Ben Affleck

Rodzina i edukacja

Urodził się w Berkeley w Kalifornii jako syn Chris Anne (z domu Boldt) i Timothy’ego Byersa „Tima” Afflecka. Jego rodzina miała korzenie angielskie, irlandzkie, szkockie i niemieckie. Jego matka związana była ze szkolnictwem, a ojciec zajmował się pracą socjalną, mechaniką samochodową, doradztwem lekarstw, pracą za barem i aktorstwem w Theater Company of Boston. Prapradziadek, Heinrich Boldt, znany z odkrycia złotego dysku Haralda Sinozębego, wyemigrował z Pomorza pod koniec pierwszej połowy XIX wieku.

Kiedy miał trzy lata, przeprowadził się z rodziną do Falmouth w Massachusetts, gdzie urodził się jego brat, Casey (ur. 1975). Dzieciństwo spędził w Cambridge w Massachusetts, gdzie w 1990 ukończył Cambridge Rindge and Latin School. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał 11 lat. Wraz z matką i młodszym bratem odwiedzał ojca co tydzień. Kiedy miał 16 lat, jego ojciec wyjechał do Indio w Kalifornii.

Jako licealista występował w przedstawieniach teatralnych. W tym czasie nawiązał trwałą przyjaźń ze swoim sąsiadem, Mattem Damonem, którego znał od ósmego roku życia. Studiował język hiszpański na Uniwersytecie Vermontu. Mając 18 lat, przeprowadził się do dzielnicy Los Angeles Pacific Palisades. W 1993 ukończył Occidental College w Eagle Rock.

Kariera

Aktorstwem interesował się od dzieciństwa. Zadebiutował na ekranie w roli Tommy’ego w dramacie Ciemny koniec ulicy (The Dark End of the Street, 1981) u boku Lance’a Henriksena. W 1984 wziął udział w reklamie dla firmy Burger King. Wystąpił jako Clement Tyler „C.T.” Granville w miniserialu PBS Podróż Mimi (The Voyage of the Mimi, 1984) i jego kontynuacji Druga podróż Mimi (The Second Voyage of the Mimi, 1988), a także jako Billy Hearn w telewizyjnym melodramacie kryminalnym NBC Dłonie obcego (Hands of a Stranger, 1987) z Armandem Assante, fan baseballu w Fenway Park w dramacie familijnym fantasy Pole marzeń (Field of Dreams, 1989) u boku Kevina Costnera, Benjamin „Ben” Watson – syn tytułowego bohatera (Patrick Duffy) w telewizyjnej adaptacji powieści Danielle Steel Tato (Daddy, 1991), Chesty Smith w dramacie sportowym Więzy przyjaźni (School Ties, 1992) z Brendanem Fraserem, koszykarz w komedii grozy Jossa Whedona Buffy postrach wampirów (Buffy the Vampire Slayer, 1992) z Kristy Swanson oraz Fred O’Bannion w kultowym komediodramacie młodzieżowym Richarda Linklatera Uczniowska balanga (1993). Był przesłuchiwany do roli Lesa Andersona w komedii sensacyjnej Prawo jazdy (1988), którą ostatecznie zagrał Corey Haim. Wkrótce poznał niezależnego reżysera Kevina Smitha, który zaangażował go do swoich komedii – Szczury z supermarketu (1995), W pogoni za Amy (1997) i Dogma (1999), które były doceniane na festiwalu filmów niezależnych Sundance.

W 1992 współpracował z Mattem Damonem nad scenariuszem filmu o młodym geniuszu matematycznym. Miramax po długich zmaganiach o wyprodukowanie scenariusza wykupił prawa do filmu w 1996. Buntownik z wyboru (Good Will Hunting, 1997) w reżyserii Gusa Van Santa spotkał się zarówno z uznaniem krytyków, jak i publiczności. Affleck za rolę w tym filmie zdobył Złoty Glob i Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny, a także został uhonorowany Humanitas Prize za film fabularny i nagrodą Satelity dla najlepszego scenariusza oryginalnego.

Za rolę A.J. Frosta, byłego pracownika przywódcy grupy Freedom (Bruce’a Willisa) i przywódcy grupy Independence, w kasowym dramacie katastroficznym Michaela Baya Armageddon (1998) zdobył Teen Choice Awards dla najlepszego aktora i był nominowany do nagrody Saturna dla najlepszego aktora drugoplanowego. W oscarowym melodramacie kostiumowym Johna Maddena Zakochany Szekspir (Shakespeare in Love, 1998) wystąpił w drugoplanowej roli Neda Alleyna.

Wystąpił w teledyskach do piosenek: „I Don’t Want to Miss a Thing” (1998) zespołu Aerosmith i „Jenny from the Block” (2002) Jennifer Lopez. W 1999 został wybrany jako jeden z najpiękniejszych ludzi świata przez czytelników magazynu „People”. Użyczył głosu Józefowi w biblijnym filmie animowanym Józef – władca snów (Joseph: King of Dreams, 2000). Został obsadzony w roli Rafe’a McCawleya, jednego z trzech głównych bohaterów melodramatu wojennego Michaela Baya Pearl Harbor (2001).

W 2002 zdobył tytuł „najseksowniejszego żyjącego mężczyzny” według redakcji magazynu „People”. Za rolę adwokata Gavina Baneka w dreszczowcu Rogera Michella Zmiana pasa (2002) z Samuelem L. Jacksonem był nominowany do Teen Choice Awards. W dreszczowcu Suma wszystkich strachów (2002) wystąpił jako Jack Ryan. Za rolę Larry’ego Gigli, gangstera z Los Angeles, w komedii Martina Bresta Gigli (2003) otrzymał dwie Złote Maliny jako najgorszy aktor i za najgorszy aktorski duet filmowy z Jennifer Lopez. Za rolę Matta Murdocka / Daredevila, który zwalcza przestępczość dzięki nadludzko wyczulonym pozostałym zmysłom i umiejętnościom walki wręcz, w filmie fantastycznonaukowym Daredevil (2003) otrzymał Złotą Malinę dla najgorszego aktora. Odrzucił rolę Bobby’ego Mercera w filmie sensacyjnym Johna Singletona Czterej bracia (2005), bo uznał, że scenariusz jest „ultra-przemocowy”.

Kreacja aktora George’a Reevesa w dramacie kryminalnym Allena Coultera Hollywoodland (2006) przyniosła mu Puchar Volpiego dla najlepszego aktora na 63. Festiwalu Filmowym w Wenecji i Nagrodę Saturna w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy oraz nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego. Miał zagrać Dona Haskinsa (rolę przyjął Josh Lucas) w dramacie sportowym Droga sławy (Glory Road, 2006), ale wycofał się z projektu z powodu konfliktów w harmonogramie.

Zadebiutował jako reżyser dramatem Gdzie jesteś, Amando? (Gone Baby Gone, 2007), za który zdobył nagrodę organizacji non-profit National Board of Review za najlepszy debiut reżyserski i nagrodę dla najlepszego nowego filmowca na festiwalu w Bostonie. Odniósł komercyjny sukces dzięki filmowi Operacja Argo (2012), za który zdobył Złoty Glob i nagrodę BAFTA dla najlepszego reżysera, a także Złoty Glob, BAFTA i Oscara za najlepszy film oraz Césara za najlepszy film zagraniczny.

Zagrał Nicka Dunne’a, głównym podejrzanym zaginięcia żony, w dreszczowcu Davida Finchera Zaginiona dziewczyna (2014). Następnie wcielił się w komiksową postać Batmana w adaptacji komiksów DC Comics w reżyserii Zacka Snydera: Batman v Superman: Świt sprawiedliwości (Batman v Superman: Dawn of Justice, 2016) i Liga Sprawiedliwości (2017). Za występ w Świcie... z Henrym Cavillem zdobył Złotą Malinę dla najgorszej ekranowej pary.