| miasto i gmina | |||
| |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Województwo | |||
| Powiat | |||
| Prawa miejskie |
przed 1315 | ||
| Burmistrz |
Krzysztof Jarosz | ||
| Powierzchnia |
23,88 km² | ||
| Populacja (31.12.2019) • liczba ludności • gęstość |
| ||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 68 | ||
| Kod pocztowy |
68-130 | ||
| Tablice rejestracyjne |
FZG | ||
Położenie na mapie powiatu żagańskiego | |||
Położenie na mapie Polski | |||
Położenie na mapie województwa lubuskiego | |||
| TERC (TERYT) |
0810011 | ||
| SIMC |
0988388 | ||
Urząd miejski ul. Ceramików 268-130 Gozdnica | |||
| Strona internetowa | |||
| BIP | |||
Gozdnica (do 1946 niem. Freiwaldau) – miasto w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim.
Gozdnica uzyskała lokację miejską 9 maja 1556 roku, zdegradowana w 1856 roku, ponowne nadanie praw miejskich 1 stycznia 1967.
Położona w pobliżu granicy z województwem dolnośląskim, 25 km na płd.-zach. od Żagania i 15 km granicy polsko-niemieckiej, przy drogach wojewódzkich: nr 300 i nr 350, pośród Borów Dolnośląskich nad Czernicą.
Gozdnica leży na historycznym Dolnym Śląsku.
Według danych z roku 2002 Gozdnica ma obszar 23,97 km², w tym:
Miasto stanowi 2,12% powierzchni powiatu.



W 1285 Gozdnica otrzymała prawa miejskie. W XVIII w. w osadzie wzniesiony został najstarszy zachowany kościół miasta – kościół Świętego Ducha. W 1413 jako wchodząca w skład „państwa przewoskiego“ została włączona w granice księstwa żagańskiego. W 1556 Ferdynand I Habsburg udzielił miastu przywileju odbywania dwóch jarmarków w ciągu roku. W XVII wieku miasto było niszczone przez wojny i pożary, upadło rzemiosło, w 1752 władze pruskie odebrały Gozdnicy prawa miejskie.
W XIX w. oparciu o obfite złoża iłów wydobywanych m.in. w Kopalni „Gozdnica“ rozwinął się przemysł ceramiczny, po 1885 Gotfryd Sturm uruchomił dwie fabryki produkujące dachówki. Fabryki po II wojnie światowej funkcjonowały pod nazwą Gozdnickie Zakłady Ceramiki Budowlanej, a następnie po połączeniu z Lubskimi Zakładami Ceramiki Budowlanej w Lubsku w l. 1971–1991 jako Lubuskie Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej.
W 1896 otwarto linię kolejową do Ruszowa. W latach 1929–1930 zbudowano kościół św. Wawrzyńca. W latach 30. na północ od miasta Luftwaffe wybudowało lotnisko.
21 lutego 1945 do Gozdnicy wkroczyły oddziały Armii Czerwonej, zniszczeniu uległo 30% zabudowy. Następnie stacjonował tu sztab 33 Nyskiego Pułku Piechoty Wojska Polskiego. W 1967 Gozdnica otrzymała prawa miejskie. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego.

Według danych z roku 2008 miasto miało 3398 mieszkańców.
W referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej dotyczącym wejścia Polski do Unii Europejskiej w gminie zanotowano największy euroentuzjazm (92%).
W 2016 nieznacznie powiększono obszar miasta.
Dane z 30 czerwca 2004:
| Opis | Ogółem | Kobiety | Mężczyźni | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| jednostka | osób | % | osób | % | osób | % |
| populacja | 3501 | 100 | 1818 | 51,9 | 1683 | 48,1 |
| gęstość zaludnienia (mieszk./km²) | 146,1 | 75,8 | 70,2 | |||
Ceramika materiałów budowlanych.

W Gozdnicy znajdują się 2 parafie i 2 kościoły parafialne: