Richard Dreyfuss

Wczesne lata

Urodził się w Brooklynie w Nowym Jorku, w rodzinie żydowskiej jako syn Geraldine Dreyfus (z domu Robbins; 1921–2000), działaczki na rzecz pokoju, i Normana Dreyfusa (1920–2013), adwokata i restauratora. Wychował się w dzielnicy Bayside w Queens w Nowym Jorku. Skomentował, że „dorastał myśląc, że Alfred Dreyfus i [on] są z tej samej rodziny.” Jego ojciec nie lubił Nowego Jorku i wraz z rodziną przeprowadził się do Europy. Gdy Dreyfuss miał dziewięć lat, jego rodzina przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie uczęszczał do Beverly Hills High School.

Kariera

Karierę zaczynał w połowie lat 60. od niewielkich ról w serialach telewizyjnych, w tym w sitcomie fantasy stacji ABC Ożeniłem się z czarownicą (Bewitched, 1966). Wkrótce trafił na kinowy ekran jako asystent menadżera scenicznego w melodramacie muzycznym Marka Robsona Dolina lalek (Valley of the Dolls, 1967) i w roli mieszkańca hotelu w dramacie obyczajowym Mike’a Nicholsa Absolwent (The Graduate, 1967).

Występował równocześnie na scenach teatralnych. W 1969 zadebiutował na Broadwayu w roli Stanleya w sztuce Ale, serio... u boku Nicolasa Costera. Grał także w produkcjach off-Broadwayowskich, w tym Akrobaci i linia (1971), A czyim chłopcem jesteś? (1971) i Otello Williama Shakespeare’a (1979) jako Jago.

John Milius zaangażował go do roli gangstera „Baby Face” Nelsona w czarnej komedii Dillinger (1973). Następnie zdobył kluczową rolę Curta Hendersona w kinowym hicie George’a Lucasa Amerykańskie graffiti (1973), który przyniósł mu pierwszą nominację do Złotego Globu. Grał później w kasowych hitach Stevena Spielberga: Szczęki (1975) i Bliskie spotkania trzeciego stopnia (1977). Za rolę początkującego aktora w melodramacie Herberta Rossa Dziewczyna na pożegnanie (1978) zdobył Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego.

Na przełomie lat 80. i 90. wystąpił w tak udanych i popularnych komediach jak: Włóczęga z Beverly Hills (1986), Zasadzka (1987), Dyktator z Paradoru (1988) czy Co z tym Bobem? (1991). W tym okresie zagrał również w kolejnym filmie Spielberga pt. Na zawsze (1989). W 1996 ponownie został nominowany do Oscara, za rolę w dramacie obyczajowym Symfonia życia Stephena Hereka (tym razem statuetki nie otrzymał).