Peggy Lee

Peggy Lee
Ilustracja
Peggy Lee
Imię i nazwisko

Norma Deloris Egstrom

Data i miejsce urodzenia

26 maja 1920
Jamestown

Data i miejsce śmierci

21 stycznia 2002
Los Angeles

Współmałżonek

1. Dave Barbour (1943–1951)
2. Brad Dexter (1953)
3. Dewey Martin (1956–1958)
4. Jack Del Rio (1964–1965)

Lata aktywności

1936–2000

Strona internetowa

Peggy Lee właśc. Norma Deloris Egstrom (ur. 26 maja 1920 w Jamestown, zm. 21 stycznia 2002 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka.

Życiorys

Urodziła się 26 maja 1920 jako szóste z siedmiorga dzieci Marvina Olofa Egstroma (pochodzącego ze Szwecji) i jego żony, Selmy Amelii z domu Anderson (pochodzącej z Norwegii). Gdy miała cztery lata, zmarła jej matka, a jej ojciec wkrótce ożenił się z Minnie Schaumberg Wiese, która miała znęcać się fizycznie i psychicznie nad pasierbicą. Dorastała w Jamestown, Nortonville i Wimbledonie, gdzie w 1937 ukończyła naukę w Wimbledon High School oraz śpiewała w uczelnianym zespole.

W 1936 śpiewała w radiu KOVC w Valley City. W 1937 dostała pracę w radiu WDAY, a za namową Kena Kennedy’ego, dyrektora programowego rozgłośni, przyjęła pseudonim artystyczny Peggy Lee. W wieku 17 lat wyprowadziła się z domu rodzinnego i zamieszkała w Hollywood, gdzie początkowo pracowała jako kucharka i kelnerka w kawiarni Harry’s Cafe oraz cyrkowy zapowiadacz w Balboa Fun Zone. O pracy w cyrku napisała piosenkę „The Nickel Ride”, którą skomponowała z Dave’em Grusinem na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu kryminalnego o tym samym tytule z 1974. Przed rozpoczęciem ogólnokrajowej kariery śpiewała w The Powers Hotel w Fargo oraz odbyła trasę koncertową z Sev Olsonem i Will Osborne Orchestras. W 1940 powróciła do Kalifornii, gdzie śpiewała w The Doll House w Palm Springs, gdzie poznała Franka Beringa, właściciela hotelu Ambassador East and West w Chicago, który zaproponował jej koncert w klubie nocnym Buttery Room. Tam została dostrzeżona przez Benny’ego Goodmana, z którego orkiestrą w sierpniu 1941 nawiązała współpracę i nagrała swój pierwszy utwór, „Elmer’s Tune”.

W 1942 nagrała utwór „Somebody Else Is Taking My Place”, który cieszył się popularnością w amerykańskich rozgłośniach radiowych. Dwa lata później wydała singiel „Why Don’t You Do Right?”, który okazał się wielkim przebojem i rozszedł się w ponad 1 mln egzemplarzy w kraju, a także znalazł się w ścieżce dźwiękowej do filmu Stage Door Canteen (1943). W tym samym roku wystąpiła również w filmie The Powers Girl. W latach 40. nagrała kolejne piosenki dla wytwórni Capitol Records, m.in. utwory „I Don't Know Enough About You”, „It's a Good Day” i „Mañana” oraz przebój „Golden Earrings”, który znalazł się w ścieżce dźwiękowej do filmu o tym samym tytule z 1947. W 1948 została prowadzącą audycję muzyczną The Chesterfield Supper Club w NBC Radio. Za rolę Rose Hopkins w filmie Pete Kelly’s Blues (1955) została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. W 1958 nagrała cover przeboju Little Willie Johna „Fever”, który stał się hitem i zapewnił jej nominację do trzech nagród Grammy. W 1970 podjęła współpracę z Paulem i Lindą McCartneyami, który podarowali jej utwór „Let’s Love”.

Była czterokrotnie zamężna. Jej mężami byli: gitarzysta Dave Barbour (w latach 1943–1951), aktor Brad Dexter (1953), aktor Dewey Martin (1956–1958) i perkusista Jack Del Rio (1964–1965).

W 1995 roku otrzymała Grammy Lifetime Achievement Award, a w 1999 roku została włączona do Songwriters Hall of Fame.

Dyskografia