Peggy Lee | |
| Imię i nazwisko |
Norma Deloris Egstrom |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
26 maja 1920 |
| Data i miejsce śmierci |
21 stycznia 2002 |
| Współmałżonek |
1. Dave Barbour (1943–1951) |
| Lata aktywności |
1936–2000 |
| Strona internetowa | |
Peggy Lee właśc. Norma Deloris Egstrom (ur. 26 maja 1920 w Jamestown, zm. 21 stycznia 2002 w Los Angeles) – amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka.
Urodziła się 26 maja 1920 jako szóste z siedmiorga dzieci Marvina Olofa Egstroma (pochodzącego ze Szwecji) i jego żony, Selmy Amelii z domu Anderson (pochodzącej z Norwegii). Gdy miała cztery lata, zmarła jej matka, a jej ojciec wkrótce ożenił się z Minnie Schaumberg Wiese, która miała znęcać się fizycznie i psychicznie nad pasierbicą. Dorastała w Jamestown, Nortonville i Wimbledonie, gdzie w 1937 ukończyła naukę w Wimbledon High School oraz śpiewała w uczelnianym zespole.
W 1936 śpiewała w radiu KOVC w Valley City. W 1937 dostała pracę w radiu WDAY, a za namową Kena Kennedy’ego, dyrektora programowego rozgłośni, przyjęła pseudonim artystyczny Peggy Lee. W wieku 17 lat wyprowadziła się z domu rodzinnego i zamieszkała w Hollywood, gdzie początkowo pracowała jako kucharka i kelnerka w kawiarni Harry’s Cafe oraz cyrkowy zapowiadacz w Balboa Fun Zone. O pracy w cyrku napisała piosenkę „The Nickel Ride”, którą skomponowała z Dave’em Grusinem na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu kryminalnego o tym samym tytule z 1974. Przed rozpoczęciem ogólnokrajowej kariery śpiewała w The Powers Hotel w Fargo oraz odbyła trasę koncertową z Sev Olsonem i Will Osborne Orchestras. W 1940 powróciła do Kalifornii, gdzie śpiewała w The Doll House w Palm Springs, gdzie poznała Franka Beringa, właściciela hotelu Ambassador East and West w Chicago, który zaproponował jej koncert w klubie nocnym Buttery Room. Tam została dostrzeżona przez Benny’ego Goodmana, z którego orkiestrą w sierpniu 1941 nawiązała współpracę i nagrała swój pierwszy utwór, „Elmer’s Tune”.
W 1942 nagrała utwór „Somebody Else Is Taking My Place”, który cieszył się popularnością w amerykańskich rozgłośniach radiowych. Dwa lata później wydała singiel „Why Don’t You Do Right?”, który okazał się wielkim przebojem i rozszedł się w ponad 1 mln egzemplarzy w kraju, a także znalazł się w ścieżce dźwiękowej do filmu Stage Door Canteen (1943). W tym samym roku wystąpiła również w filmie The Powers Girl. W latach 40. nagrała kolejne piosenki dla wytwórni Capitol Records, m.in. utwory „I Don't Know Enough About You”, „It's a Good Day” i „Mañana” oraz przebój „Golden Earrings”, który znalazł się w ścieżce dźwiękowej do filmu o tym samym tytule z 1947. W 1948 została prowadzącą audycję muzyczną The Chesterfield Supper Club w NBC Radio. Za rolę Rose Hopkins w filmie Pete Kelly’s Blues (1955) została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. W 1958 nagrała cover przeboju Little Willie Johna „Fever”, który stał się hitem i zapewnił jej nominację do trzech nagród Grammy. W 1970 podjęła współpracę z Paulem i Lindą McCartneyami, który podarowali jej utwór „Let’s Love”.
Była czterokrotnie zamężna. Jej mężami byli: gitarzysta Dave Barbour (w latach 1943–1951), aktor Brad Dexter (1953), aktor Dewey Martin (1956–1958) i perkusista Jack Del Rio (1964–1965).
W 1995 roku otrzymała Grammy Lifetime Achievement Award, a w 1999 roku została włączona do Songwriters Hall of Fame.