Bing Crosby

Bing Crosby
Harry Lillis Crosby Jr.
Ilustracja
Bing Crosby (lata 30.)
Imię i nazwisko

Harry Lillis Crosby Jr.

Data i miejsce urodzenia

3 maja 1903
Tacoma, Waszyngton

Data i miejsce śmierci

14 października 1977
Alcobendas, Madryt

Zawód

piosenkarz, aktor

Współmałżonek

Dixie Lee
(1930–1952; jej śmierć)
Kathryn Grant Crosby
(1957–1977; jego śmierć)

Lata aktywności

1925–1977

Zespół artystyczny
The Rhythm Boys (od 1927 do 1930)
Faksymile
Strona internetowa

Bing Crosby, właśc. Harry Lillis Crosby Jr. (ur. 3 maja 1903 w Tacoma, Waszyngton, zm. 14 października 1977 w Alcobendas w Madrycie) – jeden z najpopularniejszych amerykańskich piosenkarzy i aktorów, uważany za główne źródło inspiracji dla gwiazd muzyki, takich jak: Frank Sinatra, Dean Martin, Perry Como, Elvis Presley, Dick Haymes, John Lennon, a z postaci bardziej współczesnych Michael Bublé. Jest rekordzistą w wielu kategoriach. Czterdzieści jeden singli piosenkarza notowanych było na pierwszym miejscu list przebojów, co stanowi niepobity rekord. Najbardziej znany z nich, utwór „White Christmas”, jest najlepiej sprzedającym się singlem w historii muzyki rozrywkowej. Piosenki w wykonaniu Crosby’ego były 14-krotnie nominowane do Oscara, a cztery z nich otrzymały to wyróżnienie. W 1948 roku amerykańskie ankiety ogłosiły go „najbardziej podziwianym żyjącym człowiekiem” (ang. „most admired man alive”), w których Crosby wyprzedził Jackiego Robinsona i papieża Piusa XII. Piosenkarz ponadto jest najczęściej nagrywanym piosenkarzem w historii. Jego kariera zbiegła się z nowinkami technicznymi, takimi jak mikrofon, co pozwoliło mu rozwinąć spokojny, intymny styl śpiewania. Był pierwszym wykonawcą, który nagrywał na taśmę magnetofonową. Finansował także rozwój taśm wideo.

Życiorys

Młodość

Harry Lillis Crosby w wieku dziewięciu lat (1912).

Syn Catherine Crosby (1873–1964) z d. Harrigan, Irlandki z pochodzenia, i Harry’ego Crosby’ego Sr. (1871–1950), mającego angielskich przodków. Jego kariera rozpoczęła się w 1925 r. i trwała aż do jego niespodziewanej śmierci (zmarł na atak serca grając w swoją ulubioną grę – golfa).

Crosby uczęszczał do Gonzaga Preparatory School w Spokane, a następnie studiował na Gonzaga University przez trzy lata, lecz nie uzyskał dyplomu. Jako student pierwszego roku grał w uniwersyteckiej drużynie baseballowej. Uniwersytet przyznał mu tytuł doktora honoris causa w 1937 roku.

Crosby (lata 30.)

Fascynacja jazzem rozpoczęła się u niego, gdy jako młody chłopiec zobaczył koncert Ala Jolsona w 1917 r. Wtedy postanowił zostać piosenkarzem. Podczas studiów na Gonzaga University ćwiczył grę na perkusji, dzięki czemu został zaangażowany do orkiestry Musicaladers pod dyrekcją Ala Rinkera, z którą w 1926 r. wystąpił w Metropolitan Theatre w Los Angeles. Został wtedy zauważony przez Paula Whitemana, dzięki czemu 6 grudnia 1926 r. zadebiutował w Tivoli w Chicago.

Kariera wokalna i aktorska

Okładka albumu kompilacyjnego Crosby’ego St. Patrick’s Day wydanego w 1947 roku.
Kadr z filmu Idąc moją drogą (1944)

Bing oraz Al Rinker występowali razem już w 1925 roku wraz z orkiestrą Whitemana. Natomiast gdy w 1927 roku dołączył do nich pianista i autor tekstów Harry Barris, wspólnie założyli grupę muzyczną pod nazwą The Rhythm Boys. Crosby zdobył cenne doświadczenie podczas rocznej trasy koncertowej z Whitemanem, występując i nagrywając z Bixem Beiderbecke, Jackiem Teagardenem, Tommym Dorseyem, Jimmym Dorseyem, Eddie Langiem oraz Hoagym Carmichaelem. Nabierał doświadczenia jako wokalista oraz coraz bardziej postrzegano go jako solowego piosenkarza. The Rhythm Boys rozpadł się kiedy Crosby postanowił rozpocząć samodzielną karierę i opuścił zespół.

The Rhythm Boys

W 1930 r. po raz pierwszy wystąpił w filmie Król jazzu (ang. King of Jazz), gdzie wykonał kilka piosenek. Później występował w wielu innych filmach, a za rolę w Idąc moją drogą (ang. Going My Way) z 1944 r. w reżyserii Leo McCareya, w 1945 r. otrzymał Oscara dla najlepszego aktora. Do Nagrody Akademii Filmowej w tej kategorii nominowany był jeszcze dwa razy: w 1946 za rolę księdza Chucka O’Malleya w filmie Dzwony Najświętszej Marii Panny, a także w 1955 za rolę Franka Elgina w dramacie Dziewczyna z prowincji. Wraz z piosenkarzem i aktorem Bobem Hopeem wystąpił w siedmiu filmach z serii Droga do... (ang. Road to...). Filmy należące do tej serii to: Droga do Singapuru (1940), Droga do Zanzibaru (1941), Droga do Maroka (1942), Droga do Utopii (1946), Droga do Rio (1947), Droga do Bali (1952) oraz Droga do Hong Kongu (1962). Crosby i Hope bardzo często pojawiali się razem na różnego rodzaju okolicznościowych koncertach (na przykład 11 lutego 1968 roku podczas otwarcia nowej hali Madison Square Garden). Ich wspólne występy oraz filmy zapewniły im dużą popularność, dlatego też często byli określani jako duet, choć oficjalnie nigdy owego nie założyli (tak jak np. Dean Martin i Jerry Lewis).

Bob Hope, Marquita Rivera i Bing Crosby w 1947 roku.

Ankieta z 2000 roku wykazała, że ze sprzedaną liczbą biletów do kina (1 077 900 000), Crosby był trzecim najpopularniejszym aktorem wszech czasów, zaraz po Clarku Gable (1 168 300 000 sprzedanych biletów) i Johnie Wayne (1 114 000 000 sprzedanych biletów).

Crosby zagrał w ponad siedemdziesięciu produkcjach filmowych oraz wydał ponad sto albumów muzycznych. Dokonał ponad 2000 nagrań komercyjnych, w tym „White Christmas”, najlepiej sprzedający się singiel wszech czasów (sprzedany w ponad 50 milionach egzemplarzy według Księgi rekordów Guinnessa), a także tysięcy innych nagrań dla filmu, radia i telewizji. Crosby sprzedał na całym świecie ponad miliard płyt i albumów. W Stanach Zjednoczonych jego utwory były 41 razy umieszczane na pierwszym miejscu list przebojów, czyli o wiele więcej niż utwory The Beatles (24) czy Elvisa Presleya (18). Jego nagrania trafiły na listy 396 razy – więcej niż nagrania Franka Sinatry (209 razy) czy Elvisa Presleya (149 razy). Tylko niektóre gwiazdy muzyczne, takie jak The Beatles czy Michael Jackson mogą rywalizować z wynikami sprzedaży Binga.

Bardzo często występował w programie telewizyjnym The Hollywood Palace jako prowadzący, gdzie pojawił się obok wielu popularnych artystów, z którymi śpiewał jako gość i osoba prowadząca program. Byli to między innymi: Bobbie Gentry („Put a Little Love in Your Heart” oraz „Okolona River Bottom Band” w 1969 roku), Glen Campbell („1432 Franklin Pike Circle Hero” w 1968 roku), The Temptations („My Girl” w 1969 roku), Phil Harris i Louis Armstrong („South Rampart Street Parade” w 1965 roku).

Duży dorobek w dyskografii zapewniły mu albumy zawierające piosenki wykonane przez niego w wielu musicalach filmowych. Zazwyczaj nie były to soundtracki, lecz nowe nagrania studyjne (zwłaszcza albumy z lat 40. takie jak: Selections from Going My Way, Selections from The Bells of St. Mary’s, Selections from Welcome Stranger, Selections from Showboat, czy The Emperor Waltz), lecz piosenkarz wydał także kilka ścieżek dźwiękowych (np. High Society z 1956 oraz The Road to Hong Kong z 1962).

Otrzymał 23 złote i platynowe płyty, zgodnie z książką Million Selling Records. Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego nie wprowadziło programu certyfikacji złotych płyt aż do 1958 roku. Przed 1958 r. złote płyty były przyznawane przez firmy fonograficzne.

W 1963 r. Crosby – jako pierwszy w historii – został wyróżniony nagrodą Grammy za całokształt twórczości.

Jedna z trzech gwiazd Binga Crosby’ego w Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.

Posiada trzy gwiazdy w Alei Gwiazd w Los Angeles w kategoriach: Radio, Nagranie muzyczne oraz Film kinowy.

Jest członkiem National Association of Broadcasters Hall of Fame w dziale radiowym.

Pozostała działalność

Wraz z Frankiem Sinatrą Crosby był jednym z głównych sponsorów kompleksu studyjnego United Western Records w Los Angeles.

Według Shoshany Klebanoff:

Crosby stał się jednym z najbogatszych ludzi w historii showbiznesu. Inwestował w nieruchomości, kopalnie, szyby naftowe, rancza dla bydła, konie wyścigowe, wydawnictwa muzyczne, drużyny baseballowe i telewizję. Zarobił wspaniałą fortunę współpracując z Minute Maid Orange Juice Corporation, w której był akcjonariuszem.

Bing był fanem wyścigów koni pełnej krwi. Swojego pierwszego konia wyścigowego kupił w 1935 roku. W 1937 został założycielem klubu Del Mar Thoroughbred Club i członkiem jego zarządu.

Crosby był również zapalonym rybakiem. Latem 1966 spędził tydzień jako gość Lorda Egremonta, przebywając w Cockermouth i łowiąc ryby na rzece Derwent. Jego podróż została nakręcona dla The American Sportsman w American Broadcasting Company.

Bing grając w golfa (1975).

W 1950 roku Crosby stał się trzecią osobą, która zdobyła nagrodę Williama D. Richardsona, przyznawaną nieprofesjonalnemu golfiście, który konsekwentnie wnosi wybitny wkład w golfa. W 1978 roku, on i Bob Hope zostali odznaczeni nagrodą Bob Jones Award, najwyższym wyróżnieniem przyznanym przez United States Golf Association, w uznaniu za wybitne osiągnięcia sportowe. Bing jest również członkiem World Golf Hall of Fame.

Ostatnie lata i śmierć

Po powrocie do zdrowia po przebytej infekcji grzybiczej prawego płuca w styczniu 1974, Crosby rozpoczął nagrywanie nowych albumów i kolejne trasy koncertowe. W marcu 1977 roku, po koncercie w Ambassador Auditorium w Pasadenie dla CBS z okazji 50. rocznicy jego działalności w showbiznesie, Crosby spadł ze sceny do dołu orkiestrowego, co spowodowało jego kolejny miesięczny pobyt w szpitalu. Jego pierwszym występem po wypadku był koncert, który odbył się 16 sierpnia 1977, w dniu śmierci Elvisa Presleya, w Concord Pavilion w Concord, w Kalifornii, podczas którego zabrakło prądu i Bing śpiewał dalej bez wzmocnienia.

We wrześniu Crosby, jego rodzina i piosenkarka Rosemary Clooney rozpoczęli trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w London Palladium. Podczas pobytu w Wielkiej Brytanii Bing nagrał swój ostatni album, Seasons, a także swój ostatni świąteczny program telewizyjny, Bing Crosby’s Merrie Olde Christmas, z gościem specjalnym, którym był David Bowie. Program został wyemitowany nieco ponad miesiąc po śmierci Crosby’ego. Jego ostatni koncert odbył się w Brighton Center 10 października, cztery dni przed śmiercią, z udziałem brytyjskiej artystki Gracie Fields. Następnego dnia po raz ostatni pojawił się w studiu nagraniowym i zaśpiewał osiem piosenek w BBC Maida Vale Studios oraz przeprowadził wywiad z Alanem Dellem. Później tego samego popołudnia spotkał się z Chrisem Hardingiem, aby zrobić zdjęcia do okładki albumu Seasons.

Grób Crosby’ego (na nagrobku widnieje błędny rok urodzenia).

13 października 1977 roku, Crosby poleciał samotnie do Hiszpanii, aby rozegrać tam parę towarzyskich meczów golfa. Piosenkarz zmarł 14 października 1977 roku na polu golfowym Golf La Moraleja w Madrycie w Hiszpanii, gdzie grał w golfa ze swoimi towarzyszami. Po skończonej grze Bing ukłonił się w stronę obserwujących go fanów i powiedział: „To była świetna gra w golfa, chłopaki”. Wracając do klubu nagle upadł i zmarł na miejscu z powodu potężnego zawału serca. Jego pogrzeb odbył się o 5.00 rano 18 października 1977 roku na Holy Cross Cemetery w Culver City w Kalifornii. Na ceremonii pogrzebowej byli obecni: żona Binga – Kathryn Grant Crosby, jego dzieci oraz rodzeństwo, a także Bob Hope, Rosemary Clooney i Phil Harris.

Życie prywatne

Życie rodzinne

Był dwukrotnie żonaty; po raz pierwszy z aktorką i piosenkarką Dixie Lee (1909–1952), z którą miał czterech synów: Gary Crosby (1933–1995), Dennis Crosby (1934–1991), Phillip Crosby (1934–2004) i Lindsay Crosby (1938–1989), a po jej śmierci z Kathryn Grant (1933–2024), z którą miał dwóch synów: Harry Crosby (ur. 1958), Nathaniel Crosby (ur. 1961) i córkę – Mary Crosby (ur. 1959).

Szczególnie w późnych latach 30. oraz 40. domowe życie Crosby’ego było tragicznie zdominowane przez nadmierny alkoholizm jego żony Dixie. Jego wysiłki, by ją wyleczyć za pomocą specjalistów, nie powiodły się. Zmęczony piciem żony starał się nawet o rozwód w styczniu 1941 roku, lecz nie doszedł on do skutku. W latach 40. Bing konsekwentnie zostawał coraz częściej w domu, starając się być tam jak najwięcej dla swoich dzieci. Po śmierci żony miał bliskie relacje z modelką Pat Sheehan (która poślubiła jego syna Dennisa w 1958 roku) oraz aktorkami Inger Stevens i Grace Kelly. Następnie poślubił o trzydzieści lat młodszą od siebie aktorkę Kathryn Grant, która przeszła na katolicyzm w 1957. Bing i jego rodzina mieszkali w okolicach San Francisco przez wiele lat. W 1963 roku on i jego żona Kathryn przeprowadzili się z trójką małych dzieci z Los Angeles do wartej 175 000 dolarów posiadłości Tudorów z 10 sypialniami w Hillsborough, ponieważ według syna Nathaniela nie chcieli wychowywać swoich dzieci w Hollywood. Ten dom został wystawiony na sprzedaż przez obecnych właścicieli w 2021 roku za 13,75 miliona dolarów. W 1965 rodzina przeniosła się do większego, 40-pokojowego domu w stylu francuskiego zamku na pobliskiej ulicy Jackling Drive, gdzie Kathryn Crosby nadal mieszkała po śmierci męża.

Crosby napisał testament, w którym zaznaczył, że żaden z synów nie otrzyma spadku, dopóki nie osiągnie wieku 65 lat. Zamiast tego będą oni otrzymywali kilka tysięcy dolarów miesięcznie z funduszu powierniczego pozostawionego w 1952 przez ich matkę, Dixie Lee. Lindsay Crosby zmarł w 1989 w wieku 51 lat, a Dennis Crosby w 1991 w wieku 56 lat (obaj przez samobójstwo z powodu ran postrzałowych). Gary Crosby zmarł na raka płuc w 1995 w wieku 62 lat, a Phillip Crosby na atak serca w 2004 w wieku 69 lat.

Problemy z alkoholem

Crosby miał podobno problem z alkoholem na przełomie lat 20. i 30., ale poradził sobie z nałogiem w 1931 roku. Według biografa Giddinsa, podczas kłótni o picie z Garym Crosbym, Bing powiedział swojemu synowi w złości, że palenie marihuany byłoby lepsze niż picie tak dużej ilości alkoholu. Crosby powiedział Barbarze Walters w wywiadzie telewizyjnym z 1977 roku, że uważa, iż marihuana powinna zostać zalegalizowana.

Wspomnienie Gary’ego Crosby’ego

Po śmierci Crosby’ego, jego najstarszy syn, Gary, napisał bardzo krytyczny pamiętnik, Going My Own Way (1983), przedstawiając swojego ojca jako okrutnego, zimnego człowieka, agresywnego fizycznie i psychicznie. Jednak córka Binga, Mary Crosby, powiedziała w wywiadzie, że Gary wyznał jej, iż wydawcy zachęcali go do wyolbrzymiania swoich twierdzeń i napisał książkę tylko dla pieniędzy. Autor najnowszej biografii Binga Crosby’ego, Gary Giddins, twierdził, że wspomnienia Gary’ego nie są wiarygodne w wielu przypadkach i nie można im ufać w opowieściach o nadużyciach.

Bing i jego druga żona Kathryn Grant Crosby (1976).

Upamiętnienie

Rodzina Crosby’ego stworzyła oficjalną stronę internetową 14 października 2007 roku, w 30 rocznicę śmierci Binga.

Bing Crosby Stadium we Front Royal w stanie Wirginia został nazwany na jego cześć, gdyż w latach 1948–1950 Crosby organizował zbiórkę funduszy na jego budowę.

W 2006 roku dawny Metropolitan Theatre of Performing Arts w Spokane w stanie Waszyngton został przemianowany na Bing Crosby Theater.

Planetoida (2825) Crosby z grupy pasa głównego planetoid odkryta 19 września 1938 roku w Union Observatory posiada nazwę właśnie od Binga Crosby’ego.

Tablica pamiątkowa w holu Brighton Centre.

W holu Brighton Centre, w miejscu gdzie odbył się jego ostatni koncert, umieszczono tablicę pamiątkową z imieniem i nazwiskiem piosenkarza.

Najbliższa rodzina

Rodzice

Rodzeństwo

Małżeństwa

Dzieci

Zdjęcie Binga Crosby’ego i jego rodziny w skeczu z jego bożonarodzeniowego programu z 1974 roku. Od lewej: Mary Crosby, Nathaniel Crosby, Bing, Kathryn Grant Crosby i Harry Crosby.
Bing Crosby i jego syn z pierwszego małżeństwa Gary Crosby (1951).

Filmografia

 Osobny artykuł: Filmografia Binga Crosby’ego.

Dyskografia

 Osobny artykuł: Dyskografia Binga Crosby’ego.

Poniższa lista przedstawia wyłącznie studyjne albumy piosenkarza. Jego pełna dyskografia, single, albumy grupowe 78obr./min, kompilacje oraz inne wydawnictwa opisane zostały w osobnym artykule.

* Cała muzyka i teksty są autorstwa Irvinga Berlina.

* 6 płyt LP, część utworów to nowe nagrania studyjne oprawione komentarzami Crosby’ego, natomiast kolejna część to oryginalne nagrania z poprzednich lat, które również zawierają komentarze piosenkarza.

* – tylko orkiestra i chór

* To sześciopłytowy album zawierający osiemdziesiąt cztery utwory wybrane przez Binga Crosby’ego, z których dwanaście nagrał, a pozostałe utwory były grane przez samą orkiestrę.

* To sześciopłytowy zestaw płyt LP zawierający sześćdziesiąt utworów wybranych przez Binga Crosby’ego, z których trzydzieści sześć nagrał, a pozostałe utwory były grane przez samą orkiestrę.

* Album składający się z trzech płyt winylowych zawierających skrócone opowiadania klasycznej powieści Marka Twaina Przygody Tomka Sawyera czytanych przez Binga Crosby’ego.

 Zobacz też kategorie: Albumy Binga Crosby’ego, Albumy kompilacyjne Binga Crosby’ego.
 Zobacz też: Wytwórnie płytowe Binga Crosby’ego po roku 1955.

Radio

Radio Stars (1934)

Programy radiowe Binga Crosby’ego emitowane w latach 1931–1962:

Lata emisji Tytuł Stacja

radiowa

Emisja

Lata 30.

1931 15 Minutes with Bing Crosby CBS 6 razy w tygodniu przez 15 minut
1931–1932 The Cremo Singer CBS 6 razy w tygodniu przez 15 minut
1932 15 Minutes with Bing Crosby CBS 2–3 razy w tygodniu przez 15 minut
1933 Chesterfield Cigarettes Presents Music that Satisfies CBS 2 razy w tygodniu przez 15 minut
1933–1935 Bing Crosby Entertains CBS co tydzień przez 30 minut
1935–1946 Kraft Music Hall NBC co czwartek przez 60 minut (do 1943), następnie przez 30 minut

Lata 40.

1941–1945 Bing Crosby on Armed Forces Radio in World War II
1946–1949 Philco Radio Time ABC raz w tygodniu przez 30 minut
1948–1950 This Is Bing Crosby (The Minute Maid Show) CBS od poniedziałku do piątku przez 15 minut
1949–1952 The Bing Crosby – Chesterfield Show CBS raz w tygodniu przez 30 minut

Lata 50.

1952–1954 The Bing Crosby Show for General Electric CBS raz w tygodniu przez 30 minut
1954–1956 The Bing Crosby Show CBS 5 razy w tygodniu przez 15 minut
1955–1962 A Christmas Sing with Bing CBS, VOA

oraz AFRS

1 godzinę rocznie
1957–1958 The Ford Road Show Featuring Bing Crosby CBS 5 razy w tygodniu przez 5 minut

Lata 60.

1960–1962 The Bing Crosby – Rosemary Clooney Show CBS 5 razy w tygodniu przez 20 minut (wraz z piosenkarką Rosemary Clooney)

Nagrody i nominacje

Od lewej: Barry Fitzgerald, Ingrid Bergman i Bing Crosby podczas 17-stej ceremonii wręczenia Oscarów (1945).

Nagrody filmowe i muzyczne

Rok Nagroda Kategoria Film Wynik
1944 Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych Najlepszy aktor Idąc moją drogą Wygrana
Photoplay Awards Najpopularniejsza męska gwiazda Wygrana
1945 Photoplay Awards Najpopularniejsza męska gwiazda Wygrana
Nagroda Akademii Filmowej Najlepszy aktor pierwszoplanowy Idąc moją drogą Wygrana
1946 Photoplay Awards Najpopularniejsza męska gwiazda Wygrana
Nagroda Akademii Filmowej Najlepszy aktor pierwszoplanowy Dzwony Najświętszej Marii Panny Nominacja
1947 Photoplay Awards Najpopularniejsza męska gwiazda Wygrana
1948 Photoplay Awards Najpopularniejsza męska gwiazda Wygrana
1952 Złoty Glob Najlepszy aktor filmowy Przybywa narzeczony Nominacja
1954 Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych Najlepszy aktor Dziewczyna z prowincji Wygrana
National Board of Review Najlepszy aktor Wygrana
1955 Nagroda Akademii Filmowej Najlepszy aktor pierwszoplanowy Dziewczyna z prowincji Nominacja
1958 Laurel Awards Najlepsza męska gwiazda Nominacja
1959 Laurel Awards Najlepsza męska gwiazda Nominacja
1960 Laurel Awards Złoty laureat Top Male Performance Say One for Me Nominacja
Złoty Glob Nagroda Cecila B. DeMille’a Wygrana
1961 Laurel Awards Najlepsza męska gwiazda Nominacja
1962 Laurel Awards Nagroda specjalna Wygrana
1963 Grammy Lifetime Achievement Award Wygrana
1970 Peabody Award Wygrana
1974 American Music Award Nagroda za zasługi Wygrana

Piosenki nominowane do Oscara

Od 1934 roku (od kiedy została ustalona kategoria Oscar za najlepszą piosenkę oryginalną) do 1960 roku Bing Crosby uzyskał taką liczbę nominowanych piosenek, jakiej nie zdobył żaden inny piosenkarz. Jego czternaście nominacji przyniosło cztery wygrane. Jest to rekord, który nigdy nie został pobity.

Rok Utwór Film, w którym została wykonana piosenka Wynik
1934 „Love in Bloom” Miłość dla początkujących Nominacja
1936 „Pennies from Heaven” Grosze z nieba Nominacja
1937 „Sweet Leilani” Waikiki Wedding Wygrana
1940 „Only Forever” Rhythm on the River Nominacja
1942 „White Christmas” Gospoda świąteczna Wygrana
1944 „Swinging on a Star” Idąc moją drogą Wygrana
1945 „Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive” Here Come the Waves Nominacja
„Aren’t You Glad You’re You” Dzwony Najświętszej Marii Panny Nominacja
1946 „You Keep Coming Back Like a Song” Blue Skies Nominacja
1951 „In the Cool, Cool, Cool of the Evening” Przybywa narzeczony Wygrana
1952 „Zing a Little Zong” Just for You Nominacja
1954 „Count Your Blessings (Instead of Sheep)” Białe Boże Narodzenie Nominacja
1956 „True Love” Wyższe sfery Nominacja
1960 „The Second Time Around” Najwyższy czas Nominacja

Grammy Hall of Fame

Cztery utwory Crosby’ego zostały wprowadzone do Grammy Hall of Fame, która jest przyznawana nagraniom, które w roku nadania mają co najmniej 25 lat oraz które wpłynęły na bieg muzycznej historii.

Bing Crosby: Grammy Hall of Fame
Rok nagrania Utwór Wytwórnia Rok wprowadzenia
1936 „Pennies from Heaven” Decca Records 2004
1942 „White Christmas” Decca Records 1974
1944 „Swinging on a Star” Decca Records 2002
„Don’t Fence Me In” (z The Andrews Sisters) Decca Records 1998

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Richard Grudens: The music men: the guys who sang with the bands and beyond. celebrity profiles publilshing, 1998, s. 5. ISBN 978-1-57579-097-8.
  2. ↑ John Gilliland: Pop Chronicles the 40's: The Lively Story of Pop Music in the 40's. ISBN 978-1-55935-147-8. OCLC 31611854.
  3. ↑ Gary Giddins, MUSIC; Bing Crosby, The Unsung King of Song, „The New York Times”, 28 stycznia 2001, ISSN 0362-4331 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  4. ↑ Internet Archive, Bing Crosby, Little, Brown, 2001 [dostęp 2020-04-19].
  5. ↑ Bing Crosby [online], Muzeum Jazzu [dostęp 2023-01-28] (pol.).
  6. 1 2 3 4 5 Miguel del Arco, Olga Caporal: Magiczny świat jazzu. 3. Wielkie głosy męskie – jazz sięga po doskonałość. Kraków: Marketing Room Poland, 2009, s. 13–17. ISBN 978-8361923-03-9.
  7. ↑ Gonzaga University [online], historylink.org [dostęp 2022-06-29].
  8. ↑ Bing Crosby and Gonzaga University: 1903 – 1925 – Gonzaga University [online], web.archive.org, 29 kwietnia 2015 [dostęp 2022-06-29] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-29].
  9. ↑ Spokane Daily Chronicle – Wyszukiwanie w archiwum Wiadomości Google [online], news.google.com [dostęp 2022-06-29].
  10. ↑ Bing Crosby – Day by Day [online], bingmagazine.co.uk [dostęp 2022-06-29].
  11. ↑ David Lobosco, A TRIP DOWN MEMORY LANE: BING CROSBY AND MADISON SQUARE GARDEN [online], A TRIP DOWN MEMORY LANE, 5 grudnia 2016 [dostęp 2022-06-29].
  12. ↑ Macfarlane, Malcolm (2001). Bing Crosby – Day by Day. Lanham, Maryland: The Scarecrow Press, Inc. pp. 670–671.
  13. 1 2 Gary Giddins, Bing Crosby, Little, Brown, 2001, ISBN 978-0-316-88188-3 [dostęp 2022-06-29].
  14. ↑ Decca/UMe, Brand New Bing Crosby Orchestral Album Announced [online], prnewswire.com [dostęp 2020-07-03] (ang.).
  15. ↑ Bing Crosby | Bing by the Numbers. His Amazing Music Records | American Masters | PBS [online], American Masters, 25 listopada 2014 [dostęp 2020-07-03] (ang.).
  16. ↑ Erich Hertz and Jeffrey Roessner, Write in Tune: Contemporary Music in Fiction (NY: Bloomsbury, 2014), 2-3.
  17. ↑ Aleja Gwiazd Hollywood (Los Angeles) – tajemnice i ciekawostki! [online], z Podróży PL – Blog podróżniczy, 14 maja 2019 [dostęp 2020-01-01] (pol.).
  18. ↑ Past Award Recipients | NAB Broadcasting Hall of Fame [online], nab.org [dostęp 2020-07-03].
  19. ↑ Jim Cogan, William Clark, Temples of Sound: Inside the Great Recording Studios, Chronicle Books, 2003, ISBN 978-0-8118-3394-3 [dostęp 2020-07-03] (ang.).
  20. ↑ Shoshana Klebanoff, „Crosby, Bing” American National Biography (2000).
  21. ↑ Del Mar Horse Racing History [online], dmtc.com [dostęp 2022-06-29].
  22. ↑ Bing Crosby in the Lake District | The Trout Hotel, Cockermouth [online], Trout Hotel, 18 kwietnia 2017 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  23. ↑ Ralph Manis, William D. Richardson Award [online], Golf Writers Association of America [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  24. ↑ Bing Crosby – World Golf [online] [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  25. ↑ Bing Crosby,73, Dies in Madrid At Golf Course, „The New York Times”, 15 października 1977, ISSN 0362-4331 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  26. ↑ Chapter 10: The Final Years, 1975–1977 [online], bingmagazine.co.uk [dostęp 2022-06-29].
  27. ↑ Ken Barnes, The Crosby years, New York: St. Martin’s Press, 1980, ISBN 978-0-312-17663-1 [dostęp 2022-06-29].
  28. ↑ Death and Funeral of Bing Crosby [online], hymnsandcarolsofchristmas.com [dostęp 2020-01-01].
  29. ↑ Gary Giddins (October 2018). Bing Crosby: Swinging on a Star; the War Years, 1940–1946. Little, Brown and Company.
  30. ↑ Samuel Clemens, Pat: A Biography of Hollywood’s Blonde Starlet, Sequoia Press, 22 maja 2020, ISBN 978-0-578-68282-2 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  31. ↑ Carolyne Zinko, The Bay Area Connection / Crosby and his family kept a low but friendly profile while living in Hillsborough [online], SFGATE, 21 stycznia 2001 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  32. ↑ Candace Taylor, Bing Crosby’s Onetime Bay Area Home Hits the Market for $13.75 Million [online], mansionglobal.com [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  33. ↑ Elaine Larsen, The Crosby Estate [online], SFGATE, 24 kwietnia 1998 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  34. ↑ Twitter, Lindsay Crosby Suicide Laid to End of Inheritance Income, Los Angeles Times, 13 grudnia 1989 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  35. ↑ The Associated Press, Philip Crosby, 69, Son of Bing Crosby, „The New York Times”, 20 stycznia 2004, ISSN 0362-4331 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  36. ↑ American Masters: Rediscovering Bing Crosby (2015).
  37. ↑ Scot Holler, The Sad Ballad of Bing and His Boys, PEOPLE.com, 21 marca 1983 [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  38. ↑ The Crosby Family – Bing Crosby [online] [dostęp 2022-06-29] (ang.).
  39. ↑ Will Friedwald and Gary Giddins on Bing Crosby 1 of 4. [dostęp 2022-06-29].
  40. ↑ Bing Crosby – The Official Bing Crosby Website [online] [dostęp 2020-07-03] (ang.).
  41. ↑ Area Attractions Front Royal-Warren County Home Page [online], shenvalley.com [dostęp 2020-07-03].
  42. ↑ Bing Crosby Theater [online], Bing Crosby Theater [dostęp 2020-07-03] (ang.).
  43. ↑ IAU Minor Planet Center [online], minorplanetcenter.net [dostęp 2020-07-03].
  44. ↑ Oscars Guide [online], IMDb [dostęp 2020-01-23].
  45. ↑ GRAMMY Hall Of Fame | GRAMMY.org [online], web.archive.org, 26 czerwca 2015 [dostęp 2020-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2015-06-26].

Linki zewnętrzne