Dufrenit

Dufrenit

okaz z Kornwalii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Ca0.5Fe2+Fe3+5(PO4)4(OH)6·2H2O
Twardość w skali Mohsa	3,5–4,5
Przełam	włóknisty, nierówny/nieregularny
Łupliwość	dokładna, doskonała
Pokrój kryształu	grubotabliczkowy, tabliczkowy
Przezroczystość	przeświecający, nieprzezroczysty
Układ krystalograficzny	jednoskośny
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna
Właściwości mechaniczne	kruchy
Gęstość	3,1–3,34 g/cm3
Właściwości optyczne
Barwa	żółtozielona, czarnozielona
Rysa	zielona
Połysk	szklisty, matowy, półszklisty, jedwabisty, żywiczny
Współczynnik załamania	1,82–1,925 (dwuosiowy)
Inne	dwójłomność: 0,055 dyspersja (optyka): stosunkowo silna pleochroizm: widoczny; X = ciemnoniebieski, jasnobrązowy, jasnożółtobrązowy lub ciemnoniebieskozielony Y = beżowy, brązowy, jasnobrązowy, jasnożółtobrązowy Z = ciemnoczerwono-brązowy, ciemnobrązowy, czerwono-brązowy, ciemnooliwkowo-brązowy
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DK.15

Dufrenit – rzadki minerał z klasy fosforanów należący do grupy dufrenitu.

Nazwana w 1833 roku na cześć Ours Pierre’a Armanda Petita Dufrenoya (1792–1857), profesora mineralogii w École des Mines w Paryżu.

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy o pokroju grubotabliczkowym. Występuje w skupieniach kulistych, botryoidalnych, włóknistych, rozetowych, łuskowatych, zbitych mas, promienistych oraz w formie nalotów i zrosłych równolegle bliźniaków. Jest minerałem kruchym, przeświecającym do nieprzezroczystego. Posiada zieloną rysę oraz połysk szklisty, matowy, półszklisty, jedwabisty bądź żywiczny. Jest izostrukturalny z burangaitem, matioliitem i natrodufrenitem.

Występowanie

Występuje w pegmatytach granitowych bogatych w fosforany jako wtórny minerał oraz w zasobnych w fosfor rudach goethytowych. Spotykany także w złożach rud i żyłach żelaza. Towarzyszą mu zwykle hureaulit, rockbridgeit, laubmannit, goethyt, kidwellit, leukofosfit, strengit, cyrilovit, kwarc, kakoksen, beraunit, chalkosyderyt, limonit oraz bariofarmakosyderyt.

Miejsce występowania

Występuje w Argentynie, Australii (Australia Południowa, Australia Zachodnia), Brazylii (Minas Gerais), Kanadzie (Ontario), Czechach, we Francji, Niemczech (Bawaria, Saksonia, Turyngia), Grecji (Attyka), na Węgrzech, we Włoszech (Sardynia), Japonii, na Madagaskarze, Meksyku (Durango), Maroko, Namibii (Erongo, Tsumeb), Portugalii, Rumunii, Rwandzie, RPA, Hiszpanii, Szwecji, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Alabama, Arkansas, New Hampshire, Nowy Meksyk, Dakota Południowa). W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w okolicach Świdnicy.

Przypisy