Uważany jest za jednego z najwybitniejszych twórców amerykańskiejsceny alternatywnej lat ‘90. Jego twórczość zaliczano bardzo często do gatunku muzycznego, nazywanego folk punkiem (stanowiącego swoiste połączenie ze sobą: muzyki folkowej (folku) oraz punk rocku). Wypracował własny, charakterystyczny sposób śpiewania, który określił jako „whispery, spiderweb-thin delivery” (pol. „szeptający, cienki jak pajęczyna głos”). Magazyn muzyczny New Musical Express (NME) opisał go jako „szeroko uwielbianego artystę”, który „poruszył niezliczoną ilość serc swoimi fascynującymi zdolnościami tak czysto muzycznymi, jak i niesamowitymi umiejętnościami wyrażania emocji przez swoje utwory”.
Elliott Smith w ciągu swojego życia zmagał się z nawracającymi skłonnościami do picia dużych ilości alkoholu oraz do zażywania narkotyków (nigdy jednak nie przyjmował on żadnych narkotyków, podaniem dożylnym); został on także medycznie zdiagnozowany z zespołem ADHD. Trwające u niego problemy związane z substancjami psychoaktywnymi wpłynęły w pewien sposób na jego życie oraz tworzoną przez niego sztukę; do samych narkotyków, on sam zaś często odwoływał się (tak bezpośrednio, jak i niebezpośrednio) w tekstach swoich utworów. Narkotyki nie były jednak w żadnym razie jedynym tematem jego dzieł, które tematycznie skupiały się także choćby na skomplikowanych relacjach międzyludzkich, samotności czy przemocy w rodzinie.
W końcowych latach swojego życia, Elliott wyznawał w rozmowach z najbliższymi przyjaciółmi, że wierzy (wracając pamięcią do przeszłości), że pamięta, jak w młodości był seksualnie wykorzystywany przez swojego ojczyma, Charliego Welcha; choć nigdy nie wypowiadał się on na ten temat publicznie, mówiąc o tym z pełnym przekonaniem.
Elliott Smith jest powszechnie uznawany za jednego z absolutnie najwybitniejszych przedstawicieli muzyki indie, choć – ze względu także na swoją przedwczesną śmierć – znany jest on raczej wciąż przede wszystkim w USA (w szczególności, na pewno w mieście Portland, w stanie Oregon; gdzie sam przez długi czas mieszkał) — pozostając obecnie w głównej mierze nieznanym, także dla wielu wnikliwych pasjonatów muzyki niezależnej.
Elliott Smith zmarł 21 października 2003 roku, w wieku 34 lat, ponosząc śmiertelne obrażenia od dwóch ciosów nożem w klatkę piersiową. W czasie całego zajścia, pozostawał on w swoim domu na Lemoyne Street, zlokalizowanym w Echo Park w Los Angeles, gdzie mieszkał on wraz ze swoją dziewczyną, Jennifer Chibą. Według zeznań Chiby, na krótko przed jego śmiercią, pomiędzy nimi obojgiem doszło do kłótni, w trakcie której ona sama zamknęła się w łazience, aby rzekomo wziąć prysznic.
Wedle własnych słów, Chiba niedługo później miała usłyszeć krzyk Smitha, a następnie wyjść z łazienki, aby zobaczyć go, z nożem, utkwionym w jego klatce piersiowej. Zeznała ona także policji, że po tym, jak wyciągnęła nóż z rany, co sprawiło, że ten upadł na ziemię; zadzwoniła na numer alarmowy o godzinie 12:18. Smith wkrótce potem zmarł w szpitalu z powodu wykrwawienia z dwóch ran, które znaleziono na jego ciele (a które to wykrwawienie przypuszczalnie nie musiałoby nastąpić, gdyby nóż pozostał w jednej z ran) – na 20 minut po przyjeździe do szpitala, o godzinie 13:36.
Choć śmierć Smitha pierwotnie ukazała się w lokalnych mediach z bezpodstawnym sugestywnym przekazem, że „doszło tutaj najpewniej do samobójstwa” (w związku także z tym, że jeszcze za swojego życia był on bardzo kojarzony jako artysta tworzący „smutną, depresyjną” muzykę; zaś jego muzyka porównywana często (także w tym zakresie) choćby do muzyki Nicka Drake’a); to jednak oficjalny raport z autopsji, upubliczniony w grudniu 2003 roku, pozostawił całą sprawę otwartą, nie wykluczając jednocześnie, że doszło tutaj właściwie do morderstwa.
Buntownik z wyboru (Good Will Hunting; 1997) — na soundtracku pojawiły się utwory: Between the Bars, Angeles, Say Yes (pochodzące z jednego albumu Either/Or (1997)) oraz No Name #3 (z Roman Candle (1994)); a także została napisana piosenka kończąca Miss Misery, specjalnie na potrzeby filmu;
American Beauty (1999) — na potrzebę napisów końcowych Smith wykonał cover utworu Because autorstwa The Beatles (pochodzący z albumu Abbey Road);
Genialny klan (The Royal Tenenbaums; 2001) — w filmie pojawia się utwór Needle in the Hay (z albumu Elliott Smith (1995));
↑W szczególności, wśród utworów Elliotta poruszających temat przemocy w rodzinie, należy wymienić: Southern Belle, Abused, No Confidence Man czy Flowers for Charlie.
↑W jednej z piosenek Franka Oceana, zatytułowanej Seigfried (pochodzącej z albumu Blonde (2016)), bezpośrednio pojawia się dokładny fragment jednego z utworów Elliotta Smitha (zatytułowanego A Fond Farewell; utworu pochodzącego z – wydanego już po śmierci artysty – albumu From A Basement On The Hill (2004)): „This is not my life; It's just a fond farewell to a friend; It's not what I'm like; It's just a fond farewell [...]”.
↑Jej drugi album – zatytułowany Punisher – otrzymał swoją nazwę po jednym z utworów znajdujących się na tym albumie (o tym samym tytule), który to utwór został napisany, właśnie z myślą o Elliocie Smithie, dla jego upamiętnienia.
↑Josh Klinghoffer w trakcie trwania koncertu RHCP w Staples Center w Los Angeles, dnia 8 marca 2017 roku, wykonał cover utworu Elliotta, zatytułowanego Twilight. Przy okazji innego koncertu RHCP, na wyspie Lucavsala (w Rydze, na Łotwie) dnia 27 lipca 2017 roku, wykonał on także cover innego utworu Smitha, o tytule Angeles.
↑Elliott Smith (1969-2003) [online], Willamette Week, 28 października 2023 [dostęp 2026-07-29], Cytat: New York had Lou Reed in the 1960s, Detroit had Iggy Pop in the early 1970s, Seattle had Kurt Cobain in the early 1990s. And up until last week, Portland had Elliott Smith.(ang.).
↑Troy J.T.J.AugustoTroy J.T.J., Elliott Smith [online], Variety, 22 lutego 2000 [dostęp 2026-07-28](ang.).
↑MAGNETM.StaffMAGNETM., Elliott Smith: All Things Must Pass [online], Magnet Magazine, 29 stycznia 2005 [dostęp 2026-07-29], Cytat: The recording sessions were alternately stoked and slowed by a cornucopia of cocaine, crack, speed and heroin—always snorted, never injected, according to McConnell—not to mention the dozen or so prescription meds Smith took regularly.(ang.).
↑Elliott Smith dead at 34 [online], The Sydney Morning Herald, 24 października 2003 [dostęp 2026-07-29], Cytat: Lyrically, they addressed dark subject matter such as drug addiction, troubled relationships and loneliness - though Smith tried to distance himself from the label of confessional songwriter.(ang.).
↑MAGNETM.StaffMAGNETM., Elliott Smith: All Things Must Pass [online], Magnet Magazine, 29 stycznia 2005 [dostęp 2026-07-29], Cytat: He left Texas when he was 14 to live with his father in Portland, Ore., claiming he feared for his mother’s safety. In the last few years of his life, he confessed to close friends that he was tormented by vague memories of sexual abuse back in Dallas.(ang.).
↑The Divided Self of Elliott Smith [online], TAP Magazine [dostęp 2026-07-28], Cytat: There was always a lot of interest in pigeonholing him into this very dark and sad place. In England, he got questions like, “How does it feel to be the sad sack troubadour of America?”.(ang.).
↑AidinA.VaziriAidinA., Nick Drake's 'Pink Moon' Is Rising [online], Rolling Stone, 11 kwietnia 2000 [dostęp 2026-07-28], Cytat: Drake’s bohemian influence can be heard in everyone from Elliott Smith and Beth Orton to R.E.M and the Cure.(ang.).
