| Data i miejsce urodzenia |
30 maja 1945 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
18 czerwca 2023 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Aktywność |
lata 60. XX wieku |
| Zespoły | |
| Impulsy Chochoły Harfa | |
Dariusz Andrzej Pankowski (ur. 30 maja 1945 w Trębaczewie k. Nowego Miasta nad Pilicą, zm. 18 czerwca 2023 w Warszawie) – polski wokalista rhythm and bluesowy i rockowy, grający na harmonijce ustnej. Jeden z prekursorów warszawskiego big beatu. W późniejszych latach pracował w wyuczonym zawodzie geodety.
Pod koniec lat 40. przeniósł się z rodzicami do Warszawy. Miał dwoje rodzeństwa: siostrę Jolantę (ur. 1948) i brata Krzysztofa (ur. 1956). Absolwent stołecznego VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana (zdał maturę w 1962 roku). Studiował na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. W początkach lat 60. (razem z Pawłem Brodowskim) uczestniczył w letnich obozach szkolnych na Helu, gdzie powstawały pierwsze zalążki warszawskiego big beatu. Tamże muzykował z gitarzystami, którymi byli: Lucjan Mielczarek, Marek Zarzycki i Piotr Raczew. Zaś do chórków przyłączali się: Roman Rafalski, Stanisław Lewikowski, Jerzy Zelnik i inni. Wraz z nimi brał także udział w tzw. fajfach w Domu Zdrojowym w Jastarni.
Następnie był wokalistą zespołu Impulsy, który latem 1965 połączył się z grupą Chochoły i do której dołączył wraz z gitarzystą Aleksandrem Wołodarskim i organistą Marianem Zimińskim. Z poprzedniego składu pozostali: Tomasz Jaśkiewicz (gitara rytmiczna), Paweł Brodowski (gitara basowa) i Tomasz Butowtt (perkusja). W tym okresie Chochoły zmieniły swe muzyczne oblicze i przeistoczyły się w formację rhythm and bluesową, z towarzyszeniem której wokalista śpiewał utwory z rep. The Rolling Stones (m.in. Oh, Carol, Can I Get a Witness, Route 66, Walking the Dog, I’m a King Bee, I Just Want to Make Love to You), a więc repertuar jeszcze z czasów działalności Impulsów. A wkrótce także utwory z rep. The Animals (m.in. Boom Boom i I’m Crying).
Zespół wykonywał również własne utwory, utrzymane w tej samej konwencji. Ich autorem był Marian Zimiński, zaś teksty do nich napisał poeta Stanisław Szydłowski. W maju 1966 roku nakładem wytwórni Pronit ukazały się dwie płyty czwórki z nagraniami zarejestrowanymi przez zespół na początku roku, a były to piosenki: Kocham ją, Zaimki, Nowa gra, Uwierz mi i Naście lat, Szpilki, Amor a kysz, Nadążyć chcę. Naście lat uplasowało się na I miejscu Listy Przebojów Rozgłośni Harcerskiej, którą wówczas prowadził Jacek Bromski, zaś po latach utwór ten stał się hymnem dinozaurów spod znaku warszawskiego rock and rolla.
W lutym 1966 roku, wraz z Chochołami zajął I miejsce w warszawskim półfinale Wiosennego Festiwalu Muzyki Nastolatków, który odbył się w Sali Kongresowej. Z niewiadomych przyczyn półfinał powtórzono jeszcze raz w czerwcu, w Hali Gwardii, gdzie zespół nie przeszedł do finału, a I miejsce zajęły Dzikusy, w lutowym półfinale zajmujące II miejsce, tuż za Chochołami, które wystąpiły w niefortunnym dla zespołu momencie, gdyż kilka tygodni wcześniej odszedł A. Wołodarski, który skończył studia i przygotowywał się do emigracji do Szwecji, zaś frontman był chory, przez co występ zespołu nie wypadł zbyt dobrze.
Wraz z rozpadem Chochołów z końcem lata 1966 roku, skończyła się jego rola wokalisty rockowego. Pracował w Państwowym Przedsiębiorstwie Geodezyjnym, w Warszawie oraz w Częstochowie przy budowie huty, a także w Czechosłowacji przy budowie elektrowni, oraz w Anglii i Libii. Niemniej jednak nie rozstał się całkowicie z muzyką i przez wiele lat śpiewał w męskim chórze Harfa.
Zmarł po długiej chorobie 18 czerwca 2023 roku w Warszawie. Pogrzeb odbył się 22 czerwca tegoż roku. Urna z prochami została złożona na Cmentarzu Wilanowskim.
Z żoną Grażyną (zm. w 2021) miał dwie córki: Magdalenę i Martynę (wraz z mężem Bertrandem Jasińskim prowadzi Kuźnię Kulturalną w Wilanowie), i sześcioro wnuków.