masley, dziennikarz czasopisma „The Arizona Republic”, w 2015 roku przyznał utworowi drugie miejsce w rankingu najlepszych singli Madonny. Skomentował: „Zdecydowanie najlepsza piosenka z debiutanckiego albumu Madonny, z tym samym dziewczęcym grymasem, co w jej innych wczesnych hitach, ale w «Borderline» nadaje mu o wiele więcej duszy”. Chuck Arnold z czasopisma „Entertainment Weekly” w 2018 roku przyznał mu 16. miejsce na analogicznej liście, argumentując: „Madonna, której utwory były wówczas grane w radiu dla czarnoskórych, nigdy nie brzmiała tak prawdziwie i z duszą jak w boskim «Borderline»”. Redaktorzy magazynu „Rolling Stone” w 2016 wymienili go na czwartym miejscu rankingu najlepszych piosenek Madonny. W analogicznej liście z 2023 roku, opublikowanej przez tygodnik „Billboard”, numer zajął 19. miejsce, co Joe Lynch argumentował: „to czysta popowa rozkosz o ponadczasowym temacie (…). I choć utwór mógłby być hitem dla każdego, to wokal Madonny – przytłaczająca mieszanka bolesnej naiwności i uwodzicielskiej witalności – wprowadza «Borderline» do elitarnego kręgu popowych klasyków, które wciąż brzmią świeżo i aktualnie dla każdego pokolenia”.
Dziennikarze tygodnika „Time” w 2011 umieścili utwór na 69. miejscu na liście najlepszych piosenek w historii. Radhika Jones argumentowała: „Później Madonna śpiewała piosenki bardziej inteligentne («Material Girl»), bardziej efektowne («Like a Prayer») i bardziej seksowne («Justify My Love»). Ale «Borderline» (…) oddaje istotę jej popowego uroku: świeżość, prostotę i witalność”. Dziennikarze czasopisma „Billboard” w 2023 roku uplasowali go na 128. miejscu w rankingu najlepszych popowych piosenek w historii, charakteryzując go jako „najczystsza, w 100% klasyczna słodycz”.
3 marca 1984 roku „Borderline” zadebiutował na siódmym miejscu publikowanej przez czasopismo „Billboard” listy przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles, stanowiącej „poczekalnię” do Hot 100, głównego zestawienia najpopularniejszych singli w Stanach Zjednoczonych. Tydzień później pojawił się po raz pierwszy na Hot 100, na 76. pozycji. 16 czerwca 1984 roku awansował na 10. miejsce, stając się pierwszym singlem Madonny, który dotarł do pierwszej dziesiątki. Łącznie spędził na liście 30 tygodni, co jest najdłuższym wynikiem spośród wszystkich utworów artystki, na równi z „Take a Bow” (1994). Znalazł się na 35. miejscu podsumowania całorocznego Hot 100 za rok 1984. 24 marca 1984 roku zadebiutował na 67. miejscu notowania Dance Club Songs, zestawiającego najpopularniejsze piosenki w amerykańskich klubach nocnych. Łącznie spędził na niej 15 tygodni, docierając maksymalnie do miejsca czwartego 12 maja 1984 roku. 30 czerwca 1984 roku zadebiutował na liście radiowej Adult Contemporary, jako pierwszy utwór w jej karierze. Łącznie był na niej notowany 11 tygodni, osiągając maksymalnie 23. pozycję 14 lipca 1984 roku. 22 października 1998 roku został przez amerykańskie stowarzyszenie Recording Industry Association of America (RIAA) certyfikowany złotem za 500 tysięcy sprzedanych egzemplarzy.
W Kanadzie zadebiutował 4 sierpnia 1984 roku na 56. miejscu listy przebojów czasopisma „RMP”. 22 września 1984 roku awansował na pozycję 25. W lipcu 1984 roku zadebiutował w Australii na liście singli, publikowanej przez Kent Music Report. W sierpniu 1984 roku awansował do jej 12. miejsca, ponadto zajął 75. pozycję w podsumowaniu całorocznym za rok 1984. W Nowej Zelandii był w lipcu 1984 roku notowany przez tydzień na liście Top 40 Singles, obejmując 47. miejsce.
W 1984 roku, po pierwszym wydaniu, dotarł do 56. miejsca na UK Singles Chart w Wielkiej Brytanii i 23. na Singles Top 100 w Szwajcarii. Większą popularność zdobył w Europie po wznowieniu w 1986 roku. Wówczas spędził dziewięć tygodni na UK Singles Chart, docierając 15 lutego do miejsca drugiego. 1 lutego 1986 roku został certyfikowany złotem przez British Phonographic Industry (BPI). Ponadto zajął 50. pozycję w brytyjskim zestawieniu całorocznym za rok 1986. Uplasował się również na pierwszym miejscu Top 50 Singles w Irlandii, a także w pierwszych trójkach notowań we Flandrii w Belgii oraz w Holandii (na Dutch Top 40 i Single Top 100). 22 lutego 1986 roku dotarł do kolejno 29. i 25. pozycji paneuropejskich list publikowanych przez czasopismo „Music & Media”: notowania sprzedaży singli European Top 100 Singles i notowania airplay European Airplay Top 50.
Wytwórnia Warner Bros. Records zleciła Mary Lambert reżyserię teledysku do „Borderline”. Zdjęcia odbyły się w Los Angeles, od 30 stycznia do 2 lutego 1984 roku. Lambert scharakteryzowała rolę Madonny jako dziewczyny skuszonej sławą, która ostatecznie powraca do swojej prawdziwej miłości po uświadomieniu sobie ceny ambicji. Fabuła jest osadzona w barrio, a pomiędzy ujęciami Madonna pozuje do zdjęć w studiu fotograficznym. Jest ubrana w stylu mody ulicznej, z wielowarstwową biżuterią i kurtką dżinsową z napisem „boy toy”. W jednej ze scen nakłada graffiti na klasyczną rzeźbę mężczyzny, w szczególności na jego genitalia. W rolę jej ukochanego wcielił się portorykański muzyk Louie Louie. Jednym ze statystów był przyszły aktor John Leguizamo. Lambert wyjawiła, że teledysk był realizowany bez żadnego planu, a pomysły były wymyślane na bieżąco podczas zdjęć. Przeplotła ujęcia kolorowe i czarno-białe, co, jak wspominała, nie spodobało się menedżerowi Madonny, Freddy’ego DeMannowi. Ostatecznie wideoklip został zaaprobowany.
Teledysk został dodany do playlisty kanału MTV w tygodniu kończącym się 24 marca 1984 roku. Znalazł się na kompilacjach wideo Madonny: The Immaculate Collection (1990) i Celebration: The Video Collection (2009).
Kulturoznawca Douglas Kellner wyraził opinię, że Madonna poprzez teledysk rzuciła wyzwanie społecznym tabu, obsadzając mężczyznę pochodzenia latynoskiego w roli swojego ukochanego, tym samym zrywając z mainstreamowym sposobem przedstawiania związków międzyrasowych. Odczytał to jako strategię marketingową, mającą na celu dotarcie do publiczności różnych ras. Kontrastujące stroje Madonny w teledysku zinterpretował jako jako symbol jej płynnej i performatywność tożsamości. Uznał, że artystka wykorzystuje modę i seksualność do stworzenia wizerunku, który jest zarówno pożądany, jak i transgresywny. Ocenił także, że prezentuje „kontrastujące kody modowe” między kulturami uliczną i elitarną, by przedstawić „fantazję, że można mieć wszystko, przekraczając granice między jedną kulturą a drugą i przywłaszczając sobie przyjemności obu”. Leah Perry, autorka książki The Cultural Politics of U.S. Immigration: Gender, Race and Media, odczytała scenę z graffiti jako akt „seksualności kobiecej, która była niezależna od patriarchalnej kontroli (…), która sprzeciwiała się męskiemu spojrzeniu, a nie je odrzucała”. Wyraziła także opinię, że teledysk „miał znaczenie nie tylko ze względu na kontrowersyjne wówczas przedstawienie relacji międzyrasowych i kobiecej asertywności seksualnej (…), ale także dlatego, że bawił się tematami problemów imigracji, ról płciowych i wielokulturowości”.
Biografka Madonny, Mary Gabriel, napisała o teledysku: „Madonna po raz pierwszy zagrała czyjąś dziewczynę – nie tylko w rozumieniu towarzyszki mężczyzny, ale także koleżanki innych dziewczyn, dzięki czemu przemawiał on do żeńskiej publiczności (…). Postać odgrywana przez Madonnę nie krążyła po męskiej orbicie – to ona była planetą, wokół której krążyli oni (…). Była kimś, kim kobieta rzadko bywała na ekranie: kompletną osobą pełną przeciwieństw”. W interpretacji biografów Santiago Fouza-Hernándeza i Freyi Jarman-Ivens, dwaj bohaterowie męscy, latynoski chłopak i brytyjski fotograf, uosabiali dwoistość wczesnego życia i kariery Madonny: surową, wielorasową scenę klubową kontra wypolerowany świat komercyjnego sukcesu.
Matthew Lindsay z portalu The Quietus porównał wideoklip do filmu Mahogany (1975) i twórczości Johna Hughesa. Ocenił: „Minifilm Mary Lambert do «Borderline» wcisnął Mahogany Diany Ross i Johna Hughesa w konwencję popowego teledysk, dodając do niego przełamujący tabu międzyrasowy romans. Aktorka bawi się nawet graffiti, nawiązując do świata, z którego pochodzi”. Eric Henderson z portalu Slant Magazine napisał, że widoeklip „ugruntował wizerunek piosenkarki w stylu boho-chic, a także jej zabawny, miejski charakter. I tak naprawdę, o to właśnie chodzi. Teledysk, który śledzi rozkwitającą gwiazdkę rozdartą między swoim kochankiem sprzed sławy a fotografem, który ją odkrywa, jest tak prosty i bezpośredni, jak przesłanie piosenki: bądź ze mną, a będziesz się naprawdę dobrze bawić”.
Madonna za sprawą „Borderline” otrzymała nominację do nagrody MTV Video Music Award dla najlepszego nowego artysty w 1984 roku, czyli w pierwszym roku istnienia plebiscytu. Podczas ceremonii przegrała z zespołem Eurythmics, który zdobył nagrodę za „Sweet Dreams (Are Made of This)”.

Madonna w lutym 1984 roku wykonała „Borderline” w programie telewizyjnym The Dance Show. W 1985 roku uwzględniła utwór podczas swojej pierwszej trasy koncertowej, The Virgin Tour. Nagranie piosenki zostało pominięte na albumie wideo Madonna Live: The Virgin Tour (1985).
Madonna w 2008 roku wykonywała „Borderline” podczas trasy Sticky & Sweet Tour, na której zaprezentowała piosenkę w aranżacji w stylu rocka stadionowego, grając na fioletowej gitarze elektrycznej Gibson Les Paul. W interpretacji biografki, Mary Gabriel, „zmieniła piosenkę o szczenięcej miłości w hymn wściekłej kobiety”. Ricardo Baca z „The Denver Post” porównał występ do twórczości zespołu Journey, określając go jako dziwny, ale świetny. Chris Gray z „Houston Press” nazwał wykonanie „szlagierem”, kojarząc aranżację z Joan Jett. Dan DeLuca z „The Philadelphia Inquirer” określił piosenkę jako „umiejętnie przerobioną”, a sam fragment koncertu ocenił jako „psychologicznie niepokojący”. Nagranie występu w Buenos Aires znalazło się na albumie wideo Sticky & Sweet Tour (2010), a także jako bonus w cyfrowej wersji albumu koncertowego pod tym samym tytułem. Gdy trasa została wznowiona w 2009, „Borderline” został usunięty z listy utworów i zastąpiony przez „Holiday”.
Madonna w marcu 2016 roku wykonała „Borderline” w wersji akustycznej podczas koncertu Madonna: Tears of a Clown w Melbourne. Przed rozpoczęciem piosenki powiedziała: „Nie mam zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, ale jestem trochę borderline”. 9 czerwca 2016 roku został wyemitowany odcinek programu telewizyjnego The Tonight Show Starring Jimmy Fallon, w którym Madonna wykonała utwór z zespołem The Roots.
W 2000 roku na poświęconym Madonnie tribute albumie pt. Virgin Voices: A Tribute to Madonna, Vol. 2 znalazł się cover utworu w stylu electro-industrial w wykonaniu Niveka Ogre’a. Zespół Showoff w 2002 nagrał piosenkę w pop punkowej aranżacji na potrzeby kompilacji Punk Goes Pop. Jody Watley w 2006 wydała swoją minimalistyczną interpretację utworu na albumie pt. The Makeover. Duet Chapin Sisters nagrał go na potrzeby tribute albumu Through the Wilderness z 2007 roku. Duffy w 2008 wykonała akustyczny cover podczas występu na festiwalu BBC Radio 1’s Big Weekend. W 2009 ukazała się kompilacja Covered, A Revolution in Sound, na którą piosenkę nagrały wspólnie zespoły The Flaming Lips i Stardeath and White Dwarfs. Zespół Counting Crows w tym samym roku wykonał go w aranżacji country podczas koncertu w Royal Albert Hall w Londynie.
W 2010 roku został wyemitowany odcinek „The Power of Madonna” serialu telewizyjnego Glee, w którym Cory Monteith i Lea Michele zaśpiewali mashup „Borderline” i „Open Your Heart”. Piosenka została wydana na minialbumie Glee: The Music, The Power of Madonna. Tommy Emmanuel i Amanda Shires w 2018 wydali cover piosenki w stylu walca na albumie pt. Accomplice One. Kelly Clarkson w 2021 zaśpiewała piosenkę w swoim talk-show The Kelly Clarkson Show. Zespół Manic Street Preachers w 2022 wykonał ją na festiwalu BBC 6 Music Festival, a następnie opublikował nagranie studyjne.
|
|
Opracowano na podstawie poligrafii singla i albumu Madonna.
| Państwo | Stowarzyszenie | Certyfikat | Egzemplarze | Źr. |
|---|---|---|---|---|
| Stany Zjednoczone | RIAA | Złoto | 500 000 | |
| Wielka Brytania | BPI | Złoto | 500 000 |