Leonardo DiCaprio

Leonardo DiCaprio
Ilustracja
Leonardo DiCaprio (2025)
Imię i nazwisko

Leonardo Wilhelm DiCaprio

Data i miejsce urodzenia

11 listopada 1974
Los Angeles

Zawód

aktor, producent filmowy, scenarzysta

Lata aktywności

od 1989

Odznaczenia
Kawaler Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
podpis
Strona internetowa

Leonardo Wilhelm DiCaprio (ur. 11 listopada 1974 w Los Angeles) – amerykański aktor, producent filmowy i scenarzysta; działacz społeczny i ekologiczny.

Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Zjawa (2015).

Rodzina i edukacja

Urodził się 11 listopada 1974 jako jedyne dziecko autora komiksów i pracownika fizycznego o włosko-niemieckim pochodzeniu George’a DiCaprio oraz asystentki w kancelarii prawnej o niemiecko-rosyjskim pochodzeniu Irmelin Indenbirken. Jego babka od strony matki – urodzona w Rosji Jelena Smirnowa – osiedliła z mężem Wilhelmem w Düsseldorfie, gdzie młody Leonardo często spędzał wakacje. Otrzymał imię na cześć malarza Leonarda da Vinci i dziadka ze strony ojca, Leona, a jego nazwisko z języka włoskiego oznacza „Z Capri”. Rodzice Leonardo rozstali się rok po narodzinach syna, lecz pozostali w bliskich relacjach i nadal mieszkali po sąsiedzku (w różnych dzielnicach Los Angeles), by nie pozbawiać dziecka kontaktu z obojgiem rodziców. Leonardo zamieszkał z matką (wówczas pracującą jako opiekunka do dzieci) w Echo Parku, biednej podmiejskiej dzielnicy Los Angeles, gdzie za dnia mieszkał z nimi również jego ojciec.

Uczęszczał do szkoły podstawowej Corinne A. Seeds, a dwa lata później został przepisany do szkoły Center for Enriched Studies. Był nadpobudliwym, pewnym siebie i aroganckim dzieckiem, przez co padał ofiarą zbirów i był szykanowany w szkole. W dzieciństwie zainteresował się sztuką, chętnie odwiedzał muzea, poza tym kolekcjonował karty z zawodnikami drużyn baseballowych i zbierał komiksy, których jego ojciec był dystrybutorem. Na początku lat 90. przeprowadził się z matką do dzielnicy Los Feliz w Los Angeles i podjął naukę w liceum Johna Marshalla. Żeby zdobyć popularność w szkole średniej, zwracał na siebie uwagę zabawnym, nieobliczalnym zachowaniem i naśladowaniem nowo poznanych ludzi. Po rozpoczęciu kariery telewizyjnej podjął indywidualny tok nauczania, a nauczyciele odwiedzali go na planach zdjęciowych. W trzeciej klasie zrezygnował z dalszej edukacji z powodu nadmiaru pracy aktorskiej.

Kariera zawodowa

Początki

Kiedy miał cztery lata, wziął udział w nagraniach programu Romper Room, jednak został wyrzucony z planu z powodu nadpobudliwego i zbyt hałaśliwego zachowania. Zainteresował się aktorstwem za sprawą starszego o trzy lata brata przyrodniego, Adama, syna George’a DiCaprio z Peggy Farrar, który występami w telewizyjnych spotach reklamowych i serialu Battlestar Galactica zainspirował Leonardo do rozpoczęcia kariery. W aktorstwie upatrywał szansy na szybki zarobek wielkich pieniędzy.

Od najmłodszych lat przejawiał talent aktorski, szczególnie do parodiowania innych osób (m.in. Charlesa Mansona i Michaela Jacksona), czym zdobył uznanie rówieśników. Kiedy miał sześć lat, wziął udział w przesłuchaniu do agencji reklamowej, którego nie przeszedł z powodu nieodpowiedniej fryzury. Po znalezieniu menedżerki odrzucił jej sugestię przybrania pseudonimu artystycznego „Lenny Williams”, które brzmiałoby bardziej amerykańsko. Brał udział w wielu castingach, ale bez sukcesów. Nie pobierał lekcji aktorstwa. Przez trzy lata bez powodzenia szukał nowego menedżera. Po znalezieniu agenta zaczął występować w telewizyjnych spotach reklamowych (zagrał m.in. w 15 reklamach producenta zabawkowych samochodzików Matchbox oraz w reklamie płatków śniadaniowych i gumy do żucia), w filmach edukacyjnych (m.in. w Mickey’s Safety Club i How to Deal with a Parent Who Takes Drugs) oraz w filmach i serialach (m.in. jako kolega głównego bohatera w filmie The New Lassie i młody chłopak w serialu The Outsiders). Wykazywał umiejętności taneczne, a z uwagi na opanowanie techniki poppingu zyskał pseudonim Noodle (pol. Makaron). Kiedy miał 15 lat, zagrał nastoletniego alkoholika Masona Capwella w pięciu odcinkach serialu Santa Barbara. W okresie licealnym udzielał się w szkolnym kole teatralnym.

Lata 90.

Przełomem w jego telewizyjnej karierze okazała się rola Garry’ego Buckmana, nieśmiałego i zamkniętego w sobie nastolatka, który usiłuje uporać się z rozwodem rodziców, w sitcomie Spokojnie, tatuśku (Parenthood, 1990) w NBC. Dzięki roli w tym serialu stał się idolem nastolatków, a jego zdjęcia regularnie publikowane były w czasopismach młodzieżowych, których redakcjom – dzięki działaniom matki – coraz częściej udzielał wywiadów. W filmie zadebiutował rolą Josha, pasierba nikczemnego właściciela domu z mieszkaniami do wynajęcia, w negatywnie przyjętym przez krytyków horrorze science fiction Critters 3 (1991). W sezonie 1991/1992 wcielił się w bezdomnego Luke’a Browera, który zostaje adoptowany przez rodzinę Seaverów, w ostatnim sezonie serialu Dzieciaki, kłopoty i my (Growing Pains). Zagrał także niewielką rolę w jednym z odcinków serialu Roseanne (1991) i epizod w thrillerze Katt Shea Ruben Trujący bluszcz (Poison Ivy, 1992). Podpisał kontrakt z Creative Artists Agency.

Zyskał uznanie krytyków dzięki wcieleniu się w powieściopisarza Tobiasa Wolffa w dramacie biograficznym Michaela Catona-Jonesa Chłopięcy świat (This Boy’s Life, 1993) z Ellen Barkin i Robertem De Niro, a za występ w tym filmie otrzymał swoją pierwszą branżową nagrodę – New Generation Award od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych Los Angeles. Przychylne recenzje otrzymał również za rolę Arnie’ego Grape’a w komediodramacie Lasse’a Hallströma Co gryzie Gilberta Grape’a (What’s Eating Gilbert Grape, 1993), a żeby oddać charakter swojej postaci, czyli upośledzonego brata tytułowego bohatera (w tej roli Johnny Depp), w trakcie prac nad filmem odwiedził domy opieki i zakłady dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo. Za rolę w tym filmie otrzymał New Generation Award i nagrodę National Board of Review oraz nominację do Złotego Globu i Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Po sukcesie filmu zaczął być nazywany przez prasę „nowym Marlonem Brando”, a także stał się idolem nastolatek, wypełniając tym samym zapotrzebowanie amerykańskiej branży filmowej na nowy przedmiot kultu i podziwu odbiorców kultury masowej.

Nie chcąc angażować się w komercyjne produkcje, odrzucił propozycję występu w filmie Hokus pokus (Hocus Pocus, 1993) i zagrania Robina w superprodukcji Batman Forever (1995), a po zakończeniu zdjęć do Co gryzie Gilberta Grape’a wystąpił jedynie w krótkometrażowym filmie Renny’ego Harlina Foot Shooting Party (1994), w którym zagrał główną rolę piosenkarza rockowego, który dostaje powołanie do wojska. Wziął udział w przesłuchaniach do roli Malloya w filmie Neila Jordana Wywiad z wampirem (Interview with the Vampire, 1994) i choć spodobał się komisji, to był za młody, by zostać obsadzonym, co mocno przeżył.

Mimo kilkukrotnego odrzucenia oferty, po długich namowach wystąpił w roli Fee Heroda „The Kida” w szeroko krytykowanym westernie Sama Raimiego Szybcy i martwi (The Quick and the Dead, 1995) z Sharon Stone, która oddała część swojego honorarium, by DiCaprio mógł wystąpić w tym filmie. W tym samym roku wcielił się w Jima Carrolla, koszykarza uzależnionego od narkotyków, w filmie sportowym Scotta Kalverta Przetrwać w Nowym Jorku (The Basketball Diaries, 1995), a za swoją rolę w filmie zebrał wiele pochwalnych recenzji w prasie. Z uwagi na filmowe role buntowników i dużą pewność siebie w życiu prywatnym był często porównywany do Rivera Phoenixa, aktora prowadzącego bardzo imprezowy tryb życia, jednak DiCaprio sprzeciwiał się tego typu zestawieniom.

Za występ w roli francuskiego poety o skłonnościach homoseksualnych Arthura Rimbauda w negatywnie przyjętym przez krytyków dramacie obyczajowym Agnieszki Holland Całkowite zaćmienie (Total Eclipse, 1995) był szeroko krytykowany w prasie. Dla roli w Całkowitym zaćmieniu odrzucił propozycję zagrania Jamesa Deana w planowanym filmie biograficznym Warner Bros. o życiu aktora, którego reżyserem miał być Michael Mann, a później Des McAnuff, jednak film nigdy nie powstał. Otrzymał propozycję zagrania młodego pisarza Jacka Kerouaca w ekranizacji jego powieści „W drodze”, którą miał wyreżyserować Francis Ford Coppola, ale projekt zawieszono. Odrzucił propozycję zagrania jednej z głównych ról w dramacie sądowym Gregory’ego Hoblita Lęk pierwotny (1996). W 1997 na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie otrzymał nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora za główną rolę męską w filmie Baza Luhrmanna Romeo i Julia (William Shakespeare’s Romeo and Juliet, 1996), uwspółcześnionej ekranizacji powieści Williama Szekspira, która osiągnęła duży sukces komercyjny i cieszyła się popularnością głównie wśród nastoletnich widzów, ale zebrała mieszane recenzje krytyków. Po występie w Romeo i Julii zagrał Hanka, sprawiającego problemy wychowawcze nastolatka, w dramacie psychologicznym Jerry’ego Zaksa Pokój Marvina (Marvin’s Room, 1996) u boku Meryl Streep i bezczelnego Dereka w krótkometrażowym filmie artystycznym Don’s Plum (2001). W czerwcu 1997 znalazł się na 15. miejscu listy „100 najseksowniejszych aktorów świata” sporządzonej przez redakcję magazynu filmowego „Empire(inne języki)”.

Odrzucił główną rolę w filmie Paula Thomasa Andersona Boogie Nights, by zagrać beztroskiego młodego artystę Jacka Dawsona, głównego bohatera filmu Jamesa Camerona Titanic (1997). W produkcji wystąpił u boku Kate Winslet, z którą się zaprzyjaźnił. Za rolę w filmie zainkasował 2,5 mln dol. Po premierze Titanica umocnił swoją pozycję w branży filmowej i stał się jedną z największych gwiazd Hollywood. Za rolę Jacka Dawsona otrzymał nagrodę Blockbuster Entertainment dla ulubionego aktora i nagrodę filmową MTV dla najlepszego aktora i był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Mimo że Titanic zdobył 11 Oscarów (i 14 nominacji), to DiCaprio został pominięty wśród nominowanych do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, co wywołało poruszenie w prasie i powszechne oburzenie wśród widzów, od których napłynęło kilkaset protestów do Amerykańskiej Akademii Filmowej. Sam aktor nie pojawił się na gali wręczenia nagród, co publicznie skrytykował reżyser Titanica.

Prowadził negocjacje w sprawie głównej roli w filmie Michaela Manna The Inside Man (1998). Za występ w podwójnej roli – króla Ludwika XIV i jego brata-bliźniaka, Filipa – w kostiumowym dramacie historycznym Randalla Wallace’a Człowiek w żelaznej masce (1998) otrzymał antynagrodę Złotą Malinę za najgorszy duet na ekranie. W tym samym roku wystąpił epizodycznie jako zarozumiały gwiazdor Hollywood w negatywnie przyjętym filmie Woody’ego Allena Celebrity (1998). Został także okrzyknięty chłopakiem roku w plebiscycie brytyjskiego magazynu dla młodzieży „Bliss”, zdobywając 70% głosów spośród 20 tys. czytelniczek, poza tym amerykański magazyn „Premiere” umieścił go na 25. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych osób w Hollywood, a magazyn „Forbes” – na 34. miejscu listy najbogatszych Amerykanów z branży rozrywkowej.

Lata 2000–2009

DiCaprio w latach 2000–2008
DiCaprio na konferencji prasowej filmu Niebiańska plaża (2000)
DiCaprio i Martin Scorsese na premierze filmu Gangi Nowego Jorku (2002)
DiCaprio na londyńskiej premierze filmu W sieci kłamstw (2008)

Po zakończeniu zdjęć do Człowieka w żelaznej masce ogłosił roczną przerwę w karierze, w tym czasie m.in. odrzucił propozycję zagrania Patricka Batemana w American Psycho (2000), Anakina Skywalkera w Gwiezdnych wojnach: Ataku klonów (Star Wars Episode II: Attack of the Clones, 2002) i tytułowej roli w Spider-Manie (2002). Na wielki ekran powrócił główną rolą Richarda w filmie Danny’ego Boyle’a Niebiańska plaża (The Beach, 2000), dla którego porzucił tytułową rolę w dramacie kryminalnym Anthony’ego Minghelli Utalentowany pan Ripley (The Talented Mr. Ripley, 1999). Za występ w Niebiańskiej plaży, za który miał otrzymać gażę w wysokości 20 mln dol., był nominowany do Złotej Maliny dla najgorszego aktora. W grudniu 2002 premierę miały dwa filmy z DiCaprio w roli głównej: dramat gangsterski Martina Scorsese Gangi Nowego Jorku (Gangs of New York) i komedia kryminalna Stevena Spielberga Złap mnie, jeśli potrafisz (Catch Me If You Can); za rolę oszusta Franka Abagnale’a w drugim z filmów był nominowany do Złotego Globu.

Zagrał również w następnym filmie Martina Scorsese, ciepło przyjętym przez krytykę i widzów dramacie biograficznym Aviator (2004), w którym wcielił się w postać miliardera i pilota Howarda Hughesa. Za tę rolę otrzymał wiele pochlebnych recenzji oraz otrzymał Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym i był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Również w 2004 otworzył firmę producencką Appian Way Productions, która zadebiutowała filmem Nielsa Muellera Zabić prezydenta.

Wznowił współpracę z Martinem Scorsese, grając agenta Billy’ego Costigana w dramacie kryminalnym Infiltracja (The Departed, 2006), a na potrzeby pracy przy filmie zrezygnował z roli w dreszczowcu Dobry agent. Za rolę Danny’ego Archera w dramacie wojennym Krwawy diament (Blood Diamond, 2006) otrzymał kolejną w karierze nominację do Oscara. Za występy w obu filmach był też nominowany do Złotych Globów dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym jednocześnie, jednak mimo podwójnej szansy na wygraną nie zdobył nagrody.

W 2007 wyprodukował film Kevina Connolly’ego Ogrodnik z Edenu (Gardener of Eden) i film dokumentalny o ochronie środowiska Jedenasta godzina (The 11th Hour), którego był współscenarzystą, współproducentem i narratorem. W 2008 zagrał agenta CIA Rogera Ferrisa w dreszczowcu Ridleya Scotta W sieci kłamstw i Franka Wheelera w melodramacie Droga do szczęścia, w którym ponownie, po 12 latach przerwy, zagrał wraz z Kate Winslet. Za rolę w drugim filmie był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. W 2009 na uroczystej gali w Berlinie otrzymał Cinema for Peace Award, którą wręczył mu Michaił Gorbaczow.

Lata 2010–2019

DiCaprio w latach 2010–2019
DiCaprio na premierze filmu Wyspa tajemnic podczas 60. MFF w Berlinie (2010)
DiCaprio na paryskiej premierze filmu Wilk z Wall Street (2013)
DiCaprio na 72. MFF w Cannes (2019)

W 2010 premierę miały kolejne dwa kasowe filmy z DiCaprio w roli głównej: Wyspa tajemnic w reż. Martina Scorsese, w której zagrał federalnego szeryfa Edwarda „Teddy’ego” Danielsa, oraz Incepcja w reż. Christophera Nolana, w której zagrał Cobba. Po zagraniu w Incepcji miał półtoraroczną przerwę w pracy, ponieważ nie był zainteresowany żadnym z otrzymywanych scenariuszy.

W 2011 zebrał ciepłe recenzje za występ w roli J. Edgara Hoovera, pierwszego dyrektora FBI w filmie biograficznym J. Edgar, a żeby pomóc twórcom sfinansować projekt, zgodził się na honorarium w wysokości zaledwie 2 mln dol. Za rolę w filmie był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym, jednak pominięto go przy nominacjach do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, co wywołało wiele kontrowersji w mediach. Również w 2011 zajął pierwsze miejsce na liście najlepiej zarabiających aktorów w Hollywood. W 2012 uczestniczył z Kate Winslet w światowej premierze nowej wersji filmu Titanic, tym razem prezentowanego w formacie 3D.

Wystąpił w roli Jaya Gatsby’ego w melodramacie Wielki Gatsby (2013), będącym kolejną ekranizacją powieści Francisa Scotta Fitzgerald o tym samym tytule. Zagrał także w swoim piątym filmie w reż. Martina Scorsese – Wilk z Wall Street (2013). W 2016 podczas 88. gali wręczenia nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Zjawa.

Wyprodukował film dokumentalny Walka: życie i zaginiona twórczość Stanisława Szukalskiego (2018), co było związane z faktem, iż jego rodzice przyjaźnili się z polskim rzeźbiarzem Stanisławem Szukalskim, gdy ten mieszkał w Los Angeles. Zagrał z Bradem Pittem w filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood (2019).

Życie prywatne

DiCaprio na konferencji w Departamencie Stanu USA w Waszyngtonie (2016)

Jest agnostykiem. W młodości spotykał się z Jennifer Faus, a w latach 90. umawiał się z modelką Bijoux Phillips. Od końca 1995 do 1997 był związany z modelką Kristen Zang. Od tamtej pory uznawany jest w prasie za jednego z czołowych „uwodzicieli Hollywood”, a kolorowe gazety przez kolejne lata łączyły go z wieloma celebrytkami. Pozostawał w nieformalnych związkach m.in. z modelkami: Gisele Bündchen (2000–2005), Bar Refa’eli (2005–2011), Erin Heatherton (2011–2012) i Toni Garrn, z aktorką Blake Lively (2011) i piosenkarką Rihanną. W latach 2018–2022 spotykał się z aktorką Camilą Morrone.

Aktywnie działa na rzecz ochrony środowiska. W 1998 został współzałożycielem fundacji ekologicznej Earth Alliance. W 2005 nawiązał współpracę z siecią hoteli Four Seasons, by na zakupionej przez siebie wyspie Blackadore Caye w Belize wybudować luksusowy kurort zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Jako aktywista występował na forum ONZ w sprawie zmian klimatycznych, w 2011 udał się do Rosji na szczyt dotyczący ratowania tygrysów (na ten cel przeznaczył 1 mln dol.), a na prywatnej audiencji rozmawiał z papieżem Franciszkiem w Watykanie (2016).

DiCaprio i John Kerry (2016)

Jest zaangażowany społecznie. W latach 90. odwiedzał małoletnich pacjentów szpitali, pomagał finansowo bezdomnym, uczestniczył w benefisach na rzecz walki z AIDS. W 1998 przekazał 35 tys. dol. na odbudowę zniszczonego przez trzęsienie ziemi Ośrodka Komputerowego im. Leonarda DiCaprio w filii Biblioteki Publicznej Los Angeles w rodzinnym Los Feliz. Po tsunami z grudnia 2004 wsparł finansowo mieszkańców kurortu Koh Phi Phi Leh w Tajlandii, przekazując anonimowo część pieniędzy na UNICEF. W 2006 podczas pracy nad filmem Krwawy diament wsparł finansowo mieszkańców Sierra Leone, zwłaszcza sieroty i ludzi chorych oraz inne ofiary tamtejszej wojny domowej. W 2010 przekazał 1 mln dol. na odbudowę Haiti po trzęsieniu ziemi.

Wyraził publiczne poparcie dla Johna Kerry’ego przed wyborach prezydenckimi w 2004 oraz wziął udział w internetowej kampanii Rock the Vote mającej na celu zmobilizowanie obywateli do udziału w wyborach.

W 2005 podczas przyjęcia u Ricka Salomona w Hollywood został zaatakowany przez wówczas 35-letnią Arethę Wilson, która rozbiła mu szklaną butelkę na głowie. W wyniku urazu był operowany i miał założone 12 szwów na twarzy i głowie.

Filmografia

Producent

W 2009 roku był jednym z producentów horroru Sierota.

Nagrody i nominacje

Antynagrody i nominacje

Odznaczenia i upamiętnienie